12

"Tamamdır, ben çıkıyorum. Bir şey olursa arayabilirsin."

"Anladım hemşire hanım."

Dünden gerekli izinleri almış, Aynur teyzelerde yapılacak olan yemeğe yardım etmek için nöbetimi devredip çıktım.

Tam yolumda ilerlerken yanıma siyah bir araba yaklaşmaya başladı.

Cam yavaşça açılırken gözlerim en sevdiğim gri harelerle buluştu.

"Senin izinde olman gerekmiyor mu?" Dedim Turan'a. 1 haftalık ödül iznine çıkmışlardı.

"Erken geleceğini duydum, seni almaya geldim."

Etrafa bakarak, "Turan babam görürse." Dedim telaşlı çıkan sesimle.

Derin bir nefes vererek bana baktı, "Babanın haberi var zaten Güneş. Arabaya bin."

Turan'ı daha fazla bekletmeden arabanın diğer tarafına geçip, ön koltuğa oturdum.

Turan arabayı çalıştırdığında bana dönüp, "Önce markete gidelim, annem birkaç malzeme istedi." Dedi.

Başımı tamam anlamında salladım.

Yolculuğumuz sessiz bir şekilde devam ederken markete vardık.

Aynur teyzenin gönderdiği listeyi aldıktan sonra tekrar arabaya dönüp yola devam ettik.

Tam o sırada büyük bir ses duyuldu.

Turan ile hızla arabadan inip kalabalığın olduğu yöne doğru ilerledik.

Dükkan alebler içerisinde yanıyor insanlar telaş içerisinde bağırıyordu.

"Ambulansı arayın içeride çocuk kaldı." Dedi bir kadın. "İtfaiye nerede? Aradınız mı?" Dedi bir başka adam.

O an sağlıkçı kimliğimle hızla kalabalığın arasından geçip yaralıların yanına gittim.

Kalabalıktan birkaç kişi bilinçsizce müdahale etmeye çalışıyordu.

"Öncelikle herkes dinleyebilir mi? Yaralılara bu şekilde müdahale edilemez, temiz bir bez ve su lazım çok acil."

Kalabalığın arasında yaşlı bir amca çıkıp elinde sularla geldi.

"Evladım, dükkandan kapabildiğim suları getirdim!" dedi yaşlı amca titreyen elleriyle.

Hiç vakit kaybetmeden suları aldım. Bir yandan zihnimde acil medikal protokolleri sıralarken bir yandan da soğukkanlılığımı korumaya çalışıyordum.

"Amca sağ ol! Herkes geride dursun, lütfen yolu açın!" diye bağırdım sesimin yettiği kadar. "Dumanı soluyanları rüzgarı arkalarına alacak şekilde açık alana yatırın! Yakalarını gevşetin!"

Adamın getirdiği suları temiz beze döküp ıslattım.

Diğer yandan Turan yaşlıları kontrol ediyordu.

Yerde dumandan boğulmak üzere olan bir adamın yanına diz çöktüm. Üzerindeki sıkı kravatı ve ceket düğmelerini hızla açtım. Başı geriye doğru eğip solunum yolunu kontrol ettim.

"Nefes yolunda tıkanma var, ajite etmeyin!" diyerek parmağıma sardığım ıslak bezle ağzının içindeki is ve kurum birikintisini tek hamlede temizledim.

Adam derin, hırıltılı bir nefes alıp öksürmeye başladığında hemen yan yatış pozisyonuna çevirdim.

Tam o sırada arkamda başka bir mahallelinin bağırdığını duydum: "Şu kolundaki yanığa yoğurt sürün, çabuk evden yoğurt getirin!"

Hızla başımı o tarafa çevirip sert bir sesle müdahale ettim: "Sakın! Dokunmayın o yanığa! Ne yoğurt ne salça! Deriyi enfekte edersiniz, dokuyu daha çok yakarsınız! Sadece temiz soğuk suyla soğutun, yapışan elbiseyi çekip koparmaya çalışmayın!"

