24

Nizamiyeden içeri girdiğimiz an, genzime dolan o tanıdık çam ve toprak kokusuyla göğsümdeki o huzursuz düğüm biraz olsun gevşedi.

Kışlanın o heybetli gri binaları, sıralanmış askeri araçlar ve nöbet tutan askerler... İşte evimdeydim. Turan’ın yanında, ait olduğum yerde.

Araba revirin ve çayocağının arasındaki ortak alanda durduğunda kapım anında dışarıdan açıldı. Karşımda Fırtına Timi’ni buldum.

Korutürk ve Barlas yüzlerinde kocaman, adeta kulaklarına varan tebessümlerle bana bakıyorlardı. Korutürk duramadı, Turan’ın "Kıza yüklenmeyin" uyarısına aldırmadan kollarını açtı.

"Yenge! Valla kışlanın neşesi geldi, gülü geldi ya!" dedi Korutürk, sesi kışlanın bahçesinde yankılanırken. "Çok geçmiş olsun, öldük öldük dirildik burada!"

Barlas Üsteğmen de hemen yanına yaklaşıp gözleri parlayarak gülümsedi. "Hoş geldin yenge. Valla sen yokken kışlanın çayı bile tatsızdı, Korutürk’ün geyikleri hiç çekilmiyordu. Çok şükür iyisin!"

Onların bu samimi, coşkulu halleri içimi öyle bir ısıttı ki, başımdaki sargıya ve çürüklerime rağmen kocaman gülümsedim. "Hoş bulduk çocuklar... Çok sağ olun. Ama abartmayın, alt tarafı ufak bir kaza geçirdim."

O sırada arkalarından yaklaşan Pamir sakat ayağına hafifçe basarak elini göğsüne koydu. "Neresi ufak yenge? Turan Komutan’ı kışlada zapt edemiyorduk, sonunda seni kaptı getirdi ya, dünya varmış."

Turan arabadan inip yanıma geldi. Tek elini belime yerleştirip beni göğsüne doğru hafifçe çekti. Korutürk ve Barlas’a attığı o korumacı, 'kızı yormayın' bakışını yakaladım.

"Tamam beyler, uzatmayın," dedi Turan, sesi her zamanki gibi tok ve otoriter ama yumuşaktı. "İnci hâlâ yorgun. Dinlenmesi lazım."

"Emredersiniz komutanım!" dedi Barlas Üsteğmen sırıtarak. "Yenge, bir emrin olursa emrindeyiz, biliyorsun!"

Onların bu hallerine gülerken, kışlanın bu sıcaklığı bana her şeyi unutturuyordu. Ama kışlada kalmayacaktık. Babam, "İnci bir süre eve geçsin, dinlensin" demişti.

Melek’ten

Biz kışlada vedalaşırken, ben ve Defne çoktan Albay’ın evine doğru yola çıkmış, tabiri caizse zamanla yarışıyorduk.

Arabanın içinde Defne direksiyonu sıkarken panikle bana baktı. "Melek abla, odadaki o son sekiz ayın izlerini tamamen sildik değil mi? Bir şey kalmadı ortalıkta? Emre de aradı az önce, kışladakiler durumu idare ediyormuş ama hepimiz çok gerginiz."

"Sildik Defne, sildik merak etme," dedim, elimin şakaklarımdaki ağrıyı bastırmaya çalışarak. "Seni o kaçtığı şehirden getirdiği o kıyafetleri, kutuları, halasının gönderdiği eşyaları hepsini tavan arasındaki kilitli sandığa kaldırdık. Odasını tam bir buçuk yıl önce nasıl bıraktıysa öyle ayarladık. En son ne renk nevresim kullanıyorduysa onu serdik."

Defne derin bir ah çekti. "Aklım almıyor Melek abla... Abim nasıl dayanacak buna? Yüzüne bakıp 'sevgilim' diyor ama arkada koca bir enkaz var."

Derin bir nefes verdim, haklıydı...
Ne diyebilirdim ki, aynı evin içinde abisinin çöküşü izledi bu kız, abisinin feryadını, üzüntüsünü...

"Abin onun yaşamasına şükrediyor Defne," dedim, gözlerim dolarak. "İnci onu hatırlamasaydı, o kazada ölseydi ne yapardı? Bu yalan... Bu yalan şu an ikisinin de tek sığınağı."

Eve varıp son kontrolleri yaptık. İnci’nin odasındaki masanın üzerinde duran son tarihli takvimi bile bir buçuk yıl öncesinin ayı ile değiştirdik. Her şey, zamanın hiç akmadığı o ilk günkü gibi duruyordu.

İnci’den

Eve geldiğimizde babam ve Melek beni kapıda karşıladı.

Kendi odama geçtiğimde garip bir tanıdıklık hissi içimi kapladı.

