22

Zaman, durduğu yeri unutmuş amansız bir nehir gibi akıp gidiyordu.

O karanlık ameliyathane kapısının önünde, Turan’ın uykusundaki o son gözyaşını yanağında bırakıp kaçışımın üzerinden tam bir yıl altı ay geçmişti. On sekiz ay... Beş yüz kırk gün.

Sabahın ilk ışıkları halamın evinin penceresinden içeri sızarken, gözlerimi her zamanki o hissizlikle açtım.

Yataktan kalkıp mutfağa geçtiğimde Endam halam çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı.

Masada buram buram taze demlenmiş çay ve fırından yeni çıkmış ekmek kokusu vardı ama benim iştahım sekiz ay önceki o gidişten beri hiç açılmamıştı.

"Günaydın güzel kızım," dedi halam, tabağıma zeytin koyarken. Yüzümdeki o dinmeyen gölgeye bakıp iç çekti. "Yine hiç uyumamışsın sen. Gözlerinin altı morarmış iyice."

"Uyudum halacım, iyiyim ben," diyerek bardağımdan bir yudum çay aldım.

Ekmekten küçük bir parça koparıp ağzıma attım ama saman gibi geldi.

Kahvaltının ardından hastanenin yolunu tuttum. Yağmur, şehrin üzerine gri bir perde gibi çökmüştü. Hastaneye adım attığım an acil servisin o bildik kaosu beni karşıladı. Zihnimi susturmanın, içimdeki o dinmeyen Turan yangınını bastırmanın tek yolu kendimi acımasızca işe vurmaktı.

İlk hastam, kolu kırılmış sekiz yaşındaki küçük bir çocuktu. Ağlamaktan gözleri kızarmıştı. Yanına diz çöktüm, gözlerinin içine bakarak gülümsedim.

"Bana bak bakalım," dedim yumuşak bir sesle. "Adın ne senin?"

"Efe..." dedi çocuk, hıçkırıklarının arasından.

"Efe, biliyor musun, benim tanıdığım en cesur adamlar bile bazen canları yandığında ağlar. Ama sen şimdi bu alçının üzerine süper kahraman resmi çizmeme izin verirsen, kolun dünden daha güçlü olacak."

Çocuğun yüzünde küçük bir tebessüm belirirken, zihnim beni yine o lanetli kışlanın revirine fırlattı.

Turan’ın kurşun yaralarını pansuman ederken attığı o sessiz, gururlu bakışlar geldi gözümün önüne. 'Canım acımıyor İnci, sen yanımdaysan acımaz...'

Göğsüme saplanan o keskin sızıyla gözlerimi kırpıştırdım. Çocuğun alçısını bitirip odadan çıktığımda koridorda telefonum çaldı. Arayan Melek’ti.

Hemen boş bir müdahale odasına geçip telefonu açtım. "Melek?"

"Güneş’im!" dedi Melek, sesindeki neşeyle içimi ısıtarak. "Nasılsın canım? Nöbetin nasıl gidiyor?"

"Yoğun Melek... Her zamanki gibi. Sen nasılsın? Kışlada durumlar nasıl?"

Melek kıkırdadı, sesindeki o heyecan telefonun ucundan bile hissediliyordu. "Kışlada bomba haberler var! Kaan Binbaşı ile Nur... sonunda nişan kararı aldılar! Dün akşam Kaan Binbaşı resmi olarak yüzükleri takma niyetini açıkladı. Kışlada herkes çok mutlu."

"Gerçekten mi?" dedim, yüzümde aylardır ilk kez samimi bir tebessüm belirdi. "Çok sevindim Melek... Kaan Binbaşı bunu fazlasıyla hak ediyordu."

"Ama asıl bombayı duymadın," dedi Melek, sesini alçaltarak. "Bizim Alparslan... Dün akşam kıskançlık krizine girdi!"

"Nasıl yani? Alparslan Yüzbaşı mı?"

