84 (FİNAL)

Soyunma odasının kapısı ikinci yarı için açıldığında içeride tek bir kelime bile edilmedi. Konuşmaya gerek yoktu; Poyraz’ın sıkıca sarılmış sağ bileği, Pars’ın gözlerindeki o kapkara yangın ve ikisinin de boynunda bir zırh gibi duran gümüş kolyeler her şeyi anlatıyordu.
Tünelden sahaya çıktıklarında elli bin kişilik stadyum tek bir sesle inledi. On kişi kalmış rakip takım sahaya bir duvar örmek, skoru korumak için çekilmişti; fakat karşılarında artık bir futbol takımı değil, dört yılın intikamını almaya yemin etmiş iki fırtına vardı.
İkinci yarının düdüğüyle birlikte sahada akıl almaz bir resital başladı.
Dakika 63’te Barış’ın savunmadan söktüğü topu orta sahada alan Pars, önüne çıkan iki orta saha oyuncusunu öyle bir bilek hareketiyle birbirine çarptırdı ki tribünler ayağa fırladı. Pars kafasını kaldırmadı bile; sol kanatta sakat ayağına aldırmadan rüzgâr gibi depar atan sarı fırtınanın sesini, adımlarını ezbere biliyordu. Milimetrik bir ara pası bıraktı.
Poyraz ceza sahası çizgisi üzerinde topu kontrol etti; sakat bileğinin üzerine öyle bir hırsla bastı ki acıyı tamamen unuttu. Sağ ayağının üstüyle topa öyle sert vurdu ki, meşin yuvarlak üst direğin içine çarpıp kalecinin bakışları arasında ağları sarstı.
1 - 1!
Stadyum yıkılıyordu. Poyraz korner bayrağına doğru koşarken arkasından yetişen Pars, onu havaya kaldırdı; alnını Poyraz’ın alnına dayayıp haykırdı. "Daha bitmedi sarı fırtına! Bitmedi!"
Dakikalar eridikçe baskı dayanılmaz bir hal aldı. 80... 85... 89... Uzatma tabelası kalktı: +4 dakika.
90+3’te rakip ceza sahası tam bir mahşer yerine dönmüştü. Eren’in kazandığı son köşe vuruşu için tüm takım ileri çıktı. Barış, kaleci dahil herkes ceza sahasındaydı. Koç Demir çizginin kenarında ceketi fırlatmış, nefesini tutmuştu.
Derin köşe vuruşunu kullandı. Top kavis alarak penaltı noktasına doğru indi.
Savunma topu kafayla uzaklaştırmaya çalıştı ancak ceza yayının üzerine düşen sahipsiz topa Poyraz atıldı. Önündeki rakip kayarak müdahale etmek istedi ama Poyraz topun dibine zarifçe dokunup aşırdı; ardından tek ayağının üzerinde dönerek havada süzülen topu voleyle kaleye değil, altıpasın köşesine doğru kesti.
O noktada tek bir silüet vardı: Pars Karaca.
Pars, göğsündeki gümüş halka havada parıldarken iki stoperin arasından adeta göğe yükseldi. Zaman o an tüm stadyum için durdu. Pars başını öyle kusursuz, öyle ölümcül bir açıyla vurdu ki, top doksana, ağların tavanına bir kurşun gibi çakıldı.
Goooool!
2 - 1!
Hakemin üç kez çalan tiz bitiş düdüğü, elli bin kişinin çılgınca kükreyişinin ve patlayan konfetilerin gürültüsünde kayboldu. Şampiyonluk gelmişti.
Saha bir anda bayram yerine döndü. Yedek kulübesi, Koç Demir, masörler, herkes sahaya daldı. Barış gözyaşları içinde takım arkadaşlarına sarılıyor, tribünler yer sarsıntısı gibi marşlar söylüyordu.
Biraz sonra sahanın ortasına dev şampiyonluk podyumu kuruldu.
Madalyalar boyunlara takıldı. Koç Demir, altın yaldızlı devasa kupayı iki eliyle kaldırıp kaptanlarına uzattı. Pars ve Poyraz kupayı birlikte kavradılar. İki kaptan, göğüslerindeki kolyeleri birbirine çarparak dev kupayı gökyüzüne doğru kaldırdığında stadyumun tepesinden altın sarısı konfetiler yağdı, yüzlerce flaş aynı anda patladı.
Kupayı takım arkadaşlarının ellerine bıraktılar. Eren kupayı kapıp tribünlere koşarken, sahanın tam ortasında, konfeti yağmurunun altında bir anlığına sadece ikisi kaldı.
Canlı yayın kameraları, onlarca foto muhabiri, saha kenarındaki federasyon yetkilileri, kulüp başkanları ve tribünlerdeki elli bin kişi... Bütün dünya onların üzerindeydi.
Pars, formasının yakasından ter damlaları süzülen Poyraz’a doğru bir adım attı. Gözlerinde ne bir tereddüt, ne Ferit Karaca’nın tehditlerinin gölgesi, ne de saklanacak tek bir sır kalmıştı.
Pars sol elini uzatıp Poyraz’ın ensesini kavradı; parmaklarını terden ıslanmış sarı saçların arasına geçirdi. Sağ kolunu ise Poyraz’ın beline dolayarak onu kendine öyle sert, öyle karşı konulmaz bir tutkuyla çekti ki Poyraz’ın göğsü Pars’ın göğsüne çarptı.
Boyunlarındaki o iki yarım gümüş halka, tam kalplerinin üzerinde birbirine kilitlendi.
"Bitti demiştik..." diye fısıldadı Pars. Sesi konfetilerin hışırtısını, stadyumun uğultusunu delip geçti. "Artık saklanmak yok."
Poyraz’ın dudaklarında o tanıdık, nefes kesici sırıtış belirdi; yeşil gözleri zaferle parıldadı. "Hiçbir zaman korkmadım Karaca."
Pars, elli bin insanın, canlı yayındaki milyonların ve sahayı çevreleyen onlarca kameranın tam ortasında Poyraz’ın dudaklarına kapandı.
Stadyumun sesi bir saniye için kesilir gibi oldu; ardından tribünlerden, sahadan öyle bir alkış ve uğultu fırtınası koptu ki yer gök inledi. Barış saha kenarında yumruğunu havaya savurarak bağırıyor, Derin gözyaşları içinde gülümsüyor, Koç Demir ise saha kenarında kollarını bağlamış, yüzünde gururlu bir tebessümle iki kaptanını izliyordu.
Öpücük; dört yılın ayrılığını, yutulan tehditleri, soyunma odalarında çalınan kaçamak nefesleri ve kırılan onurları tek bir anda tarihe gömdü.
Pars geri çekildiğinde nefes nefeseydiler. Alınlarını birbirine yasladılar; altın konfetiler omuzlarına, saçlarına dökülüyordu.
İki yarım halka artık tek bir kalpte birleşmişti; ve onlar bütün dünyaya meydan okuyarak, başladıkları yerde, yeşil çimlerin üzerinde kendi zaferlerini sonsuzluğa mühürlemişlerdi.