32

Kafenin kapısını açık içeri girdim. İlk kaanla göz göze geldim
Ona koşup sarılmak istiyordum. Göğsünde ağlamak acımın geçmesini bana teselli vermesini istiyordum.
Kaşına bant yapıştırmıştı hiçbir şey demeden mutfağa gittim. Alp kaanın tam karşısınsa oturuyordu
Benim yüzümden yakın arkadaşının arkasından iş çeviriyordu
"Geldin mi " Gamze'nin gözündeki yorgunluğu anda ben anlardım
"Gamze'm şimdi sen geçip biraz dinleniyorsun bundan sonra iş bende" dedim kollarımı sıvazladım
"Hayır ya olmaz öyl-" sözünü yarıda kesim.
"Oldu bile" elimde ki tepsiyi teker teker masalara yerleştirdim.

Yaklaşık 1 saat hizmet etmiştim. O kadar yorucuydu ki
Aslında yorulduğum hayatın bana çektirdiği acılardı bu ne ki
Son masaya içeceklerini koyup oturdum.
"Yoruldum tabi" zeynepe döndüm muhtemelen pandispanya kekini yapıyordu. Gözlerimi kısa sürede kapattım.... Son duyduğum söz gamzeden di
"Sakın uyuma" özür dilerim hayatım çok geç
🩹

Yerimden sıçrayarak uyandım. Zeynep yanıma geldi
"İyi misin abla" her zaman ki gibi Rüya görmüştüm. Sıkılmıştım artık
Dirseğimi dizlerime koydum ellerimle yüzümü kapattım.
Ellerimi yüzümden çektiğimde Zeynep hâlâ karşımdaydı. Gözleri endişeliydi ama fazla soru sormuyordu bazı insanlar ne zaman susması gerektiğini bilirdi Zeynep de onlardandı.
“İyiyim” dedim ama sesim beni bile ikna etmedi. Ayağa kalkmak için harekete geçtiğim için gözlerim karardı dengemi koruyamadım Zeynep tuttu beni
"Abla "
"İyim gözüm karardı" kendime geldiğimde Zeynel beni bırakıp işlerine döndü . Kafenin müşteri kısmına gittim Kaan gil hâlâ ordaydı tam ortaya geçtiğimde başım döndü bu sefer beni tutan Zeynep yoktu herkesin içinde yere düştüm. Pusat yerinden fırlayıp yanıma geldi .
Kaanda yanima geldiğinde başımın dönemdi geçti. Şimdi fark ettim sabahtan beri hiçbir şey yememistim. Pusatın yardımıyla kalktım
"İyisin" dedi pusat başımı salladım
"Hiçbir şey yememişsin ondan " dedi Kaan. Bu adam boşuna benim kaderim demedim nerden anladın iki gözünü yediğim. Tekrar başımı salladım pusat beni Alp'in yanına otutturunca kısa bir bakıştık.
"Gamze " pusatın sesiyle Gamze başka bir tarafta çıkmıştı. Elinde telefon vardı görüşme yapıyordu heralde
"Efendim" yanıma geldi
" Şuraya güzel bir masa hazırlayamaz mısın. Yemek ama " dedi. Sinirlendim sandalyesi geriye çekip ayağa kalktım.
"Pusat Gamze bizim hizmetçimiz değil böyle Emir vermek ne " ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çalışıyordu
"Öncelikle rica ettim ikincisi senin en yakın arkadaşın sana iyi bakması lazım " dedi gayet sakin ses tonuyla Gamze omzuma dokundu
"Kanka sakin sen açsın ve sinirlerin tepende ben seni anladım" dedi ve mutfağa doğru gitti ne kadar arkasından bağırsamda
"Otur otur" dedi pusat.

