30

"Komutanım burası bende!"

Tüm coşkusu ve hırsıyla Barlas’a döndü. Barlas tam o anda önündeki hainin boynundan kavrayıp tek hamleyle kırdı.

Gözümün önünde yaşanan bu hengame, içimdeki o vahşi, durdurulamaz arzuyu daha da körüklüyordu.

Dağın tepesinde, barut kokusunun genzimizi yaktığı o zifiri karanlıkta Barlas’ın o gözü karalığı içimdeki yırtıcıyı tamamen serbest bıraktı.

HK416’yı omzuma bastırıp tetiğe asıldım, önümde beliren gölgeleri birer birer yere sererken damarlarımda akan kan alev alev yanıyordu.

"Pamir! Sol kanadı temizle, tek bir piç bile canlı kalmayacak!" diye kükredim. Sesim dağları inletirken Pamir’in o serseri kahkahası mermi seslerinin arasından duyuldu.

"Emredersiniz komutanım! Zaten evde hatun bekliyor, acelem var!" diyerek şarjörünü boşalttı, önündeki iki iti saniyeler içinde devirdi.

Barlas üzerindeki kanı umursamadan bıçağını çekip son kalanı da yere serdiğinde ortamı keskin, ağır bir sessizlik kapladı.

Bedenimdeki adrenalin tavan yapmıştı, kaslarım gerim gerim geriliyordu. Göğsüm hızla kalkıp inerken elimdeki silahın sıcaklığı avucumu dağlıyordu ama benim aklım çoktan bu dağdan, bu baruttan sıyrılmıştı.

Aklımda tek bir şey vardı.
İnci...

O hırçın, dur durak bilmeyen, her bakışıyla içimdeki yangını harlayan belalı hemşirem. Onu düşünmek bile kasıklarıma batan sert bir sancıya, nefesimi kesen yoğun bir arzuya dönüşüyordu.

Şuracıkta, bu karda kışta üstümdeki hücum yeleğini söküp atmak, kışlaya varıp o kadını hasretimi gidereceğim her saniye öpmek istiyorum.

"Alanı tarayın, helikoptere sinyal verin gidiyoruz!" dedim, sesimdeki o derin, pürüzlü ve tehlikeli tonu gizlemeyerek.

Pamir üstünü başını düzeltip yanıma geldi, yüzünde o ukala sırıtmalarından biri vardı. "Komutanım sizdeki bu hırs ne böyle? İnci abla kışlada bekliyor galiba?"

Gözlerimi Pamir’e diktim. O anki bakışımdan ne kadar ciddi ve aç olduğumu anlamış olacak ki sırıtışı anında yüzünde dondu. "Ağzını topla Teğmen, helikoptere binene kadar seni bu dağdan aşağı yuvarlamayayım."

"E-emredersiniz komutanım!"

Helikopter kışlanın pistine teker koyduğunda saat gecenin dördüydü. Üzerimdeki hücum yeleğini, şarjörlükleri söküp yere fırlattım.

Üstüm başım çamur, ter ve barut kokuyordu ama umurumda bile değildi. Barlas ve Pamir timle birlikte malzemeleri teslim etmek için depoya geçerken ben adımlarımı dosdoğru revirin olduğu koridora kırdım.

Kışlanın koridorları zifiri karanlıktı. Koridorun sonundaki küçük odanın kapısının altından sızan loş ışık, içimdeki o vahşi arzuyu kontrolden çıkardı. Adımlarımı yavaşlattım. Botlarımın bastığı yer inliyordu sanki.

Kapının kolunu yavaşça bastırıp içeri girdim.

İnci... Masanın üzerindeki lambanın loş ışığında, sedirin üzerinde hafifçe yana devrilmiş, uyukluyordu.

Üzerindeki beyaz hemşire önlüğünün üst düğmeleri açılmış, o bembeyaz, pürüzsüz boynu ve köprücük kemikleri tamamen açıkta kalmıştı. Saçları darmadağınık bir şekilde yastığa dökülmüştü.

O manzarayı gördüğüm an kafamdaki bütün şalterler attı. Kapıyı arkamdan yavaşça kilitledim.

