20

Kışlanın çay ocağında, çayın altı kısık ateşte fokurduyor, dışarıdaki ağır ve kasvetli havaya inat içeride Fırtına Timi’nin o kemikleşmiş neşesi dönüyordu.

Turan Komutan’ın operasyon toplantısı için Kaan Binbaşı’nın odasında olmasını fırsat bilen bizim üç fırlama, köşedeki masayı adeta kendi alanları ilan etmişlerdi.

Pamir, başında sargı elinde çay kaşığıyla masaya ritim tutarak gülümsedi. "Beyler, bakın söylüyorum. Bu kafamdaki dikişler sökülsün, ilk işim kışlanın arkasındaki o halı sahada Alparslan Yüzbaşı’ya bacak arası atmak olacak."

Emre çayından bir yudum alıp gözlerini devirdi. "Ulan Pamir, adam daha geçen gün operasyonda seni sırtında taşıdı, sen adama bacak arası atma derdindesin. Ayrıca senin o bacak atan sağ ayağın hâlâ alçılı değil mi kardeş?"

"Gönlümle atarım kardeşim, ruhumla atarım!" dedi Pamir göğsünü kabartarak.

Herkesin yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.

O sırada masaya doğru elinde koca bir tepsi teçhizat yağı ve bezlerle Korutürk yaklaştı.

Tepsideki malzemeleri masaya pat diye bıraktı. "Geyiği bırakın da şu şarjörleri temizlemeye yardım edin. Turan Komutan içeri bir girer, şarjörde toz görürse üçümüze de şınav çektirerek kışlayı turlatır."

Emre anında cebinden çalan telefonuna baktı. Ekranda "Defne'm" yazısını gördüğü an yüzünde güller açtı, oturuşu bir anda dikleşti. Masadan çaktırmadan uzaklaşmaya çalışırken Pamir ensesinden yakaladı.

"Hooop! Nereye Emre Bey? Kim o telefonun ucundaki? Yoksa bizim komutanın biricik kardeşi Defne Bacım mı?"

Emre hemen telefonun ekranını kapatmaya çalıştı, yanakları hafifçe kızardı. "Oğlum bir durun ya! Kız merak etmiş, abisini soracak işte. Rahat bırakın adamı."

"Yeme bizi Emre!" diye araya girdi Korutürk sırıtarak.

"Siz ikiniz sevgili olduğunuzdan beri bizim Emre’nin askerlik yürüyüşü bile değişti. Eskiden 'Sağ-Sol' diye yürürdü, şimdi 'Def-Ne' diye adım atıyor!"

"Oğlum valla Turan Komutan duyarsa ikinizi de mühimmat deposuna kilitler, anahtarını da denize atar," dedi Emre kısık sesle ama gülümsemesini bastıramıyordu.

Telefonu açıp kulağına götürdü, masadan birkaç adım uzaklaştı. "Efendim güzelim? İyiyim, kışladayım... Abin mi? Abin iyi, toplantıda şimdi."

Pamir arkasından seslendi: "Güneş’ten haber var mıymış diye sor Yengeye!"

Emre arkasını dönüp Pamir’e 'Sus' işareti yaptı.

Pamir’in yüzündeki o oyuncu gülüş bir anlığına hafifçe düşer gibi oldu ama çabuk topladı. İnci’nin gidişi kışlada herkesin kalbinde bir yere dokunmuştu ama tim, komutanlarını ayakta tutmak için bu neşeyi diri tutmak zorundaydı.

Aynı saatlerde, kışlanın hemen dışındaki küçük çay bahçesinde Melek ve Alparslan oturuyordu. Alparslan, önündeki çay bardağını parmaklarının arasında çevirirken Melek gözlerini onun yüzünden ayırmıyordu.

"Alparslan... Turan Komutan gerçekten nasıl?" diye sordu Melek, sesinde samimi bir kaygıyla.

"Güneş ile konuştum. O da orada hiç iyi değil. Ama Turan Komutan’ın durumunu duyunca daha da mahvoldu."

Alparslan derin bir nefes verdi. O sert, disiplinli yüz hattı Melek’in yanında her zaman biraz daha yumuşuyordu.

"Turan kendisini dağa, taşa vuruyor Melek. İçindeki yangını mermilerle söndürmeye çalışıyor. Ama bizim tim güçlüdür. Pamir, Emre, Korutürk, Ömer... hepsi etrafında etten duvar ördü. Onu o karanlığa teslim etmeyiz."

Melek hafifçe tebessüm etti, elini masanın ortasına doğru uzatıp Alparslan’ın koluna hafifçe dokundu. "İyi ki varsınız Alparslan. Güneş gitti ama... sizin burada duruşunuz bana da güç veriyor."

Alparslan, Melek’in eline baktı, ardından bakışlarını onun gözlerine kaldırdı.

Aralarındaki o sessiz, sözsüz bağ her geçen gün daha da sağlamlaşıyordu. "Sen merak etme," dedi Alparslan, sesi ilk kez bu kadar ılık çıkarak. "Biz buradayız. Ben buradayım."

