16

Mağara sisteminin o ışıksız, nemli ve ölüm kokan zindan benzeri odasında zaman kavramı tamamen yitmişti. Duvarlardan süzülen su damlalarının sesi, demir kapının ardındaki uğultularla birleşiyordu.

Turan ve Pamir, elleri ve ayakları kalın demir zincirlere vurulmuş halde, soğuk taş zemine sırt sırta yaslanmışlardı.

Yüzlerinde ve kollarında günlerce süren çatışmanın ve ardından gelen bitmek bilmez sorguların izleri duruyordu.

Üniformaları yırtılmış, kan lekesi içinde kalmıştı; fakat ikisinin de gözlerindeki o şanlı Türk askerinin çelik bakışı zerre kadar sönmemişti.

Paslı kapı gıcırdayarak açıldı.

İçeriye, elinde kamçı ve yüzünde sadist bir sırıtışla örgütün elebaşlarından biri olan cellat girdi.

Arkasında ise görüntüyü anlık olarak binlerce kilometre uzaktaki komuta merkezine aktaracak olan açık bir kamera sistemi taşıyan bir militan vardı.

"Hâlâ konuşmamakta kararlı mısınız?" dedi cellat, bozuk ve pis konuşmasıyla. Turan’ın önünde diz çöktü, çenesinden tutup başını yukarı kaldırmaya zorladı. "Dağdaki gizli mühimmat depolarının koordinatlarını verin, bu eziyet bitsin. Yoksa her saniye daha da kötüleşecek."

Turan, başını zerre kadar öne eğmedi. Aksine, kanlar içindeki dudaklarını hafifçe aralayarak adamın tam gözlerinin içine baktı. "Bizim bildiğimiz tek bir koordinat var, alçak," dedi Turan, sesi yer altından gelen bir gürleme gibi tok ve sarsılmazdı.

"O da sizin gömüleceğiniz bu dağın ta kendisi. İstediğini yap, benden bu devlete ait tek bir sır alamazsın."

Cellat öfkeden kudurdu. Elindeki kamçıyı havaya kaldırdığı gibi Turan’ın sırtına indirdi. Kumaş yırtıldı, kan anında taze bir nehir gibi sızdı.

Turan dişlerini sıktı, boynundaki damarlar gerildi ama ağzından tek bir inilti bile çıkmadı; sadece derin bir nefes bırakmakla yetindi.

Hızını alamadan eline bir bıçak aldı, derin olmayan ama oldukça can yakan şekilde Turan’ın göğsünden karnına doğru bir yol çizdi.

Pamir yan taraftan kafasını kaldırıp dişlerinin arasından kanı yüzünr tükürdü.

Sırıtarak, o her zamanki hafif alaycı ama gururlu tonuyla mırıldandı: "Komutanım, bunlarda ne vizyon var ne zeka... Sorsan dağda devlet kuracaklar ama daha adam dövmeyi bile beceremiyorlar. Cellat, biraz daha sert vur, sırtım kaşındı biliyor musun!"

Cellat bu sefer deliye dönerek Pamir’e yöneldi. Kamçıyı Pamir’e doğru savururken, odadaki kamera bu anları saniye saniye kaydetmeye devam ediyordu.

İki subay da bedenlerinin her hücresinde acıyı hissediyor lakin ruhlarını ve sadakatlerini asla teslim etmiyordu.

Özel Kuvvetler Komuta Merkezi'nin dev ekranı, o karanlık mağaradaki celladın vahşetini anbean yansıtıyordu. Odanın içinde buz gibi, nefes kesen bir hava hakimdi.

Komuta masasının başında oturan Albay, ellerini masaya dayamış, gözlerini kırpmadan ekrana bakıyordu.

Yüzündeki o kırk yıllık asker çizgileri sertleşmiş, gözlerinden adeta ateş fışkırıyordu. Yanındaki diğer kurmay subaylar ve Kaan Binbaşı, elleri yumruk sıkılı halde ekrana kilitlenmişti.