Sessiz adımlarla sedire yaklaştım. Bedenimden yayılan o sıcaklık, ter ve dağ kokusu odayı anında kapladı.

Eğilip tam tepesine dikildim. Uyuduğunu sanıyordum ama yaklaşmamla birlikte kirpikleri titredi, o derin güzel gözlerini araladı.

Göz göze geldiğimiz an, içimdeki canavarın sesini duydum.

"Yavuz..." dedi fısıltıyla. Sesi uykulu, pürüzlü ve o kadar davetkardı ki... "Geldin mi?"

Cevap vermedim. İki elimi sedirin iki yanına dayayıp üzerine doğru eğildim. Aramızda milim kalmamıştı.

Gözleri üzerimdeki çamura, tüfeğin göğsümde bıraktığı izlere ve gözlerimdeki o koyu, doyumsuz açlığa kaydı.

"Çok tehlikeli bakıyorsun..." diye fısıldadı bu sefer, geri çekilmek yerine aksine elini kaldırıp çenemdeki kirli sakallara dokundu.

"Seni özledim," dedim, sesim gırtlağımdan pürüzlü, boğuk ve hırıltılı bir homurtu gibi çıktı. "Öyle böyle değil İnci... Bu dağda adam öldürürken bile aklımda sadece sen vardın."

İnci’nin nefesi kesildi. Eğildim, dudaklarımı tam kulağının altına, o alev alev yanan sıcak tenine bastırdım.

İnci hafifçe inledi, elleri üniformamın yakasını buldu.

Beni kendine doğru çekerken bedenlerimiz tamamen birbirine kenetlendi.

"Yavuz... Burası revir..." dedi, ama sesi tamamen teslim olmuştu.

"Umurumda değil," diye fısıldadım boynunu sertçe öpüp, dişlerimi tenine hafifçe geçirirken.

"Kışlayı başımıza yıksalar bile bu gece seni elimden kimse alamaz..."

Dudaklarına öyle bir hırsla, öyle aç bir tutkuyla kapandım ki; dilden dile anlatılacak o çatışmanın bütün ateşi, o an ikimizin arasında patlayan bu yangının yanında buz gibi kaldı.

Barlas

Günler süren operasyondan sonra nihayet evime, aileme kavuşabilmiştim.

Belki diğerleri gibi annem, babam, sırtımı yaslayabileceğim bir abim olmasa bile burada arkadaşlarım vardı.

Aile diyebileceğim bir tek onlar vardı.

Çocukluğum çok zor geçmişti, her zaman dışlandım. Akrabalarım beni yanına almadı.

Bir dönem teyzem ile kalıyordum ama o ne bir yemek veriyordu ne bir sevgi.

Bazı günler kuzenlerimden kalan artık yemekleri yiyordum.

Bazı günler açlıktan mide bulantım geçsin diye mideme sertçe bastırıyordum.

Zaten beni daha sonra teyzemden de almışlar, daha da dışlanacağım bir yere götürmüşlerdi.
Yurda...

Kurumda geçen o kötü günlerden sonra o gün gelip çatmıştı.

Ali Babam.

Beni o yurttan alıp, kendi evladı yerine koyan o adam.

Emekli bir askerdi kendisi, bana hiç sevilmediğimi hissettirmemişti.

Ailemin eksikliğini koca yüreğiyle tek başına kapatmıştı.

O bana hikayelerini anlattıkça tek bir şey arzuluyordum; asker olmayı.

Asker olacağım diyordum.

Kimsesizler için.

Bu ay yıldızın uğruna şehit olanlar için.
Ben de bir gün şehit olacağım, bu vatan için kanımın her damlası helal olsun diyordum.

Şehit olamamıştım daha ama, askerdim artık.

Yemin töreninde babamın gözlerindeki o gururu gördüm ya, ölsem de gam yemem artık.

İlk defa göreve gitmiştim, ilk heyecan, ilk başarı.

Zaten döndüğümde babamın kalp krizi nedeniyle vefat haberini almıştım.

Çok ani olmuştu, ciddi anlamda.

Sarsılsam bile ayakta durdum.
Dimdik ayakta durdum ve kendime yemin ettim.

