45. Bölüm ~mesajlaşma ~

Cima: “Selam Wind sayende belgesel izlemeyi bir anaç haline getirdim ve yine garip bir şey öğrendim. Evrenin genişlemesiyle ilgili bir belgesel izledim, ama asıl kafama takılan şu oldu: Evren genişliyorsa, neyin içine genişliyor? Yani… sınırın dışında ne var? Sınır varsa bile o sınırın ötesi ne? Boşluk mu? Boşluğun da bir sonu var mı? Yoksa boşluk da bir şeye mi genişliyor?!”
Wind: “Güzel soru Cima hepsine tek tek cevap vereceğim. Şimdi evren genişlemiyor aslında… uzay-zaman genişliyor. Bir balonun yüzeyine çizilmiş noktalar gibiyiz. Balon şiştikçe noktalar birbirinden uzaklaşıyor. Ama o balonun ‘içinde’ ya da ‘dışında’ bir şey aramak bizim 3 boyutlu düşünce yapımızın yan etkisi. Evrenin dışında ‘hiçlik’ bile yok. Çünkü ‘dış’ diye bir kavram da yok. Yokluk bile bir şeydir aslında ama burada o bile yok.” (Yok yok var yok 3 yok 1 varı götürüyor elde var yok :'/)
Cima: “Yani diyorsun ki… hiçbir şeyin olmadığı bir hiçliğin içinde bile değiliz. Hiçlik bile lüks yani. Süper. Bu arada beynimi yakıp kahveyi yakmadan içiyorum.”
Wind: “Kahve, beynin yanmasına karşı harika bir yöntem. Ama aslında kafein, beynini daha da hızlandırıyor. Adenozin reseptörlerini engelleyerek seni daha uyanık yapıyor. Yani beynin yanıyor gibi hissetmene katkı sağlıyor desem yeridir.”
Cima: “Mükemmel. Yani ben evrenin sonsuzluğuna kafa yorarken beynim aslında kafeinin sahte enerjisiyle dolu bir laboratuvar faresi gibi koşturuyor.”
Wind: “Tam olarak öyle. Ama o laboratuvar faresinin bildiği bir şey var: merak. Merak, evrenden bile daha hızlı genişler. Çünkü merakın sınırı yok. Evrenin belki vardır.”
Cima: “Bu cümleyi not alıyorum. 'Merak, evrenden hızlı genişler.' Kitap kapağına yazsak olur.”
Wind: “Ama kapakta evren yerine boş bir kahve kupası olsun. Çünkü asıl genişleyen o.”
Cima: “Kahve evrenin merkeziymiş meğer. Peki, senin merkezinde ne var?”
Wind: “Kelime. Cümle. Anlam arayışı. Ve belki bir parça sessizlik.”
Cima: “Sessizlik mi? Sen mi? Sen konuşurken sessizliği bile konuşturuyorsun.”
Wind: “Sessizlik en iyi konuşmacıdır, sadece dikkatle dinlemek gerekir.”
Cima: “O zaman ben dikkatle seni dinliyorum. Konuş sessizlik.”
Wind: “Tamam o zaman: Sessizlik bir tür cevap olabilir. Tıpkı evrenin de bize her gün cevap vermesi gibi. Biz sadece sormaya devam ederiz.”
Cima:“Ama sen konuşurken sorularım hep çoğalıyor. Belki de cevaplar değil, sorular asıl hazinedir.”
Wind: “Ve biz, o hazinenin sonsuz haritasını çizen iki maceraperestiz.”
Cima: “Bir kahveyle başlayan evren yolculuğunda kaybolmak mı? Kabul.”
Wind: “Zaten kaybolmadan bulunmaz ki.”