Ortamı sağlıkçı yetkimle kontrol altına almaya çalışırken bir kadının feryadı sokakta yankılandı,

"Oğlum! Çocuğum içeride kaldı! Fırının arka tarafında, bakkalın depo kısmında!"

O an dükkânın ahşap çatısından büyük bir gürültüyle kıvılcımlar saçıldı. Alevler göğe doğru tırmanıyor, simsiyah, zehirli bir duman tüm sokağı kaplıyordu. İtfaiyenin siren sesi henüz uzaktaydı.

Tıbbi kimliğim, insanı yaşatma içgüdüm ve göğsümdeki teğmenlik yemini bir anda şahlandı. Mantığımı devreden çıkaran tek bir düşünce vardı: O çocuk orada boğuluyordu.

Üzerimdeki ceketimi çıkarıp yaşlı amcanın getirdiği suyla tamamen ıslattım, yüzüme ve burnuma sıkıca sardım. Bir an bile tereddüt etmeden alevlerin yükseldiği dükkânın kapısına doğru koştum.

"Güneş!"

Turan’ın kükremesi patlama sesini bile bastırdı. İri, sıcak eli bileğimi bir kelepçe gibi kavradı. Beni tek bir hamlede arkasına çekip kendine doğru savurdu. Çelik grisi gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir dehşet, vahşi bir korku vardı.

"Ne yapıyorsun sen?!" diye bağırdı Turan, çene kasları kenetlenmişti. "Nereye gidiyorsun?!"

"Turan bırak!" diye çırpındım, elini söküp almaya çalışarak. "İçeride çocuk var! Dumandan bayılacak, birkaç dakikası var sadece! Bırak beni!"

"Saçmalama! Çatı çökecek diyorum sana, içeri sen giremezsin!"

"Ben sağlıkçıyım Turan, orada bir can var! İtfaiyeyi beklersek ölecek!"

Turan’ın gözü tamamen kararmıştı. "Seni o cehennemin içine sokmam!" dedi, fakat dükkanın içinden gelen zayıf öksürük ve çocuk ağlaması sesiyle ikimizin de bakışları alevlere kaydı.

Turan beni tek eliyle arkasındaki güvenli alana savurup sertçe uyardı: "Burada kalacaksın! Tek bir adım bile atmayacaksın, yemin ederim seni buraya bağlarım Güneş!"

Turan üzerindeki siyah tişörtün yakasını burnuna çekip, tereddütsüz bir şekilde dumanların içine, alev alan ahşap kapıdan içeri daldı.

"Turan!" diye çığlık attım. Kalbim yerinden çıkacak gibi çarpmaya başladı.

Zaman durdu. Saniyeler asırlar gibi geçti. İçeriden çatırdama sesleri gelirken, ahşap kirişlerden biri büyük bir gürültüyle içeriye doğru çöktü. Dumandan göz gözü görmüyordu.

"Turan! Çık dışarı!" diye bağırdım, gözlerimden yaşlar süzülürken.

Tam içeriye tekrar atılacakken, dumanların arasından devasa bir gölge belirdi. Turan, kucağına sardığı küçük çocuğu kendi bedeniyle koruyarak dışarı fırladı. Çocuğu hemen orada bekleyen kadının kollarına bıraktı. Çocuk öksürüyor ama nefes alıyordu.

Fakat Turan'ın tişörtünün kolu tutuşmuş, yüzü is içinde kalmıştı.

Büyük bir rahatlamayla yanına koşup kolundaki alevleri ceketimle bastırarak söndürdüm. "İyi misin? Bir şeyin var mı?" diye ellerimle yüzünü, bedenini kontrol etmeye başladım.

Ambulansın ve itfaiyenin gelmesiyle birlikte, Turan bana bakmadı bile. Göğsü hızla kalkıp iniyordu. Kolumu sertçe tutup beni arabaya doğru sürüklemeye başladı.

"Turan ne yapıyorsun? Bir sürü yaralı var, yardım etmem lazım—"

"Arabaya geç dedim Güneş!" diye gürledi. Sesi öyle bir frekanstaydı ki etraftaki insanlar bile bir anlığına susup bize baktı. "Bitti! Görevin bitti! Arabaya!"