Babamın istediği gibi bir insan olacaktım.
Güçlü, ahlaklı, iyi kalpli, şerefli.
Ben Üsteğmen Barlas Emiroğlu.
Bu ise benim hikayemin çok küçük bir kısmı.

Bora timi yakalanan teröristlerin kimlik sorgulaması, hastanedeki resmi muayeneler ve adli prosedürler için merkeze geçerken, dağdaki hücre evinden kurtardığımız o iki masum kadının kışladaki emniyeti ve muhafazası tamamen bize kalmıştı.

Bana ve Korutürk'e

Zırhlı askeri aracın arka kapısı yavaşça açıldı. Dışarıya üstleri başları toz toprak içinde, gözlerinde yaşadıkları o kâbusun korkusunu taşıyan iki kadın adım attı.

İşte tam o anda... Bizim kışlada eğlenceli duruşuyla bilinen Korutürk adeta bir heykel gibi kaskatı kesildi.

Korutürk, araçtan inen esmer kadına öyle bir baktı ki... Yıllardır kalbinin etrafına ördüğü o çelikten surlar, o kadının titreyen gözleriyle buluştuğu ilk saniyede unufak oldu.

Korutürk üzerindeki ağır askeri parkayı ağır ağır çıkardı.

Hayatında ilk defa birine karşı bu kadar sakınarak, ürkütmekten korkarak o kadına doğru adımladı.

"Korkmayın..." dedi Korutürk Sever. Sesi kışlanın soğuk rüzgarında daha önce hiç duyulmamış kadar yumuşak, bir o kadar da güven vericiydi. "Güvendesiniz. Ben Astsubay Kıdemli Başçavuş Korutürk Sever."

Parkayı kadının titreyen omuzlarına nazikçe bıraktığı an, kadın gözlerini kaldırıp Korutürk’ün gözlerinin içine baktı. Korutürk’ün dili boğazına kaçmıştı sanki. O her zaman çelik gibi duran asker, ilk görüşte bir kadının gözlerinde fena çarpılmıştı.

O an benim gözlerim de diğer kadına kaydı.

Onun hemen yanında duran, gözlerinde yaşadığı kâbusa rağmen eğilmeyen, dimdik ve gururlu duran o diğer kadına...

Yıllardır aşka, bir kadının sıcaklığına kapılarını tamamen kapatmış olan kalbime garip, sızlatan bir ateş düştü. Ali Babamın bana anlattığı o "vatan gibi sığınacak bir göz" dedikleri şey, işte tam karşımda duruyordu.

Korutürk o esmer kadının bakışlarında kaybolurken, benim gözlerim de o kadının gözlerine çakılı kaldı. Kalbimdeki o kimsesiz, yetim çocuk ilk defa o kadının varlığıyla nefes aldığını hissetti.

Kışlanın ortasında ilk görüşte aşk mı? Hoşlantı mı? Bilmiyorum ama çok tehlikeli bir çekim vardı.

Korutürk’ü yanıma çekip hanımlara daha fazla rahatsızlık vermemek adına birkaç adım ilerisinde yürüyorduk.

Korutürk bir şey söyleyecek gibiydi ki hızla dönüp,

"Çeneni kapat daha sonra konuşacağız."

"İsimlerini sorsak?"

Ağzına çakma hissimi bastırmaya çalıştım ama faydası yoktu.

"Kadınlar nasıl bir tranva geçiriyor farkında mısın? Önce emniyetlerini sağlayalım."

Daha sonra içimdeki dürtüye engel olamayıp adımlarımı yavaşlatarak arkamı döndüm.

Esmer olan kadına bakarak.

"Adın ne abiciğim senin?"

Kadın çekinerek yanındakine baktı, daha sonra bana tekrar dönüp,

"Umay."

Korutürk'e baktım, oldu mu? der gibi.

Ardından aynı Umay'a benzeyen kadına döndüm.

"Peki ya senin ismin ne?"

"Zeynep."

Başımı salladım.

"Bize güvenebilirsiniz, bizler Türk askeriyiz. Ben Üsteğmen Barlas Emiroğlu. Sizin güvenliğinizden sorumluyum."

