18

Zamanın iyileştirici bir gücü olduğunu söylerlerdi. Büyük bir yalan.

Kışlanın o nizamiyesinden çıkıp uçağa bindiğim o sabahın üzerinden tam beş ay geçmişti.

#turansiz

Beş koskoca ay... Günleri, haftaları, nöbet saatlerini saymayı bırakalı çok olmuştu ama kalbimin ortasındaki o devasa oyuk, geçen her gün daha da derinleşiyordu.

Kaçmanın bana huzur getireceğini sanmıştım. Oysa insan nereden kaçarsa kaçsın, zihnindeki sesleri ve vicdanındaki o ağır yükü yanında sürüklüyordu.

"Güneş? Yine uzaklara daldın."

Yan tarafımdan gelen sesle irkilerek toparlandım.

Elindeki iki karton kahve bardağıyla bana doğru yürüyen kişi, bizim bölümün sorumlu hekimi Doktor Egemen’di.

Otuzlu yaşlarının başında, son derece bakımlı, zeki ve hastanedeki herkesin ilgi odaklarından biri olan bir cerrahtı.

Geldiğim ilk günden beri üzerimdeki o durgunluğu fark etmiş, etrafımda dolanmayı kendine görev edinmişti.

"Teşekkür ederim Egemen," diyerek kahveyi elinden aldım. Masadaki envanter dosyalarını kenara ittim.

Egemen masanın kenarına hafifçe kalçasını yasladı, gözlerini yüzümde gezdirdi. Dudaklarında o kendine güvenen, hafif flörtöz tebessüm vardı. "Gece nöbeti bitti Güneş. Artık hastane modundan çıkabilirsin. Bu akşam için yaptığım akşam yemeği teklifini hâlâ değerlendirmeye almadın bu arada. Halandan izin kâğıdı mı almam gerekiyor?"

Hafifçe gülümsedim ama bu gülüş gözlerime hiç ulaşmadı. Geldiğimden beri adımı sadece "Güneş" olarak kullanıyordum; çünkü "İnci" ismi bana sadece Turan’ın o pürüzlü, derin sesini hatırlatıyordu.

"Halamla alakası yok Egemen," dedim nazikçe mesafe koyarak. "Gerçekten çok yorgunum. Sadece eve gidip uyumak istiyorum."

Egemen öne doğru hafifçe eğildi, ses tonunu yumuşattı. "Beş aydır aynı cevabı alıyorum ama yılmayacağımı biliyorsun. O arkasına sığındığın görünmez duvarları ne zaman yıkacaksın merak ediyorum."

Cevap vermedim. Çantamı omzuma asıp nöbet odasından çıktım.

Egemen iyi bir adamdı, belki de her kadının hayatında isteyeceği kadar ilgiliydi. Ama benim kalbimdeki kapılar o kadar sıkı kilitlenmişti ki, içeriye başka birinin sızması imkânsızdı.

Hastane çıkışında kapının önünde siyah bir araba korna çaldı.

Sürücü koltuğunun camı indiğinde kuzenim Alkan’ın sırıtan yüzüyle karşılaştım. Beni beş ay önce havaalanında o gözyaşları içindeki halimle karşılayan, eve getiren ve tek bir soru bile sormadan bana kol kanat geren Alkan... Yirmi sekiz yaşındaydı, mimardı ve halamın tek oğluydu.

Arabanın kapısını açıp yanına oturdum.

"Nasıl geçti nöbet, küçük hanım?" dedi Alkan, arabayı çalıştırırken.

"Yoğundu Alkan. Her zamanki gibi," dedim başımı koltuğa yaslayarak.

Alkan kısa bir an bana baktı, yüzündeki sırıtış yerini abice bir şefkate bıraktı. "Yine rengin atmış senin. Annem evde mantı açtı, 'Güneş gelmeden kimse sofraya oturmayacak' diye tembihledi. Bilgin olsun."

"Endam halam yine döktürmüş desene..." dedim, zoraki bir tebessümle.

Eve vardığımızda buram buram ev yemeği kokan o huzurlu atmosfere adım attık. Endam halam, salondaki sofrayı kurmuş bizi bekliyordu. Beni görünce hemen yanıma gelip sarıldı, yanaklarımdan öptü.

"Yavrularım geldiler," dedi halam, masaya tabakları yerleştirirken. "Geç kızım geç, zayıfladın zaten iyice. Kemiklerin sayılacak yakında."

Dedi hafif kızan bir sesle.

Masaya oturduk. Halam ve Alkan kendi aralarında günün dedikodusunu yaparken ben önümdeki tabağa bakıyordum.

Halamın şefkatli gözleri üzerimdeydi, durumumun farkındaydı. Buraya geldiğim ilk günlerde geceleri uykumda sıçrayarak uyanışlarımı, ağlama krizlerimi biliyordu.

"Güneş'im..." dedi halam naif bir sesle. "Bugün kışladan... pardon, eski şehirden bir haber var mı?"

