27

Kışlanın bahçesindeki o kulakları sağır eden patlama sesleri, sirenlerin çığlıklarına karışırken zaman benim için sanki ağır çekimde akmaya başladı.

Zihnimdeki o devasa, karanlık baraj duvarı patlamış; altında kaldığım hakikat dalgaları beni boğmaya yetmişti.

Bursa… Hastanedeki nöbetlerim… Turan’ın vurulma haberi… Benim kahroluşum… Bütün 2 yıl, bir film şeridi gibi değil, kor bir demir gibi zihnime kazınarak geri dönmüştü.

Ama şu an bunu düşünecek tek bir saniyem bile yoktu. Ellerim kan içindeydi. Babamın kanı… Barlas’ın kanı… Turan’ın kanı…

"AMBULANSI HAZIRLAYIN! ACİL MÜDAHALE!"

Kaan Binbaşı’nın gür sesi kışlanın dumanlı havasını yardığında, askerler vurulan komutanları örtülere sarıp askeri ambulanslara taşımaya başladılar. Melek yanımda titriyor, şoktan çıkamıyordu.

"Melek! Kendine gel!" diye bağırdım.

Kendi gözyaşlarımı ve şokumu tamamen bastırıp, Bursa’daki acil serviste edindiğim o soğukkanlı, çelik gibi profesyonelliği ön plana çıkardım.

"Aspiratörleri ve turnikeleri al! Ambulansa geçiyoruz, babamla Barlas’ı kaybetmek üzereyiz!"

Ambulansın arka kapıları gürültüyle kapandığında araç sirseyle askeri hastaneye doğru hızlandı.

Siren sesleri içimi tırmalarken, yere diz çökmüş halde Babam Albay Halil İbrahim’in göğsündeki baskı pansumanını tutuyordum. Bilinci tamamen kaybolmak üzereydi.

"Baba... Bırakma kendini, duyuyor musun beni?" dedim, sesim titremesin diye dudaklarımı ısırarak. "Dayan Halil İbrahim Albayım, dayan!"

"İn-inci..." diye fısıldadı babam, dudaklarının kenarından sızan kanla. "Askerlerimi... koruyun..."

"Ağzını yorma!" diyerek hemen hava yolunu kontrol ettim. Göğsündeki Doçka mermisinin yarattığı akciğer sönmesi nedeniyle nefes alamıyordu. Tıbbi çantamdan hızla devasa bir göğüs tüpü çıkardım.

Hiç tereddüt etmeden babamın köprücük kemiğinin altından göğüs kafesine girdim. İçeride biriken havanın dışarı fışkırma sesiyle babam derin bir nefes alarak gözlerini açtı.

(Güzelliklerim özellikle bu bölümün sahneleri bol bol annemin yardımıyla yazıldı🥹 kendisi sağlıkçı olduğu için bıkmadan birlikte düşünüp terimleri tek tek söyledi anlattı valla Allah razı olsun. Bu arada bu bölümü yazarken bol bol beddua edilip lanet okundu, sinir krizleri geçirildi🥲🤗 bir daha buna benzer fazla sağlık terimi kullanmayı düşünmüyorum ÇOK ZOR!)

Melek gözleri büyümüş halde bana bakıyordu. "İnci... Sen... Bir doktor gibi müdahale ettin..."

"Soru sorma Melek, Barlas’a bak! Nabzı düşüyor!"

Barlas diğer sedyede yatıyordu. Karnındaki şarapnel parçası ana damarlardan birini kesmiş olmalıydı, kamuflajı sırılsıklam kandı.

Bir elimle babamın göğüs tüpünü sabitlerken diğer elimle Barlas’ın karnına tampon bastırdım.

Askeri Hastanenin Acil Servis kapıları gürültüyle açıldığında ortalık tam anlamıyla ana baba gününe döndü.

"KIRMIZI ALAN! İKİ AĞIR YARALI, BİR OMUZ VE BACAĞINDAN VURULMUŞ ER!" diye bağırdım sedyeleri içeri iterken.

Nöbetçi cerrahlar ve hemşireler koşarak etrafımızı sardı.

"Kim yaptı bu göğüs tüpü müdahalesini?" diye sordu gelen Profesör Doktor Kutlu.

"Ben yaptım doktor bey, kışla hemşiresiyim," dedim dik durarak.

"Barlas Üsteğmen’in abdominal travması var, şarapnel içerde, masif kanaması devam ediyor!"

Cerrah bana hayranlık ve şaşkınlıkla karışık bir bakış attı.