Umay'ın gözleri umutla parlıyordu.

"Çok teşekkür ederim asker abi. Allah sizden razı olsun."

"Görevimiz."

İnci'den

"Baba!"

Odamdaki kocaman böcekle bakışırken babama seslenmeye çalışıyordum.

Ayak sesleri odama yaklaştığında kapı hızla açıldı.

"Güzelim ne oldu?"

#ooaskimburdaymis
#naberyakisikli

"Yavuz şu böceği al şuradan."

"Yavrum bir şey oldu sandım."

"Önce şu böceği alır mısın!"

Turan böceği eline alıp camdan dışarıya bıraktı.

"Senin burada ne işin var?"

Evet, ne zaman gelmişti?

Ben uyurken gelmesi saçmaydı, çünkü evde babam vardı.

"Baban çağırdı yavrum, düğün işlerini konuşmak için."

"Anladım anlamasına da."

"Da?"

"Bilmem."

"Nasıl yani yavrum?"

"Of Turan ya."

"Yavrum birşey mi yaptım?"

Gözlerim dolarken yatağa oturdum.

"Turan ben annemi özledim, düğünümüze bir sürü kişi gelecek. Ama benim heyecanımı paylaşabileceğim bir annem yok. Bu çok canımı yakıyor."

Turan bir an duraksadı. Yüzündeki o serseri, muzip ifade anında yok oldu; yerini derin, korumacı ve sonsuz bir şefkate bıraktı.

Yavaş adımlarla yatağa yaklaştı, yanıma çöküp iri, sıcak elleriyle yüzümü avuçlarının arasına aldı. Başparmağıyla yanağımdan süzülen tek damla yaşı incitmekten korkar gibi sildi.

"Sana kurban olurum ben..." dedi, sesi öyle pürüzlü, öyle içten çıkıyordu ki göğsümdeki o ağır yumru bir nebze olsun hafifledi. "Biliyorum güzelim, eksiksin... Ne yapsam, ne söylesem o boşluğu dolduramam, farkındayım. Ama yemin ederim sana, ömrümün sonuna kadar annenin sana vermediği, veremediği her sevgiyi, her şefkati kendi ellerimle tamamlamaya çalışacağım."

#turanyavuzsenharikabiradamsin
#ağlamaaglatirsin

Eğilip alnıma uzun, yakıcı bir öpücük kondurdu. "Senin heyecanını paylaşacak Melek var, Deniz var, Kaan Binbaşı var... En çok da ben varım. Ağlama ne olur, senin tek bir gözyaşın benim bu dağlarda yediğim mermiden daha çok yakıyor canımı."

Başımı göğsüne yasladım. Çam ve rüzgar kokan üniformasına kokumu bırakırken, belime sarılan kolları beni dünyadaki tüm kötülüklerden koruyan bir kale gibiydi.

Ertesi Gün / Kışla - Misafirhane Koridoru

Barlas

Gece nöbeti devrettiğimizde sabahın ilk ışıkları kışlanın üzerine düşüyordu. Umay ve Zeynep’i misafirhanenin en güvenli odasına yerleştirmiş, kapıya da nöbetçi dikmiştik. Ama ne hikmetse Korutürk’ün ayakları bir türlü o koridordan kopmuyordu.

"Korutürk," dedim, kollarımı göğsümde birleştirip koridorun duvarına yaslanırken. "Ağaç oldun burada oğlum. Git bir dinlen, üstünü değiştir."

"İyiyim ben komutanım," dedi Korutürk, gözü hâlâ kapıda. "Nöbetçi asker tek kalmasın dedimdi..."

"Yeme beni Korutürk," dedim gülerek. "Kızın adı Umay’dı değil mi? Senin adın geçtiğinde gözlerinin içi parladı fark etmedim sanma."

Korutürk’ün kulakları hafifçe kızardı. "Komutanım yapmayın gözünüzü seveyim... Kızlar ne hâldeydi gördünüz. Aşk meşk düşünecek durumda değiller, canlarının derdindeler."

"O işler öyle küt diye olur işte," dedim, aklıma Zeynep’in o dik, gururlu bakışları gelirken. Gözlerindeki o yaralı geçmişi görmek zor değildi. Kimsesizliği bilirdim, yalnızlığı bilirdim.