Beni ön koltuğa bindirip kapıyı çarptı. Kendisi de sürücü koltuğuna geçip gaza sonuna kadar bastı. Arabanın içinde dondurucu, patlamaya hazır bir gerilim vardı ve ben Turan'ın ellerinin direksiyonda ne kadar sert sıkıldığını, eklemlerinin beyazladığını görebiliyordum.

O an iç güdülerimle davranmam Turan'ı fazlasıyla telaşlandırmıştı, özellikle son yaptığım şeyden sonra...

Eve geldiğimiz gibi Turan poşetleri alıp hızla eve yürümeye başladı, "Yürü Güneş!"

Arkasından cezasını bekleyen küçük bir çocuk gibi ilerliyordum.

Zile baktığımızda kapıyı Aynur teyze açtı.

Turan kapı açılır açılmaz poşetleri yere bırakıp kolumu tuttu.

"Yavuz ne oluyor?" Aynur teyzeye cevap dahi veremeden beni merdivenlerden yukarıya doğru çıkartmaya başladı.

Turan'ın odası olduğunu tahmin ettiğim odaya girdiğimizde kapıyı sertçe kapayıp kilitledi.

Kapının kilitlenme sesiyle odadaki sessizlik ansızın bıçak gibi kesildi.

Turan arkasını dönüp bana doğru adımladığında gözlerindeki çelik grisi alev alev yanıyordu. Çene kasları o kadar sert kenetlenmişti ki yüzündeki hatlar keskinleşmiş, duman isiyle kaplı cildi ona tehlikeli bir hava katmıştı.

"Sen kendinde misin?!" diye gürledi aniden. Sesi odanın duvarlarında yankılandı. "Sen ne yaptığını sanıyorsun Güneş?!"

O an içimdeki korku yerini bir anda savunma refleksine ve kırgınlığa bıraktı.

Göğsüm hızla kalkıp inerken geri adım atmadım, tam karşısında dikildim.

"Ben bir sağlıkçıyım Turan!" diye bağırdım ben de aynı sertlikle. "Orada insanlar can çekişiyordu! Çocuğun sesini duydum, nasıl arkamı dönüp durabilirdim?"

Merdivenlerden yukarıya çıkma seslerinin geldiğini duyabiliyordum.

"Bana mesleğini anlatma!" diyerek aramızdaki mesafeyi tek bir adımla kapattı.

Üzerime doğru eğildiğinde o yakıcı baskısını tam üzerimde hissettim. "Sen sağlıkçısın, itfaiyeci değil! Kurşunun önüne atladığın yetmedi, şimdi de kendini alevlerin ortasına mı atıyorsun?! Çatı çöküyordu diyorum sana! Sen o dükkâna adımını attığın an benim beynim durdu!"

"Sen girdin ama!" diye haykırdım, parmağımla göğsünü dürterek. "Sen içeri girerken ben ne hissettim biliyor musun?! Çatı üzerine çöktüğünde kalbimin durduğunu hissettim! Sen şehit olmaya, kendini feda etmeye o kadar alışmışsın ki geride bıraktıklarını hiç düşünmüyorsun!"

Turan gözlerini kapatıp derin, hırıltılı bir nefes aldı. İki eliyle saçlarını geriye doğru iterken odanın içinde bir kaplan gibi volta atmaya başladı.

"Karıştırma ikisini!" dedi sesi yırtılır gibi çıkarken. "Ben askerim Güneş! Ben o üniformayı giyerken her şeyi göze aldım. Ama seni... Seni o cehennemin içinde bir hiç uğruna kaybetme fikri beni çıldırtıyor! Gözünün önünü göremiyordun, dumandan öksürüyordun ama hâlâ içeri yürüyordun. Sen benim canımsın! Anlıyor musun bunu? Seni koruyamama düşüncesi beni öldürüyor!"

"Beni cam fanusa kapatamazsın Turan!" Dedim gözlerimden bir damla yaş süzülürken.