"Evet!" dedi Melek gülerek. "Bizim Alparslan’la ilişkimiz biliyorsun artık resmiyet kazandı sayılır ama beyefendi hâlâ çok mülkiyetçi! Dün kışlaya yeni sevk edilen bir üsteğmen bana adres sordu diye Alparslan adamı az kalsın içtima alanında şınav komasına sokuyordu. 'Melek Hemşire'ye soru sorarken iki adım geride duracaksın Üsteğmen!' diye kükredi adamın yüzüne. Sonra geldi, elimden tutup kışlanın ortasında 'Bu kız benim' der gibi herkesin gözü önünde durdu. Utançtan öldüm Güneş ama... bir yandan da çok hoşuma gitti."

Melek’in mutluluğu içimi ısıtsa da arkasından gelen o kaçınılmaz sessizlik göğsüme oturdu. Melek de durumun farkına varıp duraksadı.

"Güneş..." dedi Melek, sesi yumuşayarak. "Turan Komutan..."

"Sorma Melek," dedim hemen, sesim titreyerek. "Lütfen sorma."

"Sormasam da biliyorsun Güneş. Bir buçuk yıl oldu... Turan Komutan artık o kışlada duramıyor. Tamamen iyileşti ama ruhu orada değil. Seni arıyor. Bütün şehri, bütün hastaneleri tek tek tarattığını duyum aldım. Geliyor Güneş... O adam seni bulmadan durmayacak."

Telefonu kapattığımda ellerim buz kesmişti. Bir buçuk yıldır kaçtığım o büyük yüzleşme, bir çığ gibi üzerime doğru geliyordu.

Turan’dan

Siyah SUV’nin direksiyonunu kenetlemiş parmaklarımın boğumları bembeyaz kesilmişti.

Silecekler, cama cam vurarak yağan şiddetli yağmuru temizlemekte yetersiz kalıyordu. Bir buçuk yıl... Bir buçuk koskoca yıl boyunca her gece o odada yanağıma düşen tek damla yaşın sıcaklığıyla uyandım. Her gece o yasemin kokusunu aradım dağlarda, patlayan mermilerin arasında, kışlanın soğuk koridorlarında.

Kaan Binbaşı ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın, Alparslan ne kadar önümde durmaya kalkarsa kalksın... En sonunda bulmuştum. İnci’nin kaldığı şehri, çalıştığı hastaneyi, kaçtığı o limanı tek tek tespit etmiştim.

Cebimdeki o buruşuk mektubu bir buçuk yıldır kalbimin üstünde taşıyordum. 'Beni affet Turan...' diyordu. Affetmeyecektim. Ama unutmasına da izin vermeyecektim.

Şehrin girişine geldiğimde saat gece yarısını geçiyordu.

Yağmur adeta gökyüzü delinmişçesine yağıyor, fırtına ağaçları devirecek gibi esiyordu. Hastanenin önüne kırdım direksiyonu. Aracın içinde beklemeye başladım.

Çok geçmeden, hastanenin otomatik kapısından o çıktı.

Üzerinde koyu renk bir kaban vardı. Saçları ıslağa çalan rüzgârda savruluyordu. Bir buçuk yıl sonra onu ilk kez kanlı canlı karşımda görüyordum.

Kalbim göğüs kafesimi delip geçecekmiş gibi vurmaya başladı. O an arabadan fırlayıp ona sarılmak, beni bıraktığı için onu sarsmak, dudaklarına kapanmak istedim.

Ama o, otoparktaki küçük beyaz arabasına doğru yürüdü. Direksiyona geçti ve hastane bahçesinden çıktı.

Aracımı çalıştırdım. Birkaç araba arkasından takibe başladım. Şehrin virajlı, dik ve uçurumlu sahil yoluna doğru ilerliyordu. Yağmur görüş mesafesini neredeyse sıfıra indirmişti.

