10

Uzun bir gündü sonunda bitmişti ve evime gelebilmistim . Kapıdan içeri girdiğimde seren ve Yade'nin sesi geliyordu salonda oyun oynuyorlardı gizlice seyrettim o kadar tatlı görünüyorlardı ki .

"Aaa sedef ablam gelmiş " dedi yade büyük bir sevinçle seren yorulmus yüzünden belliydi devreyi elinden aldım

"Ve sedef ablam seni çok özledim bebeğim" koşup sıkıca sarıldı bana aynı şekilde sıkı sıkı sarıldım . Bu sarılma sanki veda sarılması gibi uzun olmuştu

"Öyle dışardan bakıldığında tatlı falan görünmüyorsunuz" dedi seren kıskançlıktan çatlayacakt. Yade'den ayrılıp kendimi koltuğa attım. Yade oyuncaklarını toplayıp odasına gitti serenntam karşıma oturdu

"Abla bak sen çok yoruluyorsun izin ver bende çalışayım"

"Seren sen okulunu bitireceksin" dedim sinirle. Hemen suratını astı

"Abla ben okulu bırakıcam demiyorum ki sadece çalışmak istiyorum dedim"

"Eee derslere ne zaman çalışıcan . Bak ablacım ben senden böyle bir şey istemiyorum ki sen oku istiyorum " her zaman yaptığı gibi göz devirdi

"Devirme şu gözünü" dedim sitemle. O gece orda bitmişti seren sinirle yerinden kalkıp gitti bende biraz internette takıldıktan sonra uyudum

🩹
Sabah uyandığımda saat baya geç olmuştu ilk defa bu kadar geç kalkmıştım hızla koşup yade'nin odasına gittim okulan geri kalmamalıydı. Ama yade yoktu seren'in odasına gittiğimde oda yoktu. Evin her yerini aradım ama yoklardı korkudan ne yapacağımı bilemedim . Telefonumu da bulamıyordum kalbim çok hızlı atıyordu

Saate baktığımda 11:38 'di şuan okulda olmaları lazımdı ama seren bana haber verirdi . Telefonumun çalmasıyla sesin geldiği yöne gittim telefonum banyodaydı ne arıyordu burda hiç sorgulamadan açtım serendi

"Ablacım bizi merak ediyorsan biz okuldayız seni uyandırmadım çünkü biraz dinlen istedim " sinirden ne diyeceğimi bilemedim

"Senin o hiç olmayan beynini si-"

"Hoop abla iyimisin ne bu sinir "

"Seren kapat . Kapat çünkü ağzımdan hiç duymak istemediğin şeyler çıkacak" seren hiç tereddüt etmeden kapattı . İçim o kadar rahatlamıştıki derin bir nefes aldım.

İçeri geçtim ve koltukta bir süre uzandım kapının çalmasıyla tekrar yerimden hopladım. Kim gelmiş olabilirdi normalde serenin arkadaşları gelirdi . Korkuyla kapıya yöneldim açtığımda karşımda kimse yoktu şaşırmıştım kim çalıp kaçmıştı. Belki mahallede ki çocuklardı yerde bir not vardı alıp hemen içeri girdim . Salona geçmeden zarfı açtım uzun bir yazıydı

Bugün geç uyandın.
Evi kaç dakika boş sandığını biliyorum.

Küçük olan çok meraklı
Büyük olan ise fazla cesur.

Korkma şimdilik güvendeler.
Ama her zaman değil.

Kapıları kilitlemek yetmez.
Perdeleri kapatmak da.

Sen arkana bakmadığın sürece
ben bakıyorum.

Bu bir uyarıydı.
Bir dahaki not uyarı olmayacak.

Kapını kimselere açma her açtığın an
Aynı yüzle karşılaşmayabilirsin

Gözlerinde yaşlar bir bir kağıda damlarken ne yaşadığımın farkına vardım bu bir oyun değildi şaka hiç değildi . Kapı zili çalmasıyla korkuyla yerimden irkildim bu notun üstüne kim gelebilirdiki. Korkuyla geriye bir adım attım kapının ardında hiç istemediğim bir yüzle karşılaşabilirdim. Geriye doğru bir adım attım gözlerimden yaş akarken kapı zili çalmaya devam ediyordu. Bir adım daha attığım an arkamdaki vazo yere düşerek kırıldı. Kapı daha hızla çalmaya devam etti.

"Sedef iyi misin " diye bağırdı bir ses çok tanıdık bir sesti bu kaandı bu . Kapıya koşarak açtım yüzü baya endişeliydi kendimi hiç tutamayarak sarıldım ona.
Dizlerim titriyordu sanki az önce ayakta durmam bile mucizeydi. Kaan önce donup kaldı sonra kollarını sıkıca sardı bana.

Alnımı göğsüne yasladım. Kalbinin hızlı hızlı attığını hissedebiliyordum benimkine ayak uydurmuştu sanki.

Bir süre öyle kaldık. Ne o konuştu ne ben. Sadece nefesim düzelene kadar bekledi. Omuzlarımda biriken korku, panik, yalnızlık hepsi yavaş yavaş çözülüyordu. Gözlerimden akan yaşlar tişörtüne bulaştı ama umursamadı aksine kolunu biraz daha sıktı.

