17

Helikopterin devasa pervaneleri kışlanın piste yakın havasını buz gibi bir rüzgârla döverken, pistin etrafı ambulans sirenlerinin kırmızı mavi ışıklarıyla aydınlanıyordu.

"Pisti boşaltın! Sağlık ekibi öne!"

Kaan Binbaşı’nın komuta sesine ambulanstan fırlayan sağlık görevlilerinin ve İnci’nin hızlı adımları karıştı. İnci, üzerindeki beyaz önlüğe aldırmadan, rüzgarın savurduğu saçlarını bile geriye itmeden doğrudan piste koştu.

Helikopterin kapısı açıldığı an içeriye ilk atılan Halil İbrahim Albay oldu. Yüzündeki o kaya gibi sert ifade, evlatlarını o halde gördüğü an bir anlık derin bir acıyla sarsıldı ama anında kendini toparladı.

"Sedyeleri yanaştırın! Çabuk!" diye gürledi Albay.

İlk olarak Pamir’i çıkardılar. Pamir, bilinci yarı açık olmasına rağmen sedyeye alınırken Alparslan’ın koluna tutundu.

Yüzü gözü morluk ve kan içindeydi. "Sakin ol yüzbaşı..." diye fısıldadı Pamir, sesi pürüzlüydü. "Bomba gibiyim..."

"Kes sesini Pamir, dayan!" dedi Alparslan, sedyenin yanında koşarken.

Ardından Turan’ı çıkardılar. Turan’ın durumu çok daha ağırdı.

Üniforması tamamen yırtılmış, sırtındaki ve göğsündeki darbe izleri açıkta kalmıştı. Bilinci kapalıydı, nefes alırken göğsü düzensiz bir şekilde kalkıp iniyordu.

İnci, Turan’ın sedyesini gördüğü an dünyası durdu. Adımları bir anlığına kilitlendi ama bir hekim, bir hemşire refleksiyle hemen sedyenin baş ucuna atıldı. Turan’ın buz gibi olmuş, kanlı elini avuçlarının arasına aldı.

"Turan!" Dedi çaresizce. Sesi kahredici bir yalvarıştı. "Turan, duyuyor musun beni?!"

Turan’ın nabzını kontrol ederken parmakları titriyordu. Halil İbrahim Albay, sedyenin diğer tarafında yürüyor, bir eliyle Turan’ın omzunu tutuyordu.

"Yaşatacaksınız onu kızım," dedi Albay, sesi ilk kez bir komutandan çok çaresiz bir baba gibi çıkarak. "O aslanı bana geri vereceksiniz."

Ambulansın arka kapıları hızla kapandı. İçeride sadece İnci, iki sağlık görevlisi ve sedyede hareketsiz yatan Turan vardı.

Siren sesleri kışlayı inletirken, İnci oksijen maskesini Turan’ın yüzüne sabitledi ve bir an olsun onun elini bırakmadı.

"Beni bırakamazsın..." diye fısıldadı İnci, gözyaşları Turan’ın kanlı parmaklarına damlarken. "Bana verdiğin sözler var Turan Karasu, duydun mu beni? Aç gözlerini!"

Turan yarı açık bilinci ve hırıltılı bir nefesle karşılık verdi.

Hastaneye vardıklarında Pamir ve Turan acil ameliyata alındı.

İnci Turan'ın ameliyatına girecekti.

Herkes ameliyat için hızlı ve dikkatlice hazırlanmıştı.

İnci'den

"Enfeksiyon olabildiğince temizlendi, yaraları kapatmamız lazım."

"Anlaşıldı hocam." Dedi başka bir hemşire.

Turan'ın karın ve göğüs bölgesi arasında kocaman bir açıklık vardı.

Dikişleri dikkatlice atılmış, yaraları temizlenmişti.

Saatler süren ameliyat bittiğinde herkes yorgun bir halde içeriden çıktı.

İlk olarak çıkan bendim,

"Turan, iyi mi?" Kaan Binbaşı yüzüme bakıyordu.

Yorgun harelerimi onun harelerine kilitledim.

Başımı ağır ağır sallerken başım dönmeye başlamıştı.

Arkamızdan sedye ve cihazlarla Turan çıkmış odaya alınıyordu.

Doktorun arkasından yorgun adımlarla ilerliyordum.

Yer sanki ayağımın altından çekiliyordu, etrafımdaki sesler boğuk bir şekilde kulağıma geliyordu.

Gözlerim bulanıklaşıyor, mideme kramplar giriyordu.

"Güneş Abla."

Başımı kaldırdığımda karşımda Aynur teyzeler vardı.

Serin ablanın karnı burnunda gözlerinde telaşla bana bakıyordu.