"Şerefsizler..." diye mırıldandı Kaan Binbaşı, dişlerini öyle bir sıkıyordu ki çene kemikleri beyazlamıştı. "Psikolojik harp yapıyorlar. Bizi çöktürmeye çalışıyorlar."

Halil İbrahim Albay, kendisinden taviz vermeyen o tok ve sarsılmaz sesiyle odayı inletti:

"Kaan! Bir Türk subayının düşman karşısında nasıl eğilmediğini, nasıl direndiğini izliyorsun şu an. Onlar orada bedenlerini feda ediyorlar ama şereflerini çiğnetmiyorlar."

Albay ayağa kalktı, yıldızları parlayan omzunu dikleştirdi. "Bu görüntüleri kesmeyin. Her saniyeyi kaydedin. Çünkü o mağara o şerefsizlere mezar olacak."

Albay hızla telsiz mikrofonunu eline aldı. "Bora ve Fırtına timleri, operasyon merkezleri! Tüm hazırlıklar en üst seviyeye çıkarılacak. Şafak vakti o bölgeye intikal başlayacak. Turan ve Pamir’in tırnağına zarar gelirse, o dağın taşını taş üstünde bırakmayın!"

İnci'den

Kışlanın o yıkıcı atmosferinden uzakta, lojmanlardaki evde ise bambaşka bir fırtına kopuyordu.

Komuta merkezine alınmamıştım çünkü kurallar ve rütbeler o an benim içeride bir sivil olarak yıkılmama izin vermezdi. Ben de evime çekilmiştim.

Salonun orta yerinde, elimde soğumuş çay bardağıyla sessizce oturuyordum. Kapı açıldı ve içeri Defne ile Melek girdi.

Defne’nin gözleri kızarmıştı, zira esir düşenlerden biri kendi abisi Turan'dı.

Başımı kaldırdığımda yüzümdeki o solgun ifade, Defne'nin yüreğini dağladı.

Defne hızla içeri girip yanıma oturdu, ellerini buz tutmuş ellerimin arasına aldı. "İnci... İyi misin diyemeyeceğim ama... Buradayız. Birlikte atlatacağız."

Boğazımdaki o devasa düğümü yutmaya çalıştım. Gözlerimdeki yaşları içeriye, ruhunun en derin köşesine akıtmak zorundaydım.

Karşımdaki kişinin acısını kendi acımla kıyaslayamazdım.

Benim 7 aydır tanıdığım, sevdalı olduğum adam onun 21 yıllık abisiydi.

Sesimin titremesini engellemek için büyük bir çaba sarf ediyordum.

"Ağlayamam, Defne..." dedim, sesim fısıltı gibi ama keskin bir bıçak gibi çıktı.

"Size bunu yapamam."

Melek, mutfaktan getirdiği suyu masaya bırakıp Defne ve benim arama oturdu. "Turan Komutan da Pamir de aslanlar gibi direniyor, biliyorsunuz. Onlar o dağdan dönecekler. Ben buradayım, yalnız değilsiniz."

Defne dayanamadı, gözünden bir damla yaş süzülürken başını dizime gömdü. "Ya abim... Pamir... Çok acı çekiyorlar mı İnci? O kameralarda gördüğümde nefesim kesildi."

Defne’nin saçlarına titreyen eliyle dokundum. Kendi içimdeki o korkunç acıyı, o devasa boşluğu saklamak için dişlerimi dudağıma geçirdim; öyle ki dudağımdan sızan kanın tadını hissettim.

"Çekiyorlar..." dedim, gözlerimi duvardaki boşluğa dikerek. "Ama onlar Türk askeri. Bedenlerini yakabilirler ama ruhlarını asla teslim alamazlar. Babam ve bizimkiler boş durmuyor, biliyorum. O operasyon yapılacak ve o dağ başlarına yıkılacak."