O an anladım. Az önce okuduğum not ne kadar karanlıksa, bu sarılma da o kadar gerçekti. Kaan bir an durdu sonra ellerini omuzlarıma koyup beni kendinden azıcık ayırdı.

“Sedef ağlıyorsun” dedi alçak bir sesle. Sert görünmeye çalışıyordu ama gözleri ele veriyordu onu.

Cevap veremedim. Konuşursam tamamen dağılacaktım. Bunun yerine elimdeki zarfı titreyen parmaklarımla ona uzattım. Kâğıdı aldığında kaşları yavaşça çatıldı, satırları okudukça yüzündeki ifade değişti. Artık endişe değil dümdüz öfke vardı.

“Bu bugün mü bırakıldı” dedi.

Başımı salladım. “Kapı çaldı açtım kimse yoktu. Sonra bunu buldum.” dedim titreyen sesimle . Sonra tekrar beni kendine çekip sarıldı anlamamıştım ama bende karşılık verdim . Parfüm kokusu tenine birleşmiş ortaya çok güzel bir koku çıkmıştı.

"Yalnız değilsin bunu unutma " kollarını açarak çıkmama sebep oldu . Gözyaşlarımı silip içeriye geçmesi için işaret ettim . Ayakkabılarına baktı sonra bana gülümsedim

"Çıkar bı zahmet " dedim dudaklarının kenarı kıvrıldı. Çıkarıp salona geçti tam arkasından gidecektim ki üstümde gecelik olduğunu fark ettim rezil olmuştum. Salonun kapısına geldiğimde kafamı kapıdan uzattım bedenin görünmeyecek şekilde şaşkınlıkla kaşlarını çatmış bana bakıyordu

"Iı sen burda dur ben gidip giyineyim" tekrar güldü bu adama hep benim karşımdamı böyle gülüyordu herkese mi böyle . Oda geçip hızlıca giyindim mutfağa gecip kahve yaptım . İçeri girdiğimde etrafı inceliyordu benim içeriye girdigim an gözleri bana kaydı

"Niye zahmet ettin gidicektim zaten "

"Yok canım ne zahmeti " kahvesini uzattım ve yerime oturdum kendime kahve yapmadım zaten pekte sevmezdim Türk kahvesini . İçtiği anda öksürmeye başladı

"İyi misin " yandan suyunu uzattim alıp tek dikişte hepsini içti

"Sen şeker yerine tuzmu koydun buna " tuz ne alaka istemedemiyiz

"Hayır şeker koydum ben tuz ne alaka" boğazını temizledi

"Al iç şekerli kahveni" böyle diyince hiç içesim gelmedi

"Yok ya almayayım ben sen tuzlu diyorsan öyledir" dedim ve kendi kenarıma geçtim .

"Konuş bakalım Kaan bey neden geldin buraya " boğazını temizledi ellerine önde birleştirerek bana döndü.

"Erdal şuan Türkiye'de çok dikkat etmen lazım muhtemelen hedeflerini seçmiş ve onları almak için gelmiş " onları almak için beynimin içinde bu kelimeler tekrar ediyordu .

"Ve sende o adayların içindesin sedef. Ben olseni korurum " neden beni koruyorsun zorunda falanda değilsin.

" Neden beni koruyorsun"içimdeki merakı saklayamazdım

" Ben Vera örgütüne karşı kendi örgütümu kurdum zorda kalan kadınları kurtarıyorum daha doğrusu hepsine yetişmeye çalışıyorum bu çokta mümkün değil ama deniyorum"

"Peki neden böyle bir örgüt oluşturmaya karar verdim illa ki sebebi vardır "

"Arkadaşlarım zaten hep vardı ben onlarla kendime örgüt oluşturdum çünkü" durdu gözleri yere kaydı ve sonra gözlerimi tekrar buldu

"Çünkü benim kardeşimde onların eline düştü" şok olmuştum Kaan kardeşini onların eline düştüğünü söylediği andaki sesinin titremesi zaten herşeyi anlatıyordu

"Ben kardeşimi onların elinden psikolojisi bozuk bir sekilde kurtardım . Başka kadınlarında böyle zarar görmesine gönlüm el vermedi bende yaptım başarılıda oldum"
yanına yaklaştım omzuna elimi yerleştirdim

" Şimdi durumu nasıl "dedim gözleri tekrar gözlerimi buldu ama bu sefer farklıydı . Gözleri bı baska bakıyordu aramızda çokta mesafe yoktu

" Onu ilk bulduğum an korkmuş ama hiçbir tepki vermiyordu. Kendini kaybetmişti resmen ben bile dokunduğumda korkuyla irkiliyordu ben kardeşime 2 yıl boyunca dokunamadım. "

Söyledikleri çok ağırdı kim bilir kıza neler yapmışlardı. O an anladım ki korku ve yalnızlık ne kadar ağır olursa olsun güvenebileceğim birinin varlığı her şeyi biraz olsun değiştirebilirdi geçmişin yaraları kapanmasa da yanımda biri olduğu sürece karanlığın içinden yürümek mümkün olabilirdi