"Aferin kızım, babanı da bu çocuğu da sen kurtarmışsın yolda. Ameliyathaneyi hazırlayın, ikisini de hemen içeri alıyoruz!"

Sedyeler ameliyathanenin otomatik kapılarından içeri kayıp giderken, üzerimdeki forma bütünüyle kan içindeydi.

Ellerim titremeye başladı. Kapı yüzüme kapandığı an duvara tutunarak yere doğru kaydım.

O sırada hastane koridorunun başında postalların sert yankısı duyuldu.

Fırtına ve Bora Timi tam kadro koridora daldı.

Kaan Binbaşı başı dik ama üstü başı barut kokusu içinde öndeydi.

Yanında Nur abla, Alparslan, Pamir ve diğerleri... Hepsinin gözünde derin bir endişe vardı.

Ve en arkada... Sırtındaki kurşun sıyrığına, üzerindeki toza toprağa aldırmadan, gözlerinde dünyanın en büyük korkusuyla bana bakan Turan...

Beni koridorun zemininde, ellerim kan içinde görünce diğer herkesi unutup adımlarını hızlandırdı.

O sert komutan gitmiş, yerine canı yanan, korkudan mahvolmuş bir adam gelmişti.

Ama benim gözlerim ona değdiği an... Bursa’daki o yoğun bakım ünitesi, bana söylediği o yalanlar ve kandırılmışlığım zihnimde dev bir alev topu gibi patladı.

Turan bana doğru bir adım attı. "İnci..." dedi, sesi adeta parçalanarak.

"Sonra... sonra konuşuruz Turan. Yaralısın..."

Turan gözlerimin içine baktı.

"İnci, ben tekrar kaybetmek istemiyorum. İnci ben sensiz yapamıyorum. Sen benim tek yaşam sebebimsin, kızım ben senden önce şehit olma hayaliyle yanıp tutuşuyordum... Ama hayatıma sen girince... ben artık eski Turan değilim."

Derin bir nefes verdim.

"Tamam Turan."

Evet, sadece bunu söyledim.

Canı yanıyordu, canım yanıyordu...

Elinden tutup müdahale odasına götürdüm. Sırtındaki kurşun sıyrığını temizledim, pansumanını yaptım.

Sadece bana ayak uydurdu, ben bu adamı nasıl bıraktım?

Anlık bir karar, anlık bir öfke. Bir insanı hayatından silmek bu kadar mı kolaydı?

"Güneş."

"Efendim."

"Seni seviyorum."

"Bende Yavuz."

"Yavuz?"

"Yavuz."

"Annem dışında bana Yavuz denmemişti."

"Sevgilim değil misin, Turan'da benim sevgilim Yavuz'da."

Bir anda gözlerini gözlerime sabitledi.

"Affettin mi beni?"

"Asıl sen beni affettin mi?"

"Ben sana hiç küsmedim ki, sadece kırıldım..."

"Seni seviyorum Yavuz Karasu."

"Seni seviyorum İnci'm."

"Binbaşı, iyi misin?" Kaan odaya girmişti.

"İyiyim, iyiyim. Albay hala ameliyatta mı? Diğerleri?"

"Serdar ameliyattan çıktı, hayati tehlikesi yok. Eşi geldi şimdi oğluyla birlikte. Barlas ve Albay hala ameliyata. Ama onlar neler atlattılar, bunu da atlatacaklar."

"Âmin." Dedim sessizce. İçimde kendime itiraf edemediğim duygular yaşıyordum.

Kaan'ın arkasında Melek belirdi, "Güzelim, dinlenmek ister misin? Bugün yeterince şey yaşadın."

Benim minik kuşum ya, kendinden önce beni düşünüyor.

"Babam ameliyattan çıksın, onu göreyim birlikte eve gidip dinleniriz."

Melek başını sallayıp Kaan Binbaşını da alıp odadan çıktı.

"Ee anlat bakalım Karasu bundan sonra ne yapıyoruz."

Turan anlamaz gözlerle bana baktı.

"Nasıl yani?" Dedi.

"O kadar şey atlatmışız, onca şeye rağmen biz olmayı seçmişiz. Artık gerçekten biz olmanın zamanı gelmedi mi?"

Turan gülümsedi, "Sen nasıl istersen güzelim."

Ve ben bugün birşeyleri daha iyi anlamıştım, sevda ne olursa olsun birbirini bırakmayanlar içindi.

Ben her ne kadar bırakmış olsamda geri dönmüştüm, ve artık gitmeye hiç niyetim yoktu...