Elindeki çatalı yavaşça tabağın kenarına bıraktım. Melek ile haftada bir konuşuyordum ama Turan’ın adını anmak yasaklı bir kelime gibiydi aramızda.

"Yok halacım," dedim kısılan sesimle. "Konuşmuyoruz biliyorsun."

Alkan araya girdi, ortamdaki havayı dağıtmak ister gibi: "Anne sıkma kızı. Kendi hayatını kuruyor işte burada, ne güzel."

Yemeğin ardından odama çekildim. Yatağın kenarına oturduğumda içimdeki o devasa boşluk yine göğsüme çöktü.

Komodinin alt çekmecesini açtım. En arkadaki gizli bölmeden, buraya gelirken yanımda getirdiğim tek şeyi çıkardım: Turan’ın kışlada unuttuğu ve benim sakladığım o küçük asker künyesi.

Metal künyeyi avcumun içine aldım, soğuk tenim yavaşça ısındı. Parıl parıl yanan yeşil gözlerimden bir damla yaş, künyenin üzerine damladı.

"Beş ay oldu Turan..." diye fısıldadım karanlık odaya. "Beş aydır her gece senin o çatık kaşlarını, bana bakan gri gözlerini düşünüyorum. Benden nefret ediyorsun biliyorum. Beni affetmediğini de biliyorum."

Egemen’in o flörtöz tavırları, Alkan’ın koruyuculuğu, halamın şefkati... Hiçbiri ama hiçbir şey içimdeki o yangını söndürmüyordu. Ben kaçtığımı sanmıştım ama ruhumu o kışlada, Turan’ın ameliyat masasındaki o yaralı bedeninin yanında bırakmışım.

Telefonumu elime aldım. Ekranda Melek'ten gelen bir mesaj vardı:

'Güneş... Kışlada işler çok karışık. Turan Komutan... o artık eski Turan değil. Kendini tamamen tehlikeli operasyonlara vuruyor. Lütfen arama ama bil istedim.'

Telefon elinden kayıp yatağa düştü. Göğsümü sıkışıyor, nefes alamıyordum. Kaçarak onu koruduğumu sanmıştım; oysa ben ikimizi de canlı canlı gömmüştüm.

Yatağın üzerindeki telefona çakılı kalan bakışlarım, Melek’in attığı o kısa ama yıkıcı mesajın üzerinde donup kalmıştı. 'Turan Komutan... o artık eski Turan değil.' Bu cümle, zihnimin içinde yankılanan binlerce kurşundan çok daha ağırdı.

Göğsümdeki o sızı nefes borumu tıkadı; ellerim titreyerek telefonu elime aldım. Görmeden, duymadan duramazdım artık. Beş aylık o katı sessizlik yeminimi tek bir saniyede çiğneyerek Melek’in üzerine basıp görüntülü aramayı başlattım.

Ekran birkaç saniye çaldı. Her bip sesinde kalbim göğüs kafesimi delip geçecekmiş gibi çarptı. En nihayetinde ekran açıldı ve Melek’in yüzü belirdi.

Odasındaki masa lambasının cılız ışığında gözleri yorgun, yüzü kışlanın o aşina olduğum ağır havasıyla kaplıydı. Beni gördüğü an gözleri genişledi.

"Güneş..." dedi Melek, sesi fısıltı gibi çıkarak. "Aradın..."

"Melek," dedim, sesimdeki hıçkırığı gizleyemeyerek.

Dudaklarım titriyordu. "O mesaj... O mesaj ne demek Melek? Ne demek eski Turan değil? Ne yapıyor o orada?"

Melek derin bir iç çekti. Ekrana biraz daha yaklaştı, arkanın boş olduğundan emin olmak ister gibi kapıya doğru kaçamak bir bakış attı. "Güneş, yapma... Kendine de ona da bunu yapma. Sormayacaktın hani? Burada hayat devam ediyor sanıyorsun ama öyle değil."

"Yalvarırım anlat," dedim.

Gözyaşlarım ekranın üzerine düşerken yüzümdeki acıyı gizleyemiyordum. "Beş aydır geberiyorum burada Melek! Çıkmıyor aklımdan, tek bir saniye bile çıkmıyor. İyi mi? Yaraları kapandı mı? Yemek yiyor mu? Söyle ne olur..."

Kalbim acıyor Melek anlasana, kalbim...

Melek’in gözleri doldu. Başını iki yana salladı. "İyi değil Güneş. Bedenen iyileşti, evet... Ameliyat dikişleri kapandı, fiziki olarak görevinin başında. Ama ruhu... Ruhu o hastane odasında, senin bıraktığın mektubun başında öldü. O günden beri ağzından tek bir kelime İnci lafı çıkmadı. Ama kendini öyle bir sınırı olmayan operasyonlara atıyor ki, Kaan Binbaşı bile artık zapdedemiyor. Timdeki herkes korkuyor onun için. Sanki... sanki bir merminin onu bulması için özel bir çaba harcıyor gibi."

Bu sözler kalbime saplanan beş aylık paslı bir bıçağı daha da derine itti.