"Defne." Kelimesi çıkabildi sadece ağzımdan ve daha sonra yer son bir kez güçlükle ayağımın altından çekildi.

Tam düşmek üzereyken Deviral amca ve Defne kollarıma girdi.

Aynur teyze hızla yanıma yaklaştı, "Kızım! İyi misin?"

Yakındaki bir sandalyeye oturttuklarında karşımda Melek'in hızla yanıma geldiğini gördüm.

"Güneş!"

"Ben iyiyim." Diyebildim sessizce.

Ben iyiyim, sormanız gereken kişi Turan ben iyiyim.

Başımı kaldırıp Serin ablaya baktım, "Turan, durumu iyi... Sadece uyanmasını beklememiz gerekiyor..."

Aynur teyze derin bir nefes verdi.

"Allah'ım sana şükürler olsun! Yavuz'umu bana bağışladın."

Deviral amca uzaktan gördüğü babamın yanına doğru yürüdü.

"Abimi, ne zaman görebiliriz?"

"Şu an için yanına giremezsiniz, ancak zamanı hakkında doktorlar sizi bilgilendirir."

Melek'in desteğiyle yavaşça ayağa kalktım.

Bahçeye doğru ilerliyorduk.

Bahçede soluklanmak için banklardan birine oturmuştuk.

"Birtanem, iyi misin?"

"Değilim Melek, bu sefer iyi falan değilim."

Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum.
"Anlat güzelim, anlat içini dök rahatla."

"Melek." Dedim hıçkırıklarımın arasından.

"Melek ben yapamıyorum..."

Melek anlamayan bir ifadeyle yüzüme baktı.

"Nasıl yani? Ne demek istiyorsun?"

Derin bir nefes alıp, "Melek ben... Ben tayin isteyeceğim, halamın yanına taşınmayı düşünüyorum."

Melek'in gözleri şaşkınlıkla açıldı. "Sen ne dediğinin farkında mısın!? Binbaşıyla kavga ettin diye gitmek ne demek Güneş!"

"Melek..." diyebildim önce çaresiz çıkan sesimle.

"Turan ile olan herşey çok hızlı ilerledi, tanıştıktan 2 ay sonra sevgili olduk. Birbirimizi tam tanıyamadan arzularımıza göre kararlar verdik. Ama Melek ben gerçekten yapamıyorum, onunla da yapamıyorum onsuz da..."

"Bak güzelim, bu iş sandığın gibi çocuk oyuncağı değil, hayatın söz konusu. Sen iyice bir düşün, Turan ile konuşun-"

"Melek ben onunla konuşursam hiçbir yere gidemem. Ben onu bırakamam, iyileşmeden gitmem lazım. Ben onun gözünün içine baka baka gidemem."

"Güneş bu kararından pişman olmanı istemiyorum. Baban ile bu meseleyi konuştun mu?"

"Evet." Dedim sadece.

Babam Turan ile aramızdaki çekimi zaten anlamıştı, tayin istememe ilk başta karşı çıksada ağlamama dayanamamış onaylamak için hazırlanıyorlardı.

Halamın yanına farklı bir şehire, farklı bir revire gidecektim.

Melek bana sıkıca sarıldı, hatta öyle bir sarıldı ki nefes almayı bile unuttuğumu düşündüm.

"Hanımlar?"

Başımı yerden kaldırmamıştım, "Alparslan." Dedi Melek.

"Ne oluyor, Turan Binbaşım iyi yenge sen merak etme. Uyanmış seni soruyor, onu söylemeye geldim."

Gözyaşlarım daha da şiddetlendi, omuzlarım sarsılıyordu.

Alparslan ve Melek'in sessizce konuştuklarını duyuyordum.

Melek yanıma gelerek sessizce kulağıma eğildi.

"Tayin meselesi hakkında bir şey söylemedim, Turan'ı son kez görmek ister misin?"

Yavaşça oturduğum baktan kalktım, "2 hafta sonra Melek... 2 hafta sonra gidiyorum..."

Melek üzgün gözlerle yüzüme baktı, Turan'ın olduğu odaya doğru ilerlemeye başladık.

Odanın tam önüne geldiğimizde karşımda, Serin abla, Defne, Aynur teyze, Deviral amca, babam ve tim vardı...

Sadece babama baktım ve odaya girdim.

Turan yarı açık gözlerini bana çevirdi.

"İnci." Dedi yorgun çıkan sesiyle.

Gözlerimi kaçırarak yanına doğru yürüdüm.

"Daha... İyi misin?"

Turan burukça gülümsedi. "Ne kadar iyi olabilirsem."

"İnci ben senden özür dilerim."

Dileme adam, dileme.

Senden gitmemi zorlaştırma.

"Tamam Turan, sonra konuşuruz. Önce sen iyileş."