Yatağımın örtüsü, masamdaki kitaplar, aynanın kenarına sıkıştırdığım o küçük not... Her şey yerli yerindeydi. Ama yine de ruhumda anlam veremediğim, sanki bu odaya uzun zamandır uğramamışım gibi soğuk bir yabancılık vardı.

Akşama doğru babam ve Turan salonda otururken kapı çaldı. Gelen Turan’ın ablası Serin ablaydı. Kucağında mışıl mışıl uyuyan, tombul yanaklı, minicik bir bebek vardı.

"İnci’m!" dedi Serin abla, kapıda bana sarılırken. Gözleri yaşarmıştı. "Çok geçmiş olsun güzel kızım... Nasıl korktuk anlatamam."

"Çok teşekkür ederim Serin abla," dedim, tebessüm ederek. Sonra kucağındaki bebeğe kaydı gözlerim. Bir yaşında kadar görünen, kapkara gözleri ve tombik yanaklarıyla etrafa merakla bakan o tatlı şeye...

"Abla..." dedim, kaşlarımı hafifçe çatarak. "Bu tatlı şey kimin?"

Salondaki herkes bir anda buz kesti. Turan’ın elindeki çay bardağı tabağına çarparak hafif bir şıngırtı çıkardı. Babam başını yere eğdi, Melek ise nefesini tuttu.

Serin abla bir saniye duraksadı, gözlerindeki o anlık paniği hemen toparlamaya çalışarak gülümsedi. "İnci’m... Benim oğlum. Tuğkan. Hatırlamadın mı?"

"Tuğkan..." diye mırıldandım. Zihnimi zorladım. Serin ablanın hamile olduğunu hayal meal hatırlıyordum ama doğurduğunu, bu bebeğin bir yaşına geldiğini... Zihnimde kocaman bir karanlık vardı.

"A-evet..." dedim, kekeleyerek. "Kafam o kadar dolu ki... Özür dilerim Serin abla. Doğum yaptığını... zamanın bu kadar hızlı geçtiğini fark edemedim."

Turan hemen yanıma geldi. Bebeğe bakışlarımı yumuşatmak ister gibi Tuğkan’ın minik elini tuttu.

"Güzelim, kaza yüzünden tarihleri ve zamanı biraz karıştırıyorsun, doktor söylemişti ya. Yorma kendini."

Tuğkan kucağımdan bana doğru minik ellerini uzatıp "A-bu!" diye sesler çıkarınca içimdeki o kafa karışıklığı yerini tarif edilemez bir şefkate bıraktı. Onu kucağıma aldım.

"Ayy... Çok tatlı bu Turan!" dedim, burnumu bebeğin boynuna gömerek. Mis gibi bebek ve pudra kokuyordu.

Tuğkan minik elleriyle saçlarıma yapıştı, sonra yanağımı mıncıklamaya başladı. Kıkırdayarak gülmeye başladım. "Baksana, beni çok sevdi!"

Turan yanımda durmuş, kucağımdaki Tuğkan’a ve bana bakıyordu. Gri gözlerindeki o hüzünlü derinlik o kadar belirgindi ki... Sanki o an, gelecekteki kendi çocuğumuzu, kuramadığımız o yuvayı izliyordu.

"Çok sevdi tabii," dedi Turan, sesi pürüzlü ve aşırı duygusal çıkarak. Elini kaldırıp hem Tuğkan’ın başını hem de benim saçlarımı okşadı. "Kim sevmez ki seni..."

Sesi sona doğru derin ve sessiz çıkmıştı.

Halıya oturdum, Tuğkan’ı da kucağıma alıp önüne birkaç oyuncak koydum. Tuğkan bacaklarımın arasında oturup oyuncak çıngırağı sarsarken ben onunla bebekçe konuşuyor, yanaklarını öpüyordum.

"Bak Tuğkan Bey," dedim, sesimi incelterek. "Dayın gibi sert bakmak yok öyle, gülümsüyorsun hemen bana!"

Tuğkan gülücükler saçarak ellerini birbirine vurdu. O an salondaki o ağır, gergin hava ilk kez dağılmış gibiydi. Babam ve Serin abla bizi izlerken hafifçe tebessüm ediyorlardı.

Turan da yanıma, halıya bağdaş kurup oturdu.

Tuğkan bir oyuncağı Turan’a uzattı, Turan oyuncağı alıp Tuğkan’a verirken gözleri bana kaydı.

"Çok yakıştı kucağına..." dedi Turan, sadece benim duyabileceğim fısıltılı bir sesle.

Bakışlarımı ona çevirdim. Gözlerindeki o aşk, o yoğun duygu beni hep büyülüyordu. "Neler yakıştı?" diye sordum.