O gece hepimiz için zor geçiyordu.

Turan ve Pamir koca 2 gündür esirdi.

Babamdan öğrendiğin kadarıyla koordinatları bulunmuş, plan hazırlanmış bu gece operasyona başka bir destek timi daha katılarak çıkıyorlarmış.

Allah tüm Türk askerlerimizin yardımcısı olsun.

Yazardan

Özel Kuvvetler Komuta Merkezi’nde sessizlik bıçak gibi keskinleşmişti.

Dev ekranlarda mağara kompleksinin termal kameralardan alınan ısı haritaları, insansız hava araçlarının (İHA) yukarıdan kaydettiği kuşbakışı görüntüler ve bölgenin sarp topografyası parlıyordu.

Halil İbrahim Albay, ellerini arkasında bağlamış, tahta masanın önünde dimdik duruyordu.

"Operasyon kodu: Çelik Pençe," dedi Albay, sesi komuta odasının duvarlarında yankılanarak.

"Hedefimiz kuzeydeki ana mağara şebekesi. Turan ve Pamir için hesap kesme vaktidir. Hava kuvvetlerimiz bölgeyi tamamen yumuşatacak, ardından taarruz timlerimiz içeri girecek."

Kaan Binbaşı telsiz mikrofonunu eline sıkıca kavradı. "Hava Kuvvetleri kalkış yaptı Albayım. Beş dakika içinde bölgedeler."

Aynı anda komuta merkezinin kapısı açıldı ve içeriye yeni katılan destek gücü olan Ateş Hücum Timi'nin komutanı Üsteğmen Burak girdi.

Arkasından gelen yedi kişilik tecrübeli timde, keskin nişancı yetenekleriyle tanınan Astsubay Üstçavuş Gizem ve bomba uzmanı Astsubay Çavuş Deniz adında iki kadın asker de yer alıyordu.

Yüzlerindeki o buz gibi kararlılık ve gözlerindeki inanç, odadaki havanın rengini bir anda değiştirdi.

"Ateş Timi emre hazırdır Komutanım!" dedi Burak, sert bir selama durarak. Aralarındaki Gizem ve Deniz de başlarıyla selamı destekledi.

Halil İbrahim Albay hafifçe başını salladı. "Hoş geldiniz evlatlar. Dağdaki o şerefsizler, Türk askerine esir almanın bedelini ne pahasına olursa olsun ödeyecek. Fırtına, Bora ve sizler... Orada taş üstünde taş bırakmayacaksınız."

Herkes hep bir ağızdan bağırdı:

"Emredersiniz Komutanım!"

Sınırın ötesindeki o sarp dağ eteklerinde şafak sökerken, gökyüzü birdenbire kulakları sağır eden bir motor gürültüsüyle sarsıldı. İki adet F-16 savaş uçağı, dağın zirvesini ve teröristlerin dışarıdaki mevzilerini hedef alarak alçak uçuşa geçti.

Peş peşe bırakılan akıllı mühimmatlar, teröristlerin dış karakol olarak kullandığı siperleri, mühimmat depolarını ve kaçış tünellerini devasa bir ateş topuna çevirdi.

Dağ sanki ortadan ikiye ayrılıyor gibi sallanıyordu.

Mağaranın içindeki teröristler neye uğradığını şaşırmış, panik içinde kaçışmaya çalışıyordu.

Tam o sırada, dağın dik yamaçlarına inen Sikorsky helikopterlerden iplerle aşağıya sarkan Bora, Fırtına ve yeni gelen Ateş Hücum Timi adeta gökten düşen birer ölüm meleği gibi süzüldü.

"Hücum!" diye kükredi Kaan Binbaşı, tüfeğini doğrultarak ilk mağara girişine atıldı.

