14

Yazardan

Kışla yeniden o tanıdık, ağırbaşlı ve disiplinli temposuna bürünmüştü.

Fırtına ve Bora timleri operasyon öncesi hazırlıklar ve silah bakımlarıyla ilgilenirken, kışlanın altını üstüne getiren asıl olay kışla nizamiyesinde veya operasyon sahasında değil, Kaan Binbaşı’nın etrafında dönüyordu.

Normalde Kaan Binbaşı, Bora Timi'nin başında fırtınalar estiren, demir disipliniyle tanınan bir komutandı.

Ancak son bir haftadır kışlada herkesin dikkatini çeken garip bir şeyler vardı.

Kaan Binbaşı telefonunu elinden düşürmüyor, gelen her bildirimde o sert çehresi anlık olarak yumuşuyordu.

Olay, Fırtına Timi'nin mühimmat odasında yapılan teçhizat kontrolü sırasında patlak verdi.

Alparslan, elindeki zırhlı yeleği kontrolden geçirirken kapı aralandı ve içeride Kaan Binbaşı belirdi.

"Alparslan," dedi Kaan, sesini normalden biraz daha yumuşak tutmaya çalışarak.

Alparslan anında hazırolda duruşunu düzeltti. "Emret komutanım!"

"Fırtına timinin bu haftaki atış listesini inceledim..." Kaan hafifçe boğazını temizledi. "Sizin lojistikle ilgili birkaç evrakta aksama var galiba. Şahsen ilgilenmem gerekebilir."

Alparslan şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Komutanım, lojistik işlerine normalde Korutürk bakar, ayrıca evraklar tam..."

"Biliyorum, biliyorum," diye Kaan lafını kesti. "Sadece... Geçen hafta seninle dışarıda bir mühimmat sevkiyatı konuşmuştuk ya... ablan nasıl?"

Alparslan’ın beyni anlık olarak durdu. Kaan Binbaşı'nın doğrudan kendi ablası, savcı Nil'i sorması karşısında kanı çekildi. Yüzündeki o saygılı ama sert asker ifadesi anında dondu.

"Komutanım..." dedi Alparslan, sesinde kimsede görmediği o buz gibi ciddiyetle. "Ablam hakkında... bir durum mu var?"

Ablasını sormak, nasıl bir cesaretti ki bu?

Kaan Binbaşı’nın o sarsılmaz karizması, karşısındaki yüzbaşının bakışları karşısında hafifçe sarsıldı.

Hızlıca o sert komutan maskesini takındı. "Sadece bir hal hatır sordum, neyse sen işine bak!" dedi Kaan sert bir tonla. Ama arkasını dönüp hızla odadan çıkarken kulaklarına kadar kızardığı gerçeğini saklayamadı.

Alparslan arkasından bakakalırken, elleri yumruk şeklinde sıkılmıştı. Kaan Binbaşı ve ablası Nil? Bu düşünce bile tüylerini diken diken etmeye yetmişti.

Fırtına timinin dinlenme odasında ise tam tersi bir neşe hakimdi. Bir köşede Pamir Teğmen, kışlanın yeni personellerinden birine tam gaz "yürümekle" meşguldü.

"Bak güzelim," diyordu Pamir, ellerini cebine sokmuş hafifçe öne eğilerek. "Fırtına Timi sahadayken arkanda dağ gibi Pamir Teğmen olur. Hafta sonu da bir kahve içeriz, ne dersin?"

Kız gözlerini devirip elindeki evrakı Pamir’in göğsüne hafifçe vurdu. "Senin bu boş laflarına karnım tok Pamir Teğmen! İşine bak."

Pamir hiç bozuntuya vermeden arkasından kahkahayı basarak masaya geçti. Odanın diğer köşesinde, cam kenarındaki tekli koltukta oturan Barlas başını defterinden kaldırmadan mırıldandı,

"Yine mi red yedin? Rekor kırıyorsun."

Pamir sırıtarak Barlas’ın yanındaki sehpaya oturdu. "Olsun Barlas, tecrübe kazanıyoruz."

O sırada kapı açıldı ve içeri giren Alparslan, yüzündeki kara bulutlarla doğrudan masaya yürüdü.

"Ne bu suratının hali lan?" dedi Pamir kaşlarını kaldırarak. "Dağda terörist mi gördün, alt tarafı teçhizat sayımı yaptık."

"Kaan Komutan..." dedi Alparslan dişlerinin arasından. "Bizim Kaan Binbaşı, ablam Nil'le görüşüyor. Adam ablamı sordu lan bana."

Odanın içindeki hava bir anda buz kesti. Pamir kahkahayı patlatacakken Alparslan'ın ölümcül bakışlarını görüp hemen sustu.

Barlas ise kalemini bırakıp ciddi bir yüz ifadesiyle Alparslan’a baktı. "Şaka mı yapıyorsun? Kaan Binbaşı ve Nil Abla... Zorlu bir denklem."

"Zorlu ne kelime!" diye soludu Alparslan. "Ablamın savcılıkteki o sert duruşunu Kaan Binbaşı'na yöneltirse kışla yerle bir olur!"

İnci'den

Kapının vurulmasıyla başımı kaldırmadan "Gelin" dedim.

İçeri giren kişinin adımlarının ağırlığından, o tanıdık kokusundan gelenin kim olduğunu anlamak için başımı kaldırmama bile gerek yoktu.