Bunların hepsi olurken Kaan sadece izliyordu. Kaanın bir tane adamı eksikti Yusuf o neden yoktu.
Sandalyeye yaslandım ellerimi dizlerimeKalbim hâlâ düzensiz atıyordu. Açlık mıydı sinir mi yoksa her şeyin üst üste binmesi mi... ayırt edemiyordum.
Gamze biraz sonra elinde tabakla geldi.
“Az ama yeter” dedi göz kırparak.
Bir şey demedim. İlk lokmayı aldım. Midem istemese de vücudum ihtiyacım olduğunu biliyordu.
Pusat ekmeğe bak sürüp bana uzattı
"Aaa Balcı sen" dedi mert ekmeğe parmak uzatarak. Bora sinirlenmişti ama yanlarında Kaan vardı elinden birşey gelmiyordu.
Kafenin kapısı açıldı arkama donme ihtiyacı duymadım ama Kaan o tarafa bakınca merak ettim.
Ama bakmadım. Masanın tam ortasından Yusuf durdu eliyle de selinin elini tutuyordu
"Afiyet olsun" ağzımda ekmek olduğu için konuşamadım başımı hafif öne eğdim
"Nerdesin oğlum sen" dedi Kaan. Yusuf seline bakarak gülümsüyordu. Selin parmağını gösterdi.
Evlilik teklifi etmisti yusuf.
"Biz evleniyoruz" dedi Yusuf.
Masada bir sessizlik oldu öyle sıradan bir sessizlik değil Gamze’nin eli ağzına gitti
Pusat kaşlarını kaldırdı şaşkın ama gururlu bir ifadeyle baktı Yusuf’a.
Bora “vay be” der gibi ıslık çaldı Mert gülümseyerek Selin’i süzdü.

Ben yavaşça ekmeği masaya bıraktım. Gözlerimi Yusuf’tan Selin’e kaydırdım.
Selin’in gözleri doluydu ama gülüyordu. Kaan sessizce yerinde oturuyordu, ayağa kalktım
"Tebrik ederim hayırlı olsun" seline sarıldım Yusuf'un ise omzuna vurdum. Kaan ayağa kalktı kaşları çatmıştı bir sorun vardı ama neydi.
Kaan hiçbir şey söylemedi. Sadece Yusuf’un yanına gidip omzuna vurdu.
“O zaman hayırlı olsun” dedi kısa bir şekilde. Söylemek istediği kesinlikle bu değildi eminim bunj Yusufla özel olarak konuşacaktı.
"Kardeşim hayırlı olsun" Alp Yusuf'a sıkıca sarıldı. O sırada Selin de gamze'nin yanına gitmişti. Selin Gamze’ye bir şeyler fısıldıyordu Gamze başını sallayıp gülümsedi ama gözleri hâlâ bana kayıyordu.
Ben tekrar sandalyeme oturdum. İçimde tuhaf bir his vardı sevinçle huzursuzluk birbirine karışmıştı.
Yusuf Kaan’ın yanına eğildi alçak bir sesle bir şey söyledi. Kaan kısa bir an gözlerini kapattı sonra başını salladı.
“Sonra konuşuruz” dedi net bir tonla.
"Ulan Yusuf bari haber verseydin hazırlıklı olurduk bizde " Bora her zaman ki gibi lafa ağlamıştı. Yusuf sadece gülümsedi gözüm arada Kaan'a kayıyordu yolunda gotmeyen birşey vardı kesin.
"Kaan konuşabilirmiyiz" dediğim gibi ayağa kalktı. Arkasına bakmadan yürüdü arkasında gittim. Artık kapının üst kısmına
Kaan Karasu
Yazmış tamam en patron sensin. Odanın ortasında beni bekliyordu
"İyi misin huzursuz gördüm seni" hafif gülümsedi
"Beni mi merak ettim" göz devirdim ben ne diyorum onun anladığı şeye bak
"Ben onu mu diyorum Kaan ciddi ol neden içerde öyle bir tepki verdin eminim Yusuf üzülmüştür"

Gözlerini ovuşturdu gözlerimin içine baktı
" Ben onu uyardım yapma dedim bizim işimizde aşk yok bizim aşık olma lüksümüz yok o naptın
Benim sözümü çiğnedi gidip kızla evlenicek bizim yarın yaşayıp yaşayamayacağımızı belli değil o kıza yazık olmayacak mı" kaanı ilk defa böyle görüyordum
Dediği şey kalbime oturdu"bizim işimizde aşk yok" beynimin içinde bu cümle dönüp duruyordu