İnci’den

Direksiyonu iki elimle sıkıca tutuyordum. Yağmur o kadar şiddetliydi ki sileceklerin sesi bile fırtınanın uğultusuna karışıyordu. Zihnimde Melek’in sözleri yankılanıyordu: 'Geliyor Güneş... O adam seni bulmadan durmayacak.'

"Gelmene izin veremem Turan..." diye fısıldadım kendi kendime. "Beni bulursan yine mahvolursun. Ben sana uğursuzluktan başka bir şey getirmedim."

Dikiz aynasına kaçamak bir bakış attım. Arkamda, birkaç yüz metre geride siyah, büyük bir SUV geliyordu. Hava o kadar karanlıktı ki sadece farlarını görebiliyordum. Ama içimdeki o tuhaf, görünmez his... Kalbimi yerinden söketecek o ritim bana tek bir şeyi söylüyordu.

O arabada o vardı.

"Hayır..." dedim panikle. "İmkânsız. O olamaz."

Gözlerimi aynadan alamıyordum. Arkadaki araç hızlandı, aramızdaki mesafeyi kapatmaya başladı.

Farlarının ışığı benim dikiz aynamı doldurdu. O an, aynadaki yansımada, direksiyondaki o heybetli silüeti, o keskin hatları ve gri gözlerin karanlıktaki gölgesini gördüm.

Turan buradaydı. Beni bulmuştu.

Göğsümdeki panik dalgası zihnimi felç etti. Bacaklarım titremeye başladı. "Turan..." diye çığlık attım arabanın içinde.

Tam o sırada, virajı döndüğüm an, karşı şeritten kontrolden çıkmış, kayarak üzerine doğru gelen devasa bir kamyonun farları gözlerimi kör etti.

"İNCİ!"

Arkadaki araçtan yükselen O sesi, fırtınayı bile yaran o feryadı duydum.

Direksiyonu son bir refleksle sola kırmaya çalıştım ama çok geçti.

Islak asfalt tekerleklerin altından kaydı. Kamyonun korna sesi, metalin metale çarptığı o kulak tırmalayıcı gürültü ve camların patlama sesi aynı saniyede birleşti.

Arabam bariyerleri vurup savruldu. Bir, iki, üç takla...

Dünya ters döndü. Tavan üzerime çöktü, emniyet kemeri göğsümü ezdi. Cam kırıkları bir yağmur gibi yüzüme ve bedenime saplandı. Arabanın hurdaya dönen gövdesi uçurumun kenarındaki bir kayalığa çarparak ters bir şekilde durdu.

Zihnimdeki ışıklar tek tek sönerken, sadece şiddetli bir metal kokusu ve kendi kanımın sıcaklığını hissettim.

Turan’dan

"İNCİ!"

Gözlerimin önünde oldu her şey.

O küçük beyaz arabanın taklalar atarak bariyerleri parçalaması, metalin feryat eder gibi bükülmesi ve uçuruma doğru savrulması... Bütün evren o iki saniyenin içine sıkıştı ve patladı.

Kendi aracımın frenine nasıl bastığımı, arabadan nasıl fırladığımı hatırlamıyorum.

Yağmurun ve fırtınanın ortasında, "İNCİ!" diye bağırarak şarampolden aşağıya, o hurda yığınına doğru koşmaya başladım. Çalılar yüzümü kesti, çamurda kayıp düşüm ama durmadım. Göğsümdeki eski ameliyat dikişlerim patlarca sızladı ama hissetmedim.

Ters dönmüş, tavanı ezilmiş arabanın yanına ulaştığımda benzin kokusu genzimi yaktı.

"İnci! İnci duymuyorsun beni?!"

Arabanın kapısı sıkışmıştı. Kaslarımı, kemiklerimi zorlayarak, çelik kapıyı bir canavar gibi asılarak geriye doğru büktüm. Cam kırıklarını ellerimle kazıdım. İçeride, emniyet kemerinde asılı kalan o bedene ulaştım.