Ben onun canını korumak için, o ekrandaki işkenceleri bir daha yaşamamak için kaçmıştım. Oysa onu kendi ellerimle daha büyük bir cehenneme itmişim.

"Ben..." diyebildim, sesim tamamen kesilerek. "Ben sadece onu yaşatmak istemiştim Melek. O gün o hastanede göğsü yarılmış halde yatarken ben mahvoldum."

"Biliyorum güzelim, biliyorum," dedi Melek şefkatle. "Ama Turan Komutan seni öyle bir yere koymuştu ki... Senin gidişin onun savunma zırhını tamamen kırdı. Şimdi kışlada adeta bir hayalet gibi dolaşıyor. Ağzını açmıyor, kimseyle sohbet etmiyor. Sadece görev, sadece dağ."

Tam o sırada odamın kapısı hafifçe tıklandı. Halamın sesi duyuldu: "Güneş'im, baban arıyor kızım. Bir bakıver."

Melek ekrandan halamın sesini duyunca hızla toparlandı. "Babanla konuş Güneş. Ama ne olur kendine dikkat et. Ve burayı... burada yaşananları zihninde daha fazla kanatma."

"Sağ ol Melek... Çok sağ ol," deyip aramayı kapattım.

Telefonu yatağa bırakıp yüzümdeki gözyaşlarını alelacele sildim. Derin bir nefes alıp odaya giren halamın elindeki telefonu aldım. Ekranda "Abim" yazıyordu. Halamın telefonundan aramıştı. Telefonu kulağıma götürürken sesimi olabildiğince normal tutmaya çalıştım.

"Alo... Baba?"

"Kızımın sesi niye böyle kısık geliyor bakayım?" Babamın o babacan, koruyucu sesi hattın diğer ucundan içimi ısıtsa da içimdeki yangını söndürmeye yetmiyordu.

"Nöbetten yeni çıktın değil mi? Çok mu yoruyorlar seni orada?"

"Biraz yoğundu baba," dedim, yatağın kenarına ilişirken. "Ama iyiyim. Sen nasılsın? İşler nasıl?"

"Ben iyiyim güzel kızım. Seni merak ediyorum sadece. Halanla konuştum, iştahın yokmuş yine. Güneş, benim güzel kızım... Tayinini onaylarken senin mutlu olacağını, kafanı toparlayacağını ummuştum. Ama sesin hâlâ o ilk günkü gibi yaralı geliyor."

Babam her şeyin farkındaydı. Turan ile aramızdaki o çekimi, o derin bağı en başından beri görmüştü.

Tayin dilekçemi önünü getirdiğimde gözlerimdeki o çaresiz ağlayışa dayanamayıp imzalamıştı ama şimdi o da pişmandı, biliyordum.

"Baba ben... adapte olmaya çalışıyorum," dedim dürüstçe. "Kolay değil."

"Biliyorum kızım," dedi babam, derin bir iç çekerek. "Kalbinin nerede kaldığını biliyorum. Ama madem bir karar verdin, kendin için ayakta durmak zorundasın. Eğer... eğer geri dönmek istersen, o karardan pişman olursan söyle bana. Bir sözüme bakar."

"Hayır!" dedim aniden, sesimdeki panikle. "Hayır baba, sakın. Ben... ben buradayım. Halamla, Alkan'la iyiyim. Oraya dönmek şu an hiçbir şeyi çözmez."

Aksine daha kötü batırır.

Turan'ın yüzüne bakacak yüzüm yoktu ki benim. O mektuptan sonra, onu öyle yaralı bir halde arkamda bıraktıktan sonra karşısına çıkıp "Ben geldim" diyemezdim. O gri gözlerdeki hayal kırıklığı beni yok ederdi.

"Peki kızım... Nasıl istersen. Ama unutma, ben her zaman arkandayım. Yarın Alkan seni şehre çıkartsın, biraz hava al. Kapatma kendini o eve."

"Tamam babacığım. Seni çok seviyorum."

"Ben de seni güzel kızım. Allah'a emanet ol."

Telefon kapandığında odadaki o ağır sessizlik yeniden üzerime çöktü. Komodinin üzerindeki künyeyi elime aldım. Metalin soğukluğu avcumun içinde ısınırken gözlerimi tavana diktim.

Halamın evinde, güvenli bir şehirde, yanımda benimle flört etmek için fırsat kollayan Doktor Egemen, beni korumaya çalışan kuzenim Alkan varken... Ben zihnimin içinde hâlâ o soğuk kışlanın revirinde, Turan’ın dizlerinin dibindeydim.

Kaçışım bir kurtuluş değil, kendi ellerimle ördüğüm bir hapishaneden ibaretti. Ve o hapishanenin anahtarı, 5 ay öncesinde, Turan'ın kanlı ellerinin arasında kalmıştı.

Affet benim Turan...

Ne olur affet beni, ne yüzüne bakacak yüzüm, ne aşkına layık olacak bir kalbim var...