"Oradayken, tek düşündüğüm sendin... Kendim değil, sadece sen..."

#benbuadamibirakipgidemem

"Turan..."

"Birşey söylemek zorunda değilsin, ben sadece bil istedim."

"Sen önce dinlen, bir an önce iyileşmene bak. Rahat uyuman için ağrı kesici yapacağım."

Turan yavaşça gözlerini kapattı, odadan çıkacakken son bir defa arkama baktım.

"Turan."

Hemen gözlerini aralayıp bana baktı.

"Özür dilerim..."

Kaşları kavislendi, yüzünde anlamayan bir ifade belirdi.

"Ne için." Sesi çok masumdu.

Ben bu adamı terk etmek zorunda mıydım?

Hayır hiç birşey için zorunda değildim, ama bu benim seçimimde değildi.

Bu hayatın bana oynadığı bir oyundu.

Beni bu kadar erken hata yapmaya zorlamıştı.

Turan’a bakıp, "İçimden geldi."

Dedikten sonra hızla odadan çıktım.

Dışarıda merakla bakan gözler vardı, "Turan iyi, şu an dinleniyor. Birazdan ağrı kesici yapacağım."

Aynur teyze bana bakıp, "Teşekkür ederim güzel kızım." Dedi.

O sırada babam oturduğu yerden kalkıp yanıma geldi.

"Kızım birşey konuşmamız lazım." Dedi sessizce.

Diğerlerinden uzaklaşırken, "Tayinini erkene aldım, 6 gün sonrası için sabah saatine uçağın var."

"Baba neden-"

"Babacığım... O 2 haftanın gelmesini beklersen sen gidemezsin."

Babama sıkıca sarıldım.

Bizim hikayemiz sanırım burada bitiyordu...

Ama kaderin bana hazırladığı sürprizler, işte onlar daha yeni başlamıştı.

🔒

"Güneş hemşire, komutanım iyi değil mi?"

"İyi Pamir iyi merak etme. İstersen yanına gidebilirsin."

Pamir başını salladı, pansumanını yeniledikten sonra odadan çıktım.

Bugün sabah gidiyordum, gerçekten gidiyordum, ne Turan'a ne bir başkasına haber vermeden hemde.

Turan...

Senden özür dilerim, belki benden nefret edeceksin ama, yapmam lazımdı.

Turan'a yazdığım mektubu Defne'ye verdim.

Biliyordum ne kadar merak etse bile açmazdı o mektubu.

Ardından yeni hattımı taktım telefonuma, eski hattımı ise eski evimde çekmeceme koydum.

Sabaha karşı babam, Melek ve ben havaalanına doğru yola çıktık.

Melek'in gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Ancak ne git diyebiliyordu, ne gitme.

Havaalanına vardığımızda bineceğim uçağın anonsu yapılmaya başlamıştı.

Babama döndüm, o kadar sıkı sarıldım ki...

"Dikkat et babacığım, inice seni kuzenin Alkan alacak. Beni aramayı sakın unutma küçük hanım."

Ardından Melek'e döndüm.

"Kuşum, ağlama ama. Bende dayanamıyorum."

"Bana bak, bana hergün mesaj atıyorsun. Devamlı arıyorsun, tırnağın kırılsa haber veriyorsun."

Dedi gözyaşlarını koluyla silerken.

Başımı sallayabildim sadece.

Melek'e son bir defa sarıldıktan sonra uçağa doğru ilerlemeye başladım.

Bugünden sonra biliyordum ki hayatım eskisi gibi olmayacaktı, belki Turan benden nefret edecekti, bana kızacak bundan sonra yüzüme bakmayacaktı.

Özür dilerim sevgilim, sana yaşattığım herşey için özür dilerim.

🔒

"Lan bunu nasıl yapabilir?"

Hastane odası sesim ile resmen titremişti.

"Nasıl tayin ister, niye lan niye!?"

"Komutanım, sakin ol."

"Ne sakini he ne sakini! Terk etmiş lan beni, bir haber dahi vermeden gitmiş!"

O sırada odaya Defne girdi.

"Abi..." dedi.

Nefes almaya çalışıyordum, göğsüm hızla inip kalkıyordu.

Defne elinde bir kağıt uzattı.

"Bu ne?" Diyebildim sadece.

"Güneş... Güneş sana vermemi istedi."

Kağıdı hızla elinden alıp açtım.

O sırada Barlas odadan çıkmıştı.

'Biricik sevgilim...

Bu satırları eğer okuyorsan, ben çoktan buradan ayrıldım.

Belki neden yaptığımı anlamıyorsun bana çok kızıyorsun, hatta benden nefret ediyorsun.