"Bebek..." dedi Turan, elimi tutup dudaklarına götürürken. "Bizim de böyle bir evimiz, böyle bir neşemiz olacak değil mi İnci?"

"Olacak elbette sevgilim," dedim, ona güvenle gülümseyerek. "Kışladaki görevlerimiz biraz rahatlasın, evlenelim... Her şey çok güzel olacak."

Turan’ın gözünden tek bir damla yaş süzüldü o an. Onu benden gizlemek için başını Tuğkan’ın minik omuzuna eğdi. Çünkü benim 'Evlenelim, her şey güzel olacak' dediğim o gelecek...

Bizim çoktan kaybettiğimiz, paramparça ettiğimiz o geçmişti.

Turan elimi kalbinin üzerine bastırdı. "Olacak güzelim..." dedi, sesi acıyla kısılarak. "Sen yanımda ol, ben o geleceği yeniden inşa ederim."

Tuğkan halının üzerinde oyuncak kamyonuyla oynarken salonda ılık ama bir o kadar da kırılgan bir sessizlik hüküm sürüyordu.

Turan yanımda oturuyordu; eli hâlâ elimdeydi, parmaklarımı sıkı sıkı tutuyordu.

Gözlerim salonun köşesindeki konsolun üzerinde duran takvime ve konsolun üzerindeki fotoğraflara kaydı.

Kafamın içindeki o uyuşukluk dağılmaya başladıkça, zihnimdeki parçalar bir türlü birbirine oturmuyordu.

"Alkan abi..." dedim birden, bakışlarımı babama çevirerek. "Alkan abim kışladayken bana bir şeyler söylemişti ama hastanede tam soramadım. O nerede kalıyor şimdi? Neden bu akşam eve gelmedi?"

(Küçük bir bilgi; İnci halasının evinde yaşanan anılarla şu an yaşadıklarını birbirine karıştırıyor.)

Babam elimdeki çay bardağını masaya bırakırken hafifçe yutkundu. Gözleri bir anlığına Turan’a kaydı, sonra hemen bana döndü.

"Alkan... evinde kızım," dedi babam, sesini sakin tutmaya çalışarak. "Artık burada kalmıyor biliyorsun."

"Nasıl yani?" dedim, kaşlarımı çatarak. "Biz kışladayken o da bu evde kalmıyor muydu? Ne zaman taşındı ki?"

Babam derin bir nefes aldı. Gözlerindeki o hüzünlü dalgalanmayı fark ettim ama anlam veremedim. "İnci’m... Alkan evlendi ya hani. Kendi evine geçti eşiyle. Hatırlamıyor musun?"

Zihnim bir anda duvara çarpmış gibi durdu. Alkan abim evlendi mi? "Evlendi mi?" dedim, sesim fısıltı gibi çıktı. Zihnimi zorladım, tırmaladım ama yoktu.

Alkan abimin bir düğünü, gelinlikli bir kadın, bir nikah masası... Hiçbir şey yoktu. "Ne zaman evlendi babam? Ben... Ben düğünde yok muydum? Nasıl hatırlamam?"

Gözlerim panikle dolmaya başladı. Göğsüm sıkıştı. Turan elimi daha da sıkı tuttu, bedenini bana doğru yaklaştırdı.

"Güzelim, sakin ol," dedi Turan, sesi içime işleyen bir şefkatle doluydu. "Kaza geçirdiğin için kafan biraz karışık. Doktor söyledi ya, bazı anıları hatırlamakta zorlanabilirsin diye. Yorma kendini, zorlama zihnini."

"Ama Turan..." dedim, gözlerimin dolmasına engel olamayarak.

"Nasıl hatırlamam? Abimin düğününü nasıl unutabilirim? Zaman... Zaman sanki çok hızlı akmış da ben bir yerde takılı kalmışım gibi geliyor. Bak, Serin ablanın kucağında bir yaşında bebek var, abim evlenmiş... Biz seninle daha geçen gün kışlanın kamelyasında ilk kez elimi tuttuğunda 'Seni asla bırakmayacağım' dememiş miydin? Aylar ne zaman geçti? Biz ne ara bu kadar zamanı geride bıraktık?"

Gözlerimden süzülen bir damla yaş yanağımdan aşağı kaydı. Zihnimdeki o kocaman boşluk beni dehşete düşürüyordu.

Turan uzandı, parmak uçlarıyla yanağımdaki yaşı sildi. Yüzünde öyle acı dolu, öyle derin bir bakış vardı ki, sanki canından can kopuyordu.

"Aylar geçmedi güzelim..." dedi Turan. Sesi kısıktı ama tek bir kelimesinde bile tereddüt yoktu. "Zaman akıp gitti ama biz hiç kopmadık."

"Nasıl yani?" dedim, gözlerinin içine bakarak.

