66 — SAKLI MAÇ

Bölümler 84Şu an: 66

Ateşin etrafındaki boğucu havayı dağıtmak isteyen Eren, ortamdaki yangını fark etmemiş gibi yaparak hızla tahtanın ortasındaki şişeye uzandı. "Evet beyler, hanımlar... Dedikodu bittiyse oyunun kral turuna geçiyoruz!" diyerek şişeyi var gücüyle çevirdi.
Yeşil cam şişe zımparalanmış tahta yüzeyde delice döndü. Alevlerin kızıl kıvılcımları camın üzerinde parıldarken, dönme sesi yavaşladıkça kamp ateşi alanına kurşun gibi ağır bir sessizlik çöktü.
Tık... tık... tık...
Şişenin tabanı ağır ağır Pars’ın oturduğu kütüğü, sivri ağız kısmı ise tam karşısında bacak bacak üstüne atmış oturan Poyraz’ı göstererek durdu.
Çemberden tek bir çıt bile çıkmadı. Derin bardağını sıkarak sırtını dikleştirdi; Barış gözlerini iki kaptanın arasında mekik gibi gezdirdi. Selin ise yanındaki kütükte oturan Pars’ın bir anda nasıl gerildiğini, bakışlarının nasıl bir kaplan gibi keskinleştiğini dehşetle izliyordu.
Ateşin iki yakası bir kez daha baş başa kalmıştı.
Pars yavaşça öne doğru eğildi. Dirseklerini dizlerine dayadı; koyu kahve gözleri kısılmış, tehlikeli bir sakinlikle Poyraz’ın yüzüne kilitlenmişti. Dudaklarının kenarında saniye saniye öyle karanlık, öyle cüretkâr ve intikam kokan bir tebessüm kıvrıldı ki, Poyraz’ın açık gömlek yakasının altındaki kalbi boğazında çarpmaya başladı.
Soyunma odasındaki o kaçamak öpücüğün, az önce ateşin karşısında sergilenen o kışkırtıcı dansın ve aralarındaki tüm bu gizli gerilimin hesabı tam bu anda kesilecekti.
"Aksoy..." dedi Pars. Sesi alçak, pürüzlü ve kamp ateşinin uğultusunu delecek kadar net çıktı. "Doğruluk mu, cesaret mi?"
Poyraz sırtını dikleştirdi, çenesini gururla havaya kaldırdı. Yeşil gözlerinde en ufak bir teslimiyet emaresi yoktu ama Pars’ın aklından geçenleri tahmin edebiliyordu. Kaçmak, sıradan bir doğruluk sorusuyla sıyrılmak Poyraz’ın fıtratına tersti; Pars’ın karşısında geri adım atmak onun lügatinde yoktu.
"Cesaret Karaca," dedi Poyraz, kelimenin üzerine basarak. "Senden gelecek hiçbir şeyden korkum yok."
Pars’ın dudaklarındaki o tebessüm derinleşti, gözlerinde yakıcı bir parıltı çaktı. "Cesaret demek... Güzel."
Ayağa kalkmadı ama bakışlarıyla Poyraz’ı olduğu yere mıhladı. Çemberdeki herkesi tamamen unutan, sadece ikisinin anlayabileceği o gizli lisanla konuştu:
"O zaman madem sahada yarım kalan gol sevinçlerini, soyunma odasında yarım kalan hesapları seviyorsun... Kalk ayağa. Bu ateşin etrafındaki herkesin önünde, yanıma gel. Ve kampa geldiğimizden beri benden kaçırdığın o bakışların bedeli olarak... ceketimin cebindeki şeyi alıp kendi ellerinle boynuma tak."
Pars elini yavaşça ceketinin iç cebine attı; parmaklarının arasından siyah deri bir iple bağlanmış, Poyraz’ın boynundaki halkanın tıpatıp ikizi olan diğer yarım halkayı çıkardı. Ateşin alevleri gümüşün üzerinde parıldarken çemberdeki herkes donakaldı.
Pars kolyeyi avucunun içine alıp Poyraz’a doğru hafifçe uzattı, fısıltısı alevlerin çıtırtısına karıştı:
"Cesaretin varsa gel Aksoy... Bütün kampın önünde, o bağı kendi ellerinle tamamla."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

66

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138