" Ya sen, " bir adım attım " sen aşık olsan " gözlerini benden kaçırdı kendine yediremiyordu
" Aşık olsam o kadını bile bile ölüme itmem o benim kalbimde yaşar " Sözleri bittiğinde odada ağır bir sessizlik çöktü.
Kalbim sıkıştı ama geri adım atmadım.
" Kalbinde yaşar sence o daha acı verici değil mi" bu sefer adımı o atmıştı
" En azından hayatta yaşar " dedi. Kalbime büyük bir yük düşmüştu. Gözlerim dolmuştu ama ona bakmadım eğer bakarsam o yaşlar orda kalmazdı
Eliyle çenemden tutup kendine bakaxa şekilde ayarladı
" Ne o ağlıyor musun " başımı iki yana sallayip göz yaşımı sildim
" Hayır neden ağlayayım " dedim. Hemen gülümseme moduna geçti. Bu adam sadece benim yanımda mı böyle güzel gülümsüyordu.
Kim görse aşık olurdu ama ben aşkımı hiçte paylaşmaya niyetli değilim
" Eski bir anım aklıma geldi. Yani eski bir arkadaşla" götümden bir yalan uydurmustum. Kaşarını çattı gülen yüzü soldu
" Kim o arkadaş " sebebi belli kıskanmış çakma patron.
Dudağımı tutamadım kıvrılınca salak saçma harekeer başladı. Yüzümü buruşturup izliyordum
"İyisin demi" salak ya bu adam. Dışarıdan gören asla böyle biri olduğunu düşünmez bu adam benim yanımda salaklasıyordu
"Kaançığım" tekli koltuğa oturdu. Başını tutjyordu önünde diz çöktüm
"İyimisin" ilk başta saçma hareketler yapıyordu ama şuan gayet ciddiydi.
"Kaan" elimle yüzümü tutup kendime çevirdim.
"İyi misin söyle artik " gözlerini kırpıştırdı. Eliyle yüzündeki ellerimi tuttu
" İyim merak etme " beni ağaya kaldırdı"
"Bir daha kimsenin önünde diz çökme " sesi ciddi gayette netti
"Bu eğer se-" durdum cümlemi düzeltim
" eğer değer verdiğim kişiyse gerekirse çekerim."
" Yapma işte " elimi daha çok sıktı ama acımıyordu. Bırakmasını istemiyordum onun içinde gözlerinin içine bakıyordu
" Sarılabilir miyim " artık bütün acılarıma yara bandı lazımdı. Kapanır mı bilemezdim ama hafifletirdi
" Sarıl " gözümden yaş akmasıyla sarılmam bir olmuştu. Sıkıca sarmıştı kokusunu ciğerlerime kadar çektim.
O kadar sıkıca sarılıyorduk ki sanki bıraksak dağılacak gibiydik
" Eğer böyle devam edersen .... Kendimi tutamam " sözlerinin ardından daha da sıkıca sarıldım. Demek istediği hangi konudandı ne demeye çalıştı hiç dinlemedim ben sadece kalbimin sesini dinledim
Kalbim bana Kaan Karasu dedi.

Sarılışı gevşemedi.
Aksine sanki beni bu hayatta tutan tek şey o anmış gibi nefesini saçlarımda hissettim. Elimle göğsünden ittim.
"Ben bugün veranın yanına gittim" sözlerimle kaşlarını çattı nefes alma düzeni hızlandı.
"Ne" anlam veremiyordu. Kolumdan tutup beni baştan aşağı süzdü arkama döndürdü
"İyim Kaan" Bunu söylerken sesim sandığımdan daha sakindi
"Sen neden ve in sözümü çiğneyip tek başına gidiyorsun ya sana bişey olsa " elini duvara vurmaya başladı. Kolumdan tuttum
"Dur Kaan" tekrar bana döndü
"Ya kızım sen manyakmısın. Yürek mi yedin sen tek başına gitmek ne ya"