Turan benim tereddütlerimi, şüphelerimi yok etmek istercesine gözlerimi hapsetti. O terk ettiğim, arkamda bıraktığım, onu yıkıp geçtiğim o kanlı 1,5 yılı... Sanki her şey mükemmelmiş, sanki hiç ayrılmamışız, sanki ben ondan hiç kaçmamışım gibi anlatmaya başladı.

"Sen kışladaki o kamelyada elini bana verdiğin günden beri biz hep yan yanaydık İnci," dedi Turan, yalanının altını büyük bir aşkla döşeyerek.

"Hiç ayrılmadık. Sen revirde hastalarınla ilgilenirken ben her nöbet çıkışı kapında bekledim seni. Birlikte dağlara baktık, birlikte çay içtik. Alkan’ın düğününde sen yanımda, benim elimi tutuyordun. Üzerinde yeşil bir elbise vardı... Öyle güzelgin ki, düğündeki herkesi unuttum, sadece sana baktım."

Turan’ın anlattığı her kelime, ruhuma bir ninni gibi, tatlı bir masal gibi yayılıyordu.

"Gerçekten mi?" diye fısıldadım. "Ben senin yanındaydım yani? Hiç gitmedim mi?"

"Hiç gitmedin," dedi Turan, gözyaşlarını zor tutarak. "Hiç bırakmadın beni. Ben de seni bırakmadım. Göreve gittiğimde bile aklım, fikrim, kalbim sende kaldı. Dönüşlerimde hep seni kucakladım. Biz bu bir buçuk yılı beraber yaşadık İnci... Sadece sen o lanetli kazada kafanı çarptığın için zihnin sana oyun oynuyor. Ama korkma. Sen hatırlamasan da ben ikimizin yerine de hatırlarım her anımızı."

Turan’ın bu sözleri, içimdeki o fırtınayı dinginleştirdi. Onu dinlerken göğsümdeki o ağır kayanın eridiğini hissettim. Bana bakan o gri gözlerdeki aşk o kadar gerçek, o kadar saftı ki... Bir insanın bu kadar güzel yalan söyleyebileceğine ihtimal bile veremezdim.

"Özür dilerim," dedim, başımı onun geniş göğsüne yaslayarak. "Seni de korkuttum, değil mi? Zihnim böyle boşalınca bir an... her şeyi kaybettim sandım."

Turan kollarını etrafıma sardı. Başını saçlarımın arasına gömdü, derin bir nefes çekerek kokumu içine çekti. Göğsünün körük gibi kalkıp indiğini hissettim.

"Kaybetmedin güzelim..." dedi Turan, sesi acıdan kısılmış bir fısıltı halinde. "Biz birbirimizi hiç kaybetmedik."

Salondakiler — babam, Serin abla, Melek — çıt çıkarmadan bizi izliyorlardı.

Babam başını yana çevirip gözlerini sildi. Çünkü hepsi biliyordu; Turan’ın "Biz hiç ayrılmadık, düğünde yanımdaydın" dediği o zaman diliminde, Turan kışlada geceleri benim fotoğrafıma bakarak sessizce ölüp ölüp diriliyordu.

Turan, benim kaçışımla yıktığım o geçmişi, şimdi sırf beni korumak için kendi elleriyle yeniden, bambaşka ve masal gibi bir tarihe dönüştürüyordu.

"Turan?" dedim, göğsünde atan o sert kalbin ritmini dinlerken.

"Söyle güzelim?"

"Bana o yeşil elbiseli geceyi... Alkan abimin düğününü biraz daha anlatsana? Nasıl dans ettik seninle?"

Turan gülümsedi. O tebessümün arkasında ne kadar çok gözyaşı sakladığını sadece Allah biliyordu. Eğilip saçlarımdan uzunca öptü.

"Anlatayım sevgilim..." dedi Turan, ellerimi kalbinin üzerine yerleştirerek. "Çok güzel dans ettik. Herkes bize baktı... Çünkü sen bu dünyadaki en güzel kadındın, ben de seni seven en şanslı adam."

"Baba." Dedim babama bakarak.

"Alkan abim evleneli aradan bayağı zaman geçmiş. Benim Bursa'da ne işim vardı."

Babam önce Turan'a sonra Melek'e baktı.

Turan bana dönerek, "Birtanem, biz seninle biraz tartışmıştık. Sen de kafanı dinlemek istediğini söyledin, o yüzden halan ile vakit geçirmek için gittin."

Babama döndüm, öyle mi? Dercesine.

Babam sakince başını salladı.

"Niye kavga ettik ki?"

Turan derin bir nefes alıp anlatmaya başladı, küçük bir kıskançlık durumu olduğunu falan söyledi.

Ama uymayan birşeyler vardı, zihnimin köşesinde yankılanan uğultulu konuşmalar.

Gerçek neydi? Benden ne saklıyorlardı?