Başından aşağı kanlar süzülüyordu. O melek gibi yüzü cam kırıkları ve al kanla kaplanmıştı. Nefes almıyordu.

"Hayır... Hayır, hayır, hayır!" Kemerini bıçağımla kestim, onu kucağıma aldım. Hurdanın içinden çıkarıp çamurlu toprağın üzerine yatırdım.

"İnci bak bana! Aç gözlerini!" Yüzünü ellerimin arasına aldım. Ellimdeki kaba nasırlar onun sıcacık, kanlı tenine dokundu. "Beni bırakıp gidemezsin! Duydun mu beni?! Sekiz ay kaçtın, bir buçuk yıl saklandın ama şimdi ölemezsin! İzin vermiyorum!"

Başını göğsüme bastırdım. Yağmur kanını yıkarken, avazım çıktığı kadar karanlık gökyüzüne doğru kükredim.

"YARDIM EDİN! KİMSE YOK MU?!"

Onu kucağıma aldım. Koca adam, kucağındaki o minicik, kanlar içindeki bedenle çamurlu dik yokuşu tırmanmaya başladım. Her adımda kalbimden bir parça kopuyordu. "Dayan güzelim... Dayan ne olur. Bu sefer ben seni bırakmayacağım."

(3 Saat Sonra)

Ameliyathanenin üzerindeki kırmızı ışık üç saat sonra söndü.

Turan, koridordaki duvara sırtını yaslamış, ellerindeki ve üzerindeki kurumuş İnci kanıyla bir heykel gibi duruyordu.

Üzerindeki kaban sırılsıklamdı, gözleri tek bir noktaya dikilmişti. Yanında Halil İbrahim Albay vardı.

Kapı açıldı. Cerrah dışarı çıktı, maskesini indirdi.

Halil İbrahim Albay öne atıldı. "Doktor! Kızım... Kızım nasıl?"

Turan yerinden kımıldamadı ama gözleri doktorun dudaklarına kilitlendi.

"Ameliyat başarılı geçti," dedi doktor, derin bir nefes alarak. "Hayati tehlikeyi atlattı. Göğüs kafesindeki kırıklar sabitlendi, iç kanama durduruldu. Çok güçlü bir kızın var Albayım."

Turan’ın göğsündeki o devasa taş ilk kez bir milim kaydı.

"Ancak..." dedi doktor, sesi ciddileşerek. Turan’a baktı.

"Kafasına çok şiddetli bir darbe almış. Beyin kanamasını durdurduk ama şakak bölgesindeki travma çok ağır. Retrograd Amnezi dediğimiz bir tabloyla karşılaşabiliriz. Yani... hafızasında ciddi boşluklar veya geriye dönük silinmeler olabilir. Uyandığında bunu daha net göreceğiz."

O heybetli, dik duruşunu hiçbir zaman bozmayan Albayın dizlerinin bağı çözüldü.

Turan hızla albayının yanına giderek onu bir sandalyeye oturttu.

"Kızım..."

🔒

Odanın içi sabahın ilk ışıklarıyla süzülen soluk bir aydınlıkla doluyordu.

Turan, İnci’nin yatağının başındaki sandalyede dimdik oturuyordu.

Üzerini değiştirmemiş, geceden beri İnci’nin serum takılı, minik elini kendi devasa avcunun içine hapsetmişti.

Parmaklarını onun parmaklarına kenetlemiş, gözünü bile kırpmadan yüzündeki her bir çizgiyi ezberlemek istercesine izliyordu.

İnci’nin uzun kirpikleri hafifçe titreşti. Solunum cihazının düzenli bip seslerinin arasında dudaklarından belirsiz bir mırıltı döküldü.

Turan anında dikleşti.

Göğsündeki acı bir anlığına durdu, kalbi boğazında atmaya başladı. "İnci..." diye fısıldadı, sesi pürüzlü ve çaresiz çıkarak. "Aç gözlerini güzelim..."