Alparslan, Barlas ve Korutürk yan yana omuz omuza verip kurşun yağmuru altında ilerlerken, Serdar ve destek timinden Gizem yüksek bir kayanın arkasından tepedeki keskin nişancıları birer birer avlıyordu.

"Sağ kanat temiz!" diye bağırdı Gizem telsizden, dürbününden çevreyi tararken.

Bombardıman uzmanı Deniz ise mağaranın kapısına yerleştirilen demir barikatları patlatmak için infilaklı fitili ateşledi. Patlamanın şiddetiyle devasa demir kapı içe doğru çöktü.

"İçeri! İçeri!" diye bağırdı Burak Üsteğmen.

Timler, karanlık ve barut kokulu mağara koridorlarına akın etti.

Her köşe başı çatışmayla, her oda teröristlerin kanlı cesetleriyle doluyordu. Ama kimsenin gözü arkada değildi; herkesin aklında tek bir hedef vardı: Turan ve Pamir.

Mağaranın en karanlık, en derin hücresinde ise cellat ve iki adamı, seslerin yaklaşmasıyla paniğe kapılmıştı.

Turan ve Pamir zincirlere vurulu halde hala yerde yatıyordu; vücutları darbelerden ve işkencelerden paramparça olmuştu ama gözlerindeki o ışık asla sönmemisti.

Cellat, belindeki tabancayı çekip Turan’ın kafasına dayadı. "Gidiyoruz! Sizi de yanımızda götürüp leşinizi bırakacağız!"

Cümlesini tamamlamasına kalmadan tam o sırada hücrenin demir kapısı bir balyoz darbesiyle yerinden fırladı. İçeriye giren ilk kişi Kaan Binbaşı oldu. Arkasından Alparslan, Korutürk, Ömer ve Ateş Timi içeri doluştu.

Cellat tetiğe basmak üzereydi ki, Gizem’in tüfeğinden çıkan tek bir kurşun cellatın silah tutan elini parçaladı. Cellat acıyla bağırdığı an, Alparslan üzerine atlayıp adamı yere serdi.

"Lan alçak!" diye kükredi Alparslan, adamın yakasından tutup yüzüne art arda yumruklar indirirken. "Siz kime el kaldırdığınızı sandınız?!"

Kaan ve Korutürk hemen Turan ve Pamir’in zincirlerini kırdı.

Turan, kanlar içindeki yüzünü kaldırıp hafifçe gülümsemeye çalıştı.

Ayağa kalkmak istedi ama bacaklarındaki güçsüzlük nedeniyle Kaan onu sırtından tutarak destek oldu.

Pamir ise yerden kalkarken yanındaki bükülmüş demir parçasını eline aldı, cellat sürünerek kaçmaya çalışırken ayağıyla adamın sırtına basıp yere sabitledi.

"Nasılsın komutanım?" dedi Pamir, dudağındaki kanı silerek. "Bunlar bildiğin misafirperver çıktı ama biz kalmayı pek sevemedik."

Turan derin bir nefes aldı. Gözleri kararıyor gibi olsa da içindeki o devasa öfke ve hayatta kalma arzusu onu dimdik tutuyordu. "Hesap kesme vakti bitti," dedi Turan, tok ve buz gibi bir sesle. "Bu dağ onlara mezar olacak."

Terörist elebaşı cellat ve hayatta kalan birkaç köpeği, elleri arkalarından bağlanarak mağaranın ortasına yığıldı.

Destek timinden Deniz ve diğer askerler, o alçakların işledikleri suçların hesabını sormak, o zindanda çektirdiklerinin karşılığını misliyle ödetmek üzere başlarına dikildi.

O mağarada artık merhamete yer yoktu; adalet, Türk askerinin çelik yumruğuyla tecelli ediyordu.

Kışlaya ve Ankara'ya dönen telsiz anonsu ise her şeyi özetliyordu:

"Hedefler imha edildi. Komutanlarımız kurtarıldı. Vatan sağ olsun!"