“Tek başıma gittiğimi nereden çıkardın?” dedim.
“ Ayrıca yürek de yemedim”
Gözlerini kısarak baktı
“Yanında kim vardı”
“Merak mı ediyorsun, sorguya mı çektin beni Kaan Karasu” onu çıldırtmak bu dünyada zevk aldığım en güzel hobi.
“Benim işim merak” dedi.
“Senin işin de beni çıldırtmak galiba.”
Güldüm. Tutamadım.
“Bak buna katılıyorum” ben gülerken ciddi ciddi beni izliyordu
" Yanında kim vardı sedef"
" Eski sevgilim oldu mu" kaşları yukarı kaydı. Yoksa Kaan Karasu beni mi kıskanmıştı. İşte bu çok zevkliydi
" Eski.. sevgilin" tamam Kaan Karasu sen bana tutulmuşsun. Karşımda çocuk gibi kekeliyordu.
"Hıı eski sevgilim " boğazını temizledi
"Eski sevgilin seni o kadar adamdan koruyamaz " dedi çok bilmiş e heralde koruyamaz
"Benim sevgilim mafya " gülmemek için kendimi zor tutuyordum.
"Ben tanıyormuyum" yaa tatlış adam ya . Verayı geçip nasıl konu olmayan sevgilime geldi anlayamadım.
"Bilmem ama çok çok ünlü bir mafya " zevkten kuduruyordum
"Adı ne " Bir saniye durdum. Ciddileşir gibi yaptım.
Sonra gözlerimi kıstım.
“Adı mı” dedim. “çok gizli” gözlerini 1 saniye kapattı.
"Dalga geçme benimle sedef" Kaan gerçekten dediklerimi ciddiye almış mıydı eğer aldıysa bu bana çok zevk verirdi.
"Ben gidiyorum Kaancım malûm teşekkür etmem gereken biri var" göz kırparak gidiyordum ki kolumdan tutarak beni kendisine çekti
" Daha mesele bitmedi veranın yanına neden gittin" geldik asıl konumuza . Hiç sormayacak sandım.
Ama neden böyle bir soru için beni kendine yaslayacak kadar yakın tutmuştu.
" Vera mesaj attı bende gittim. Sonra onu vurdum"
" Nee" gözleri kocaman açıldı. Elini kolumdan çekti
"Naptın naptın"
"Vurdummm" o kadar rahattım ki
Böyle davranmak onu sinir ediyordu
" Sedef şuan çok rahat duruyorsun ama başın büyük bir belada " gözlerinden korku vardı.
"Abartma kimse ölmedi"
Öfkeden ne yapacağını bilmiyordu. Ellerini yumruk yapmış burnunu sürekli geriyordu
" Sedef kendin için belki rahatsın ama " işte o an benimde bütün rahatlık gitti. Aklıma seren geldi
" Seren için çok kolay olmayacak "
" Ben bunu düşünemedim "
" Çünkü sen anca kendini düşünen bencil birisin " bunu Kaan mı söylüyordu. Yüzüne baktım gayet ciddiydi
" Sen ne diyorsun"
" Ne duydusan onu diyorum " dedi.
Sözleri yüzüme çarpınca bir adım geri attım.
“Bencil mi” dedim fısıltıyla.
"Özür dilerim sinirden ne diyeceğimi bilemedim"
"Haklısın ben bencilim kimseyi düşünemedim" arkamdaki koltuğa oturdum. Hemen yanıma oturdu elimi avucunun içine sakladı.
"Sen bencil değilsin sen herkes için kendinden vazgeçen birisin" ağlamıyordum sadece kabullenmiştim. Başımı omzuna koydum
" Benim sevgilim yok sana yalan söyledim. Bak yalancı da birisiyim" başını başıma koydu.
" Öyle mi"
" Hmhm"
" Kimdi pekj yanındaki"
" O da bana kalsın gizli " gözlerim kapanıp açılıyordu. Hayır hayır şimdi uyumak istemiyordum.
"Neresinden vurdun verayı" önce esnedim. Gözlerim yaşardığı için gözlerimi kırpıştırdım
"Bacağından. Babasının beni vurduğu yerden bir daha ki sefere karnından vurucam" güldü. Hoşuna gitmişti
"Bir daha ki sefere bende olucam inşallah"
"İnşallah" sevdiğim adamın omzunda uykuya dalacaktım.
Kokusu huzur vericiydi
"Uykum geldi" gözlerimi kapattım. Ama uyumuyordum. Kaan
“Uyu” dedi. “Dünya bugün seni çok yordu”
Alnıma hafifçe dudaklarını değdirdi Sonra kulağıma eğilip o cümleyi söyledi
“İyi geceler Sedef… kalbimin en sessiz yerinde uyu"
Artık ona dair ses yoktu.