İnci, göz kapaklarını yavaşça kaldırdı. Tavandaki beyaz ışık gözlerini rahatsız etmiş gibi hafifçe kaşlarını çattı. Ardından başını çok yavaş, zorlanarak sağa doğru çevirdi.

Pürüzsüz yeşil gözleri, Turan’ın yorgunluktan ve uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gri gözleriyle buluştu.

Turan nefesini tuttu. Dünyadaki tüm sesler o an kesildi.

İnci’nin gözlerinde ne o bir buçuk yılın kaçışı vardı, ne ayrılığın getirdiği o soğuk mesafe, ne de o lanetli mektubun sızısı...

Gözlerinde sadece katıksız, derin ve parıl parıl yanan bir aşk belirdi.

İnci, kenetli ellerine baktı önce. Sonra dudaklarında o kadar güzel, o kadar içten bir tebessüm filizlendi ki Turan’ın göğsüne saplanan o devasa kaya bir anda toz duman oldu.

"Turan..." dedi İnci. Sesi fısıltıdan halliceydi ama içinde bir dünyayı barındırıyordu. Birkaç saniye duraksadı, parmaklarını Turan’ın avcunda hafifçe sıktı. "Çok... Çok mu korktun?"

Turan’ın boğazına koca bir düğüm oturdu. Şaşkınlıkla, "İnci... Beni... hatırlıyor musun?" diye sordu.

İnci hafifçe kıkırdadı, ama kafasındaki sargılardan dolayı canı yanınca yüzünü buruşturdu. "Nasıl hatırlamam sevgilim... Daha dün akşam kışladaki o kamelyada... elimi ilk kez tuttuğunda bana ne dediğini nasıl unuturum?"

Turan donakaldı. Beyninden vurulmuşa döndü.

İnci’nin bahsettiği an... İlişkilerinin ilk başladığı, kışlada gizlice buluşup ilk kez sevgili oldukları o ilk haftaydı. İşkencelerden, o büyük çatışmalardan, kaçıştan, halasının yanına gittiği andan, sekiz aydan ve ardında bıraktığı bir buçuk yıllık ayrılıktan hiçbir iz yoktu.

İnci, aşkla bakan yeşil gözlerini Turan’ın yüzünde gezdirdi.

"Sana 'Seni seviyorum Turan' dediğimde bana bakıp 'Bu can bu bedende olduğu sürece yalnız değilsin' demiştin... Hatırlamıyor musun? Neden öyle şaşkın bakıyorsun yüzüme? Sevgilim... iyi misin sen?"

İnci’nin elini kaldırıp Turan’ın sakallı yanağına koymasıyla Turan’ın gözünden bir damla yaş süzüldü.

İnci, Turan’ı unutmamıştı.

Ama onları ayıran, İnci’yi kaçıran, ilişkilerini paramparça eden o son iki yılı tamamen zihninden silmişti.

İnci için zaman, Turan’a en âşık olduğu, aralarındaki ilişkinin en taze, en tutkulu ve en katıksız olduğu o ilk günlerde durmuştu.

Bir buçuk yıldır geceleri rüyasında bile yüzüne bakmayan kız, şimdi karşısında ona sevgilim diyerek gülümsüyordu.

Turan, İnci’nin yanağındaki elini tuttu, avcunun içine derin bir öpücük kondurdu. Gözyaşı İnci’nin bileğine damlarken başını onun eline yasladı.

"Hatırlıyorum güzelim..." dedi Turan, sesi aşk ve acıyla titreyerek. "Hatırlıyorum sevgilim... Ben hiçbir şeyi unutmadım."

İnci tebessüm ederek başını yastığa biraz daha gömdü. "Ben çok yorgunum Turan... Ama elimi bırakma olur mu? Kışlaya beraber döneceğiz daha..."

Sesi mırıltıdan ibaretti.

"Bırakmayacağım..." dedi Turan, İnci’nin elini kalbinin tam üzerine bastırarak. "Bu sefer ölsem de bırakmayacağım."