Akşama doğru çayocağının kapısı açıldı ve içeri Turan Komutan girdi. Omuzları dik, adımları sertti ama yüzündeki o aşırı gergin ifade, masada kahkahalarla şakalaşan timini gördüğünde bir anlığına duraksadı.

Pamir anında ayağa fırladı, sakat ayağına aldırmadan dikleşti. "Komutanım! Fırtına Timi temizlik ve moral bakımını tamamlamak üzere!"

Emre hemen telefonunu cebine tıkıştırıp toparlandı, Korutürk elindeki bezi arkasına sakladı.

Turan masadaki üç fırlamaya baktı. İçindeki o devasa boşluk ve acı hâlâ oradaydı; ama karşısında onun için canını verecek bu adamları görmek, sırtındaki o ağır yükü bir milim de olsa hafifletti.

Çatık kaşlarının arkasından hafif, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir tebessüm geçti.

"Geçenin bu saatinde ne bu tantana?" dedi Turan, sesi her zamanki gibi otoriter ama bu kez yakıcı değildi. "Pamir, o bacakla bir daha ayağa fırlarsan seni revire değil direkt cephaneliğe taşırım."

"Emredersiniz komutanım!" dedi Pamir sırıtarak.

Turan masanın yanından geçip giderken Emre’nin omzuna hafifçe vurdu. "Defne’ye selam söyle. Telefonu cebine sokarken yakalandığını görmedim sanma."

Emre’nin gözleri açılırken Pamir ve Korutürk sessizce kahkahayı bastı.

Defne abisi ile konuşmuş, tüm dürüstlüğü ile herşeyi anlatmıştı.

Turan ilk başta kızıp, kıskansa bile kardeşini ve Emre'yi böylesine mutlu görünce dayanamamıştı.

Kışlanın üzerinde hâlâ ayrılığın ve 5 ayın gölgesi vardı; ama Fırtına Timi’nin o sarsılmaz neşesi, yaklaşan büyük fırtınaya karşı en güçlü kalkanlarıydı.

İnci'den

"Egemen Bey, bakın sonrası için sözüm olsun ama Alkan beni bekliyor. Ayrıca herkesin içinde bana isimimle öylece hitap etmeyin lütfen. Hakkımızda konuşuyorlar."

"Güneş, insanlar konuşur. Susturmazsın. Ama bir yemek altı üstü, aylardır erteliyorsun."

Derin bir soluk verdim, hadi kızım sadece bir yemek ve sonrasında rahatlayacaksın.

"Tamam, bu hafta sonu müsait olursanız çıkalım."

Egemen'in gözleri parladı, "Tabi, tabiikide müsaitim."

"Ancak, bu yemek 'arkadaşça' olacak aksi taktirde bu kararımı gözden geçireceğim."

Egemem hızla başını salladı.

Kafamı kaldırmamla bir hemşirenin yanıma doğru hızla geldiğini gördüm.

"Sakin ol, ne oluyor?"

"Doktor Bey, yaralı bir asker gelmiş. Durumu ağırmış, acil ameliyata alınması gerekiyor. Ameliyathane hazırlanıyor."

Sesler susmuştu, zaman algısını yitirmeye başlamıştı.

Oturduğum sandalyeden hızla ayağa fırladım, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu.

Zihnimde tek bir isim yankılanıyordu; Turan.

Egemen ile birlikte hızla ameliyat için hazırlanmaya başladık, getirilen askerin kurşun yarası olduğu tespit edilmişti.

Hızla ameliyata başladığımızda tek odaklandığım şey bu askeri yaşatmaktı...

🔒

"Yorgun görünüyorsun dayı kızı."

Gözlerimi bana bakan Alkan'a diktim.

"Bir asker... Yaralıydı, zor bir ameliyattı."

Alkan'ın bakışları donuklaştı.

"Bak abiciğim, unutmak zordur. Sana unut derler ama nafile, kalp bu iki çift sözü dinler mi? Bak bana unutabildim mi güzelimi? Ama hayat bu be birtanem, bazen sadece önüne bakman gerekir. Yeni bir hayat kurman gerekir. 2 ay sonra düğünüm var. Ölen sevgilimi nasıl unutabilirim? Ama hayatıma devam etmek zorundayım. Ha belki dersin kalbinde hala biri varken diğerine yazık değil mi? Ben nişanlımı seviyorum evet ama kalbimde de yarası kaldı be birtanem..."

"Abi..." yutkunamadım, onların aşkı masal gibiydi.

Cümlelerini toparlayamamıştı ama ben anlardım onu biliyordu...

Ama her masalın sonu güzel bitmiyordu...

Alkan ise yeni bir masala başlamıştı.

Hayat bu işte, masalların sonu her zaman mutlu bitmez...

Peki benim masalım, benimkinin daha sonu belli miydi?

Bilemezdim, yaşamam gerekiyordu.

2 ay sonra düğün için babamı ve Melek'i nihayet görecektim, buraya geleceklerdi.

Çok özlemiştim onları.

#sadeceonlarmi?

İç ses sen yapma bari.

Düşüncelere daha fazla dalmadan eve geldiğim gibi duşa girip ardından uyumuştum.

Benim de kaçma yöntemim buydu işte.

Ne yapayım?