35 — SAKLI MAÇ

Bölümler 84Şu an: 35

İskelenin tahtaları altlarında hafifçe inlerken gölden vuran soğuk hava, Poyraz’ın dudaklarından dökülen o tek kelimenin sıcaklığını dindirmeye yetmedi.
Pars bir adım attı. Sonra bir adım daha. Aralarındaki o son mesafeyi, yılların getirdiği o zehirli boşluğu ayaklarının altında ezercesine kapattı. Tam Poyraz’ın önünde durduğunda, ikisinin de göğsü aynı düzensiz, yırtıcı ritimle inip kalkıyordu. Aralarında bir nefeslik bile pay kalmamıştı.
"İsteyerek mi sandın?"
Pars’ın sesi gecenin karanlığında fısıltıdan halliceydi ama içinde öyle bir acı, öyle bastırılmış bir öfke taşıyordu ki Poyraz’ın göğüs kafesini delip geçti. Koyu kahve gözleri ay ışığında neredeyse siyah bir girdaba dönüşmüştü.
"O kolyeyi sana verdiğimin ertesi gecesi kapıya dayandılar," dedi Pars, kelimeler boğazına dizilerek. Çenesi kaskatı kesilmişti; o taş duvar gibi duran ifadesi ilk kez parça parça dökülüyordu. "Babamın borçları yüzünden gece yarısı apar topar evi boşalttık. Telefonuma, eşyalarıma kadar her şeyi elimden aldılar. Sana haber verecek tek bir saniyem, tek bir yolum yoktu Poyraz. Günlerce, haftalarca o kahrolası arabanın arka koltuğunda sadece o parkı düşündüm. Geri dönemedim."
Poyraz’ın gözleri titredi. Yıllardır zihninde biriken o terk edilmişlik hissi, "beni öylece unuttu" diye kendini inandırdığı o yalan tek bir cümleyle tuzla buz oldu. Dudakları aralandı ama ses çıkaramadı; göğsündeki sızı o kadar yoğundu ki, parmakları kapüşonlusunun kumaşına gömüldü.
"Döndüğümde ise..." Pars başını hafifçe yana eğdi, bir eli istemsizce havalandı ama havada asılı kaldı. Bakışları Poyraz’ın gözlerinden bir milim bile ayrılmıyordu. "Karşımda aynı çocuk yoktu. Sahaya çıktığında etrafına duvarlar örmüş, beni gördüğünde gözlerinde sadece saf nefret olan bir yabancı vardı. Kolyeyi boynunda gördüm ama... beni sildiğini düşündüm. Seni benden çaldıklarını sandım."
"Seni silmedim," dedi Poyraz, sesi rüzgârın uğultusunu yırtan keskin bir fısıltı gibi çıktı. Gözlerindeki o yeşil alev, Pars’ın karanlığına saplandı. "Sadece... o kadar çok canım yandı ki, beynim seni yok saymadan hayatta kalamazdı. Her gün o sahada canımı dişime takarken, boynumdaki bu zincir her battığında senden nefret ettim. Çünkü beni bıraktığını sandım!"
"Seni asla bırakmadım," dedi Pars.
Bu defa tereddüt etmedi. Havada asılı kalan elini ileri uzattı; uzun, kemikli parmakları Poyraz’ın boynuna, kapüşonlusunun açıkta bıraktığı o sıcak tene dokundu. Parmak uçları, duşta ve sahada bıraktığı o kızarık izin üzerinden kayıp Poyraz’ın boynundaki ince gümüş zincire dolandı.
O temas gerçekleştiği anda ikisinin de nefesi aynı saniyede kesildi. Yılların soğukluğu, tenlerinin birbirine değdiği o tek noktada eriyip kül oldu.
Pars, parmaklarına doladığı gümüş halkayı hafifçe kendine doğru çekti; Poyraz’ın başı istemsizce ona doğru eğildi. Alınları neredeyse birbirine değecek kadar yaklaştı. Pars’ın sıcak, kesik nefesi Poyraz’ın titreyen dudaklarına çarpıyordu.
"Nefret etmek kolaydı Aksoy," diye fısıldadı Pars. Sesinde artık tek bir düşmanlık kırıntısı yoktu; sadece tamamen çıplak, yıllardır saklanan boğucu bir teslimiyet vardı. "Çünkü seni hatırlamak... her saniye canımı yakıyordu. Ama artık bitti. Bir daha benden kaçmana da, başkasının arkasına saklanmana da izin vermeyeceğim."
Poyraz geri çekilmedi. Gözlerini kapatmadı; Pars’ın parmakları boynundaki metali ve tenini dağlarken elini kaldırıp Pars’ın göğsüne koydu. Kazağının altındaki o delicesine atan kalbi avucunun içinde hissettiğinde, aralarındaki tüm sahte düşmanlık son bulmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

35

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136