Haklısın da sevgilim. Sen dağda, o karanlık mağaralarda ölümle yüz yüze gelirken; ben burada, seni bir daha görememe korkusuyla her saniye kendi içimde öldüm.

Biz seninle çok hızlı başladık Turan. İki ay gibi kısa bir sürede birbirimizin hayatının merkezine oturduk.

Ama şimdi görüyorum ki, ben senin o omuzlarındaki vatan yükünü, seni kaybetme ihtimalinin o ezici ağırlığını taşıyacak kadar güçlü değilmişim.

Annemden sonra bir sevdiğimi daha kaybetmeye hazır değilim...

Seni o ameliyathanede, göğsün yarılmış bir halde önümde yatarken gördüğüm an anladım; ben seni her göreve uğurladığımda bu korkuyla yaşayamam.

Senin yanında kaldıkça kendi benliğimi, aklımı kaybediyorum. Kalırsam, ne sana tam anlamıyla yar olabilirim ne de kendime bir hayat kurabilirim. Sana olan sevgimden bir zerre eksilmedi, aksine seni canımdan çok seviyorum. İşte tam da bu yüzden gidiyorum sevgilim.

Bakışlarındaki o koruyucu, o beni benden çok düşünen adamı gördükçe gidemezdim. Gözlerinin içine baka baka 'bitti' diyemezdim.

Beni affet Turan Karasu. Sana yaşattığım bu ansız veda için, seni en yaralı anında tek başına bıraktığım için beni affet.

Benden nefret etme demiyorum, kız bana, lanet et... Belki de unutman için en hayırlısı budur.

Kendine çok iyi bak, komutanım. Yaralarını güzel sar, pansumanlarını aksatma. Ve ne olur... O dağlarda benim için de dikkat et kendine.

Hoşça kal sevgilim...
İnci'n.'

Elimdeki kâğıt titremeye başladı. Gözlerimdeki o yakıcı karanlık, satırları birbirine karıştırıyordu. "İnci'n..." diye fısıldadım, sesim odadaki o ölümcül sessizliğin içinde parçalanıp gitti.

"Abi..." Defne yanıma yaklaşmaya çalıştı ama elimi kaldırıp onu durdurdum.

Göğsümdeki ameliyat dikişlerinin çekilmesini, o keskin sancıyı umurumda bile değildi.

Asıl yara göğsümün tam ortasında, kaburgalarımın altında açılmıştı ve orayı dikecek hiçbir cerrah yoktu bu dünyada.

Mektubu avcumun içinde sıktım. Hırsımdan, çaresizliğimden yumruğumu yatağın kenarına geçirdim.

"Beni bıraktın..." dedim, odadaki hiç kimseye bakmadan, boşluğa doğru. "Beni o kadar teröristin kurşunu, işkencesi yıkamadı da... Sen tek bir kâğıt parçasıyla yıktın geçtin İnci."

Kaan Binbaşı kapının eşiğinde durmuş, çenesi kenetlenmiş halde bana bakıyordu. Alparslan başını öne eğmiş, tek kelime edemiyordu. Pamir bile o her zamanki neşesini kaybetmiş, gözlerini zemine dikmişti.

"Gitti mi gerçekten?" diye sordum, sesim ilk defa bir asker gibi değil, kimsesiz kalmış bir çocuk gibi çıktı.

"Sabah uçağıyla gitti abi..." dedi Defne, gözyaşlarını tutamayarak. "Babam da biliyordu... Tayinini erkene aldırdı."

Gözlerimi tavana diktim. İçimdeki fırtına o kadar büyüktü ki, bağırıp çağırmak, kışlayı birbirine katmak istiyordum ama bedenim de ruhum da kilitlenmişti. Beni vurmuşlardı da ölmemiştim; ama İnci gitmişti ve ben ilk kez kendimi canlı canlı gömülmüş hissediyordum.

"Tamam," dedim, buz gibi bir sesle. Odadaki herkes şaşkınlıkla bana baktı. Mektubu göğüs cebime, kalbimin tam üzerine yerleştirdim. "Tamam... Herkes çıksın."

"Turan..." dedi Kaan Binbaşı, kısılan sesiyle.

"Çıkın dedim Komutanım!" diye gürledim, sesim hastane koridorunu inletti. "Yalnız kalacağım."

Sessizce kapıyı kapatıp çıktılar. Yalnız kaldığımda başımı geriye yasladım. Gözümden süzülen tek damla yaş, yanağımdaki kurumuş kan lekesinin üzerinden süzülüp yastığa aktı.

"Unutmayacağım İnci," diye fısıldadım karanlığa doğru. "Beni böyle yaralı bıraktığını da, bu vedayı da unutmayacağım. Ama ant olsun ki, o şehre, bana döndüğün gün... Hesabını soracağım."