35. Bölüm ~mesajlaşma ~

Mesajı okur okumaz telefonum çalmıştı. Bu wind'i hala o mükemmel sesi duyacak olmanın heyecanı vardı... 5. Çalışında telefonu açtım,
Telefonu açtığımda, Wind'in o rahat ve tanıdık sesi hemen kulağıma çalındı.
Wind:
"Hey, Cima! Ne yapıyorsun? Mesajımı biraz önce gördün, umarım günün güzel geçmiş ve geçiyordur. Şehirde yeni arkadaş edinmen gerçekten harika! Marydi, değil mi? Eminim senin gibi eğlenceli biriyle vakit geçirmek ona da iyi gelir."
Sesi, telefondan bile olsa, bana o kadar sıcak geliyordu ki, bir anda daha önce hissettiğim o huzur ve rahatlık tekrar kalbimi sarmıştı.
Wind:
"Senin gibi birinin yeni arkadaşlarla tanışması, beni hep mutlu eder. Eğer yardıma ihtiyacın olursa, her zaman buradayım."
Onu sadece dinlerken bile, her kelimesiyle kendimi daha yakın hissediyordum. Wind'in söyledikleri, bana hep güven veriyordu.
Wind," diye söze başladım. Diyebildiğim tek şey adıydı. Sadece dinlemek istiyordum onu. O konuşsun ve ben dinleyeyim, ama gözlerine de bakarak... En son cesaretimi toplayıp sordum bu konuya nereden geldim bilmiyorum ama sanırım mary'i görünce insanların standartlarını gözden geçirmesi gerektiğini anladım.
"Beni merak etmiyor musun? Hiç görmedin, belki çirkin, tarzı rezalet biriyim," diye devam ettim.
Bu dediklerime güldü ve hayatımda duyacağım en güzel kelimeleri kurdu:
"Cima, seni merak ediyorum. Her şeyini... Adının anlamını bile. Sesini hâlâ merak ediyorum."
"Duyuyorsun ya," dedim alayla.
"Cima, sesinin birçok frekansı vardır. Gülerken, ağlarken, şaşkınken... Hep değişir. Hepsini duymak istiyorum. Bütün duygu değişimlerindeki seslerini öyle merak ediyorum ki... Seni çirkin göremeyecek kadar güzel detaylarını ezberlemek istiyorum."
Ama dedi, "Her şeyin zamanı vardır. Ve olacağında, seni tanımak için bir adım daha atacak ve seni biraz daha tanıyacağım."
Bunlar öyle güzel döküldü ki ağzından, etkilenmemek elde değildi. İçimde tuhaf bir his vardı; kelebekler uçuşmuyor, roket takmış zıplıyorlardı içimde.
Wind'in söyledikleri, zihnimde yankılanıyor, kalbime tatlı bir huzur veriyordu. Telefonu bir elimde tutarken diğer elimle yüzümü kapattım, heyecandan yanaklarım kızarmıştı. Sessiz kaldığımı fark edip toparlanmaya çalıştım.
Cima:
"Bu kadar güzel konuşmayı nereden öğreniyorsun, Wind? Yani... sanki kelimeler senin kuklan misali hareket halinde gibi. Biraz da normal ol, şu an yerin dibine giriyorum burada!"
Wind:
"Normal mi? Hmm, tamam, o zaman sana şunu diyeyim: Cima, çirkin olduğunu düşünüyorsan ya gözlerin yanlış ya da gözlerin. Çünkü yazışmalarından tanıdığım kadarıyla, dışarıdaki herkes için yetersiz ama bir sanatçı için ilham kaynağı olacak birisin."
gülmekle utanmak arasında kalmıştım. Kalbimdeki roketli kelebekler, hız kesmeden tepinmeye devam ediyordu.
Cima:
"Bu kadar etkileyici cümlelerle gelmeye devam edersen, bir gün konuşmaya cesaret edemeyip susarım."
Wind:
"Ben konuşurum. Senin yerini bile doldururum. Ama unutma, susman bana seni daha az merak ettirmez. Belki de sessizliğini bile merak ederim."
Ben, bu sözlerle daha da büyülenmiştim. İçimden bir şeyler söylemek geçiyordu, ama Wind'in her kelimesi o kadar doluydu ki, ne desem yetersiz kalacağını hissediyordum. En sonunda, derin bir nefes aldım ve gözlerimi kapatarak cesaretini topladım.
Cima:
"Peki ya beni görünce hayal kırıklığına uğrarsan?"
Wind:
"Hayal kırıklığı? Hayır, Cima. Seni tanımanın her bir anı hayalimi tamamlıyor. Görmek sadece bir detay. Önemli olan, her kelimenden hissettiğim sıcaklık ve içtenlik. İnan bana, seni görmek ancak tamamlanmamış bir tablonun son fırça darbesi gibi olur."
Bu sözler beni tamamen susturdu. Sadece Wind'in sesini dinledim, içimdeki tüm şüphe ve korkuların yerini, Wind'in bana duyduğu saf merak ve hayranlık aldı. Şimdi onunla bir gün yüz yüze gelmenin hayalini kurmaya başlamıştım.