Turan, elinde küçük bir termos kupa ve bir zarfla masamın önüne geldi. Yüzünde dünkü o yıkıcı öfkenin izinden eser yoktu; yerine derin bir mahcubiyet ve yorgunluk bıraktı.

Başımı kaldırıp olabildiğince soğuk bir bakış attım ona. "Görev dışı revire girmek yasak Binbaşı. Bir şikayetiniz mi var?"

Turan yutkundu. Masanın üzerine, elimi uzatsam dokunabileceğim bir yere bıraktı getirdiklerini.

"Şikâyetim yok, Teğmenim. Sadece... sabah kahveni içmediğini biliyorum."

"Turan..." dedim, sesimdeki mesafeyi korumaya çalışarak. "Gerek yoktu. Hem mesai saatindeyim."

"İnci..." dedi. Sesindeki o yalvaran ton içimi sızlatsa da o günün yangın anı, gözlerimin önünde kendini öne atışı ve en önemlisi benden her şeyi saklama huyu zihnimde bir duvar gibi dikiliyordu.

#benbinbasimiozledim

"Biliyorum, o gün çok ileri gittim. O korkuyla ne dediğimi kulağım duymadı. Ama senden bir şey saklamadığımı, sana yalan söylemediğimi anlaman için... Ne gerekiyorsa yapmaya hazırım."

Ellerimi masada birleştirip dikleştim. "Turan, sen hâlâ anlamıyorsun. Mesele o gün olan bağırtı değil. Her şeyi tek başına sırtlanabileceğini sanıyorsun. Ben senin bu 'koruma' kalkanının arkasında ezilmekten yoruldum. Bu öyle bir kupayla, iki güzel sözle geçecek bir şey değil."

Turan sen yaralarını bile saklıyorsun benden!

"Turan ben senin yanında olmak, sana destek olmak istiyorum. Farkındaysan herşey o kadar hızlı ilerledi ki biz daha doğru dürüst ilişkimizi konuşmaya fırsat bulamadık."

Turan derin bir nefes aldı, gözlerindeki o acı net bir şekilde okunuyordu. "Haklısın. Zaman istediğini söyledin, baskı yapmayacağım. Ama benden tamamen kopmana da izin vermeyeceğim." Arkasını dönmeden önce zarfı işaret etti: "Zarfın içinde... Artık benden ne sakladığını merak ettiğin o operasyonun resmi raporları var. Okumak istersen diye."

Turan sessizce odadan çıktı. Arkasından bakarken uzun süre kıpırdayamadım. Zarfın üzerinde duran parmaklarım titriyordu. Onunla savaşmak, ona kırgın kalmak canımı yakıyordu ama kendimden ödün vermeye de niyetim yoktu.

Madem herşey bu kadar hızlı gittiği için hüsrana uğramıştık.

O zaman daha da ağırdan alarak belki bir şeyleri düzeltebilirdik.

Bir olarak, biz olarak...

Yazardan

Kışlanın bahçesindeki kamelyada sükûnet hâkimdi.

Alparslan, ablası Nil ile ilgili şokunu atlatmaya çalışırken ellerini cebine sokmuş tur atıyordu. Tam o sırada karşıdan gelen Melek’i gördü.

Melek onu görünce adımlarını yavaşlattı. "Ne o Alparslan, yine hangi belayı arıyorsun?"

Alparslan hafifçe tebessüm etti ama yüzündeki o düşünceli ifade kaybolmamıştı. "Yok Melek, bu sefer bela beni buldu. Kaan binbaşı ve ablam."

Söylerken bile sinirden çenesi kasılıyordu.

Bunu sadece Pamir, Barlas ve Melek biliyordu.

Melek şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı, ardından kendini tutamayıp güldü, "Hadi oradan! Kaan Komutan mı?"

"Valla öyle," dedi Alparslan, Melek’in gülüşünü izlerken gözlerindeki o yumuşak bakışı gizleyemeyerek. "Kısmetimiz açık maalesef. Seninle başımıza böyle bir şey gelse ne yapardık acaba?"

Melek’in yanaklarına aniden hafif bir kızıllık yayıldı. Gözlerini kaçırıp boğazını temizledi. "Yine saçmalamaya başladın Alparslan."

"Saçmalamıyorum," dedi Alparslan, sesini biraz daha alçaltarak, aralarındaki mesafeyi biraz daha kapatarak. "Sadece... seninle her şeyin daha kolay olmasını istiyorum. Şu kışlanın karmaşasında bir tek senin yanındayken nefes alabiliyorum çünkü."

Melek cevap vermedi ama kalbinin o hızlanan atışını gizleyemedi. Aralarındaki bu yavaş, ince ince örülen bağ, kışlanın o sert rüzgârına karşı sessizce büyümeye devam ediyordu.

Melek daha yavaş ilerlemek istediğini söylemişti.

Alparslan bu kararı saygıyla karşıladı tabii.

İkiside şu an birbirlerini tanıyor zaman ayırıyordu.

Turan ve İnci'nin aksine daha yavaş, daha akışına göre.

Melek arkadaşının halini gördüğünden dolayı da etkilenmişti tabii.

Bazen bazı şeylerin erken olması gerekirdi aslında, ardındaki gerçekleri görebilmek için...