O kızda kendi çocukluğumun, yurttaki o sessiz çığlıklarımın gölgesini görmüştüm.

Tam o sırada misafirhanenin kapısı açıldı. Dışarı çıkmak üzere olan Zeynep ve Umay’ı gördük. Zeynep, Korutürk’ün üzerlerine örttüğü parkayı düzgünce katlamış, ellerinde tutuyordu.

Bizi görünce duraksadılar. Umay hafifçe gülümsedi. "Günaydın komutanım."

"Günaydın," dedim sesimi yumuşatarak. "İyi dinlene bildiniz mi? Bir ihtiyacınız var mı?"

Zeynep öne çıktı. Parkayı Korutürk’e doğru uzatırken gözleri doğrudan benim gözlerimi buldu. "Sadece... Her şey için teşekkür etmek istedik. Bizi o cehennemden çekip çıkardınız. Hakkınızı helal edin."

"Helal olsun," dedi Korutürk anında atlayarak. "Lafı bile olmaz."

"Kaan Binbaşı az sonra adli işlemler ve ifadeniz için gelecek," dedim Zeynep’e bakarak.

"Korkmanıza gerek yok, burada tamamen güvendesiniz. Artık kimse size dokunamaz."

Zeynep başını hafifçe salladı. Gözlerindeki o soğuk mesafe ilk defa erir gibi oldu. "Size güveniyorum Barlas Komutanım," dedi fısıltıyla.

O an içimde Ali Babamın bahsettiği o koca vatan sevgisinden de öte, tek bir kadını koruma arzusu öyle bir şahlandı ki; Üsteğmen Barlas Emiroğlu olarak bu kızın kılına zarar gelirse bu kışlayı değil, dünyayı yakacağımı çok iyi biliyordum.

Kışla Bahçesi - Çardak

Aradan birkaç saat geçmiş, kışlada rutin mesai başlamıştı. İnci yengenin, gözleri hafifçe kızarmış bir şekilde Melek’le birlikte bahçedeki çardağa geçmiş, kahve içiyordu.

Turan ve ben ise Kaan Binbaşı’nın odasından çıkmış, onlara doğru adımlıyorduk.

Pamir de yanımızda bitemeden edemedi tabii.

"Ooo, bakıyorum da yenge hanım ve müstakbel yenge hanım çardak kapatmış!" dedi Pamir sırıterek. "Turan Komutanım, nikah şahidi kim oluyor şimdi? Ben miyim, Barlas mı?"

Turan Pamir’e şöyle yan bir bakış attı. "Seni nikah şahidi yaparsam nikah memuru masayı terk eder Teğmen. Çeneni tut iki dakika."

Çardağa vardığımızda Turan doğrudan İnci’nin yanına oturdu. Eliyle masanın altından İnci’nin elini kenetledi. İnci’nin yüzüne tatlı bir pembelik çökerken, Turan’ın gözlerindeki o 'sen benimsin' edası kışladaki herkesin malumuydu zaten.

"Nasılsın sarhoş hemşire?" dedi Turan, sesi sadece ikisinin duyabileceği kadar yumuşayarak. "Toparladın mı biraz?"

"İyiyim Yavuz," dedi İnci gülümseyerek. "Geldin ya... İyiyim."

Melek bizden tarafa bakıp kıkırdadı. "Valla biz Alparslan’la düğün tarihini netleştiriyoruz, Turan Komutanım sizden de bir atak bekliyoruz artık!"

Turan İnci’nin elini dudaklarına götürüp derin bir öpücük bıraktı. "Bizim düğün öyle kışla bahçesinde bitmeyecek Melek... Bu belalı hemşireyi alırken bütün kışlayı inletmeyen Turan Yavuz demesinler kendine."

Gülüşmeler yükselirken, gözüm misafirhanenin penceresinden dışarıya bakan Zeynep’e kaydı.

Kalbimdeki o sessiz fırtına dinmek bilmiyordu.

Bu kışlada aşk da, savaş da, aile olmak da dilden dile anlatılacak büyük bir destana dönüşüyordu...