58 — SAKLI MAÇ

Bölümler 84Şu an: 58

İskelenin tahtaları hafif bir gıcırtıyla sarsıldı.
Karanlık çam ağaçlarının arasından gelen kuru bir dal çıtırtısı üçünün de aynı anda irkilmesine yetti. Barış anında savunma refleksine bürünüp Poyraz’ın önüne doğru yarım adım attı; Derin’in gözleri kısıldı.
Gölgelerin içinden uzun, siyah ceketli bir silüet ağır adımlarla ay ışığına çıktı.
Pars, elleri ceketinin ceplerinde, omuzları dik bir şekilde iskeleye doğru yürüdü. Yüzünde artık ne kampa geldiği ilk günkü o erişilmez buzdan maske vardı ne de Selin’in yanında taktığı o mesafeli tavır. Bakışları doğrudan Barış’ın şüpheyle kısılan gözlerine kilitlendi.
"Kramponları bana yedirmek o kadar kolay değil stoper," dedi Pars. Sesi gölün sessizliğinde alçak, tok ama dudaklarının kenarındaki o hafif, kendine has alaycı kıvrımla yankılandı. "Ama endişen anlaşılabilir."
Poyraz’ın nefesi boğazında tıkandı; yeşil gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Pars? Sen... ne zamandır oradasın?"
Pars adımlarını Poyraz’ın hizasında durdurdu. Başını çevirip ona baktığında göz bebeklerindeki o koyu kahve alev bir saniyeliğine öyle bir parıldadı ki, Poyraz’ın teni buz kesen dağ ayazına rağmen alev aldı. "Baştan beri," diye fısıldadı Pars dürüstçe. "Ateşin başından ayrıldığınız andan beri."
Barış kaşlarını çatıp Pars’ın göğsüne doğru bir adım attı. İki iri yapılı oyuncu burun buruna geldiğinde aralarındaki boy farkı neredeyse yok gibiydi.
"Demek dinliyordun," dedi Barış, sesi sert ve sorgulayıcıydı. "O zaman söