46. Bölüm

Bölümler 50Şu an: 46. Bölüm

Yaylanın üzerine çöken hafif sis, onları dış dünyadaki tüm kötülüklerden ayıran koruyucu bir perde gibiydi. İrem’in dudaklarından yayılan o sıcak, hesapsız yakınlık Asaf’ın zihnindeki bütün acıları, göğsündeki o derin yarayı tek bir saniyede unutturdu. Karadeniz’in en hırçın fırtınası, iki ruhun bu sessiz ve korkusuz kavuşmasıyla nihayet dindi.

İrem geri çekildiğinde gözlerinde ne bir tereddüt ne de en ufak bir gölge vardı. Yüzü hafifçe kızarmış ama bakışları bir dağ pınarı kadar berraktı. Ellerini Asaf’ın göğsünden çekmedi; parmaklarını adamın ceketinin yakasına sabitleyip gülümsedi.

"Eve dönmeyelim hemen..." dedi İrem, sesi rüzgârın fısıltısına karışarak. "Biraz daha kalalım burada. Gökyüzünü, seni, bu kokuyu içime çekmek istiyorum."

Asaf, kızın elini tutup avucunun içini öptü. Bu kez İrem irkilmedi; aksine gözlerini kapatıp Asaf’ın dudaklarının sıcaklığını hissetti.

"Sen nereye istersen dağ çiçeğim," dedi Asaf, sesi kahrın ve hüznün yerini alan katıksız bir huzurla ağırlaşarak. "Bundan sonra senin adımların nereye giderse, benim yolum orasıdır."

---

Güneş tamamen çekilip yerini Maçka dağlarının üzerindeki lacivert bir gökyüzüne ve binlerce yıldıza bıraktığında eve döndüler. İrem, kapıdan içeri adım attığında aylardır üzerine çöken o kasvetli havanın yok olduğunu hissetti. Bu ev artık bir hapishane ya da sığınak değil, ikisine ait sıcak bir yuvaydı.

Salona geçtiklerinde Asaf her zamanki gibi kapının yanındaki ahşap sandalyeye doğru hamle yapacak oldu. Ama İrem onu kolundan tutarak durdurdu.

"Orada nöbet tutmak yok artık," dedi İrem, gözlerinin içine bakarak. "O sandalye devri kapandı Asaf Bulut."

Asaf şaşkınlıkla durakladı. "Gülüm..."

İrem, Asaf’ın elinden tuttu ve onu salondaki geniş koltuğa doğru yönlendirdi. Asaf’ı koltuğa oturttuktan sonra kendisi de yanına, aralarında hiçbir mesafe bırakmadan yerleşti. Başını Asaf’ın geniş omzuna yasladı, elini adamın elinin üzerine koydu.

"Nöbet tutacak bir korku kalmadı," dedi İrem, nefesi Asaf’ın boynuna değerken. "Biz artık yaralarımızı tek başımıza değil, yan yana saracağız."

Asaf kolunu yavaşça ve sonsuz bir hürmetle İrem’in omzuna doladı. Onu göğsüne doğru çekti. İrem, adamın kalbinin ritmik, güçlü ve ritmik atışlarını dinlerken gözlerini kapattı. Zihnindeki o karanlık mahzenlerin kapıları bir daha açılmamak üzere kapanmıştı.

"Ben seni bu dünyada hiçbir şeye değişmem dağ çiçeğim," dedi Asaf, kızın saçlarının arasına bir öpücük kondurarak. "Sen benim mucizemsin."

O gece Maçka’daki o küçük evde, dışarıda esen rüzgâra rağmen iki insan ilk kez yan yana, tek bir kâbus görmeden ve birbirlerinin varlığına sığınarak derin, huzurlu bir uykuya daldı. Acı geride kalmış, sevginin ve sabrın zaferi Maçka dağlarında mühürlenmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 139