Sesim ilk defa titredi. "Bana askerimmişim gibi emir veremezsin. Kışlada komutansın, babamın yanında mesafeli bir subay, sokakta yabancı... Şimdi de bana üstlük mü taslayacaksın? Ben senin korumak zorunda olduğun bir zafiyetin değilim! Ben bu vatanın bir teğmeniyim, insanları yaşatmak için yemin ettim!"

Turan aniden durdu. Öfkesinin arkasındaki o saf, çaresiz korku ilk defa gözlerine vurdu. Aradaki iki adımı kapatıp ellerini birden yüzümün iki yanına koydu. Başparmakları yanağımdaki ıslağı silerken dokunuşu az önceki sertliğinin aksine yakıcı bir tutkuyla doluydu.

"Zafiyetim değilsin..." diye fısıldadı, sesi bu defa derin ve pürüzlüydü. "Sen benim bu dünyadaki en değerlimsin. Bak..." Diye alıp elimi kendi sol göğsünün üzerine, hızla çarpan kalbinin üzerine bastırdı. "Burası senin içeri attığın her adımda duracak gibi oldu. Anlamıyorsun. Seni kaybetmektense o yangında ölmeyi tercih ederdim."

Sinirim ve kırgınlığım hala geçmemişti.

"Git." Diyebildim sadece gözlerimi kaçırarak.

Turan afalladı, "Ne?"

#anlamadimkartanesi

"Konuşmak istemiyorum." Gözlerimden daha çok yaş süzülmeye başladı.

Odanın kapısı çalıyordu.

Turan kapıyı açtığında karşısında Defne vardı.

"Abi.."

Turan cevap vermeden aşağıya indiğinde dizlerimin bağı çözülmüş gibi yere çöküp ağlamaya başladım.

Defne hızla yanıma gelip bana sarıldı.

Uzun bir süre öylece durduktan sonra Defne beni odadan çıkartıp kendi odasına doğru götürdü.

Yatağa oturduğumda su uzattı.

"Güneş abla, ne oldu birden böyle. Abim bir kadına asla bağırmadı bugüne kadar."

"Yangın..." diyebildim sadece.

"Anlamadım." Dedi.

"Dönüş yolunda yangın vardı... Çocuk içeride kalmıştı, içeriye girmek isteyince korktu kendi girdi. O yüzden bu kadar sinirli."

Defne şok olmuş şekilde bakıyordu.

"Güneş abla, sana abim diye onu savunmayacağım. Yinede bu kadar bağırmasına gerek yoktu ama o seni gerçekten seviyor. Senin saçının teline zarar gelsin istemez, o yüzden bu kadar korkmuş."

Yanıma oturup kolunu doladı.

"Daha sakinken bence konuşun, böyle bir olayın sizi etkilemesine izin vermek... Karar tabiikide sana kalmış birşey, ben karışamam. Ama her zaman yanındayım, en büyük destekçinim merak etme."

Defne'ye sıkıca sarılıp teşekkür ettim.

Biraz sonra odanın kapısı çalındı, Aynur teyze yavaşça içeriye girdi.

"Kızlarım, sofrayı kurmamda yardım eder misiniz? Birazdan gelirler." Dedi.

Tebessüm ederek ayağa kalktım, "Lavabo nerede? Önce yüzümü yıkasam?" Dedim.

Aynur teyze bana lavabonun yerini gösterdikten sonra aşağıya indi.

Aynada kendime baktığımda gözlerim kıpkırmızı olmuş berbat bir haldeydim.

Yüzümü yıkayıp kuruladım ve aşağıya indim.

Turan koltuğa oturmuş başını iki avcunun arasına almıştı.

Hızla mutfağa doğru ilerledim.

Aslında şuan eve gitmek istiyordun ancak babama ne diyecektim?

Karnım ağrıyor?

Yorgunum?

Ancak babamı telaşlandırmak da istemezdim.

Derin bir nefes vererek hazırlıklara yardım ettim.

Sofrayı kurduğumuzda zil çalmıştı.

Birtanelerim bölüm çok uzun oldu, devamı diğer bölümde.

Sevildinizzz🌟