81

Dağ yolunun virajlarını geride bırakan kulüp minibüsü kamp nizamiyesinden içeri süzüldüğünde, gölün üzerindeki sis yerini pırıl pırıl parıldayan bir ikindi güneşine bırakmıştı. Çam ağaçlarının arasından süzülen rüzgâr artık dondurucu değil; taze, hafif ve ciğerleri dolduran bir özgürlük kokuyordu.
Minibüsün kapısı tıslayarak açıldığında, Pars ve Poyraz basamaklardan yan yana indi.
Üzerlerindeki resmi siyah takım elbiselerin ceketlerini çoktan çıkarmış, kollarını dirseklerine kadar sıvamışlardı. Gömlek yakaları aralıktı; göğüslerindeki o iki yarım gümüş halka, artık saklanacak bir sır değil, kazanılmış büyük bir zaferin madalyası gibi açıkça sallanıyordu.
Ana binanın önündeki geniş avluda onları bekleyen manzara ise görülmeye değerdi.
Haber kamptaki çocuklara Koç Demir’in asistan telefonundan çoktan uçmuştu: Ferit Karaca yönetimden istifa etmiş, lisans soruşturması düşürülmüş ve kulüp resmi olarak Poyraz’dan özür dilemişti. Selin ise sabahın ilk saatlerinde valizlerini toplayıp sessiz sedasız kampı terk etmişti.
Eren elindeki antrenman konisini megafon gibi ağzına dayayıp haykırdı: "Kaptanlar döndüüü!"
Bir anda avludan ıslıklar, marşlar ve coşkulu bağırışlar yükseldi. Barış iki iri adımla öne atılıp ikisini birden devasa kollarıyla sararak neredeyse yerden kesti. "Helal olsun size be! Yemin ederim o moruğun havasını söndürdüğünüzü duyunca soyunma odasında bayram ettik!"
Derin merdivenlerin başında durmuş, elindeki taktik panosunu sallayarak gülümsüyordu. Gözleri Poyraz’ın boynundaki kolyeye, ardından Pars’ın yüzündeki o dört yıldır ilk kez bu kadar parıldayan huzura kaydı. "Sırtınızdaki yükü attığınıza göre artık bahaneniz kalmadı beyler. O kupayı buraya getireceksiniz!"
Poyraz’ın dudaklarında haftalardır ilk kez bu kadar kaygısız, bu kadar sahici bir kahkaha yankılandı. Yeşil gözleri ışıl ışıldı; yanındaki Pars’a kaçamak bir bakış attı. Pars’ın da gözleri kısılmış, omzundaki o kurşun ağırlığı fırlatıp atmış bir adamın dinginliğiyle gülümsüyordu. İki kaptan arasındaki o sessiz anlaşma, etraflarındaki bütün takımı da tek bir yumruk haline getirmeye yetmişti.
"Yeter bu kadar laklak!"
Koç Demir’in kulakları yırtan düdük sesi avluyu kesti. Ağzındaki düdüğü indirip iki elini birbirine vurdu; yüzündeki o demir sertliğin ardında gururlu bir tebessüm saklıydı. "Kutlamayı pazar gecesi kupayı kaldırdığımızda yaparsınız! On beş dakika içinde sahada çift kale dizilişinde olacaksınız! Cehennem gibi bir antrenman sizi bekliyor!"
Yeşil sahanın çimleri üzerine dökülen ter, bu kez korkunun değil, saf bir tutkunun eseriydi.
Antrenman başladığında kamp sahasında daha önce eşi benzeri görülmemiş bir fırtına koptu. Üzerlerindeki o görünmez zincirleri kıran Pars ve Poyraz, sahada adeta tek bir bedenin iki yarısı gibi hareket ediyordu.
Poyraz sol kanattan rüzgâr gibi bindiriyor, ayağına yapışan topla rakip defansı peşine takıyordu. Başını kaldırıp bakmasına bile gerek yoktu; Pars’ın hangi savunma arkasına sarkacağını, hangi saniyede depar atacağını kalbinin atış hızından biliyordu. Ayağının dışıyla ceza sahasına kestiği kavisli top, milimetrik bir hassasiyetle defansın üstünden aşıp Pars’ın göğsüne indi.
Pars topu yere indirmeden, tek bir vole vuruşuyla ağların tavanına mıhladı.
Şaaaak!
Kaleci topun arkasından sadece bakakalmıştı.
Pars yere indiğinde durmadı; adımlarını hızlandırıp orta sahaya doğru koşan Poyraz’a doğru fırladı. Poyraz zıplayarak kollarını Pars’ın boynuna doladı. Pars onu belinden yakalayıp havaya kaldırdı; alnını Poyraz’ın ıslak saçlarına yasladı, ikisinin de göğsündeki gümüş parçalar çarpışıp göğüs kafeslerini yaktı.
"Bunu pazar günü tam doksana asacaksın sarı fırtına," dedi Pars nefes nefese, gözlerinde sönmeyen o vahşi ateşle.
Poyraz kollarını Pars’ın boynunda biraz daha sıktı, dudakları Pars’ın kulağına teğet geçti: "Sen o pası at, gerisini bana bırak Karaca."
Takım kenardan onları büyülenmiş gibi izliyordu. Taktik tahtasında çizilen şablonlar, sahada onların telepatik bağıyla birer sanat eserine dönüşüyordu. Birbirlerinin eksiklerini kapatıyor, sahayı enine boyuna adeta ikiye bölüp yönetiyorlardı. Biri koştuğunda diğeri alanı açıyor; biri pres yaptığında diğeri pas kanalını kilitliyordu. Dört yıllık hasret, yeşil çimlerin üzerinde durdurulamaz bir silaha evrilmişti.
Güneş çam ağaçlarının ardında batarken ve gökyüzü turuncudan kızıla dönerken Koç Demir son düdüğü çaldı.
İki kaptan sahanın ortasında, formaları sırılsıklam ter içinde yan yana duruyorlardı. Bütün taktikler oturmuş, eksikler tamamlanmış ve aralarındaki o kırılmaz bağ sahaya tamamen mühürlenmişti.
Artık önlerinde tek bir gece, ardından da hayatlarının en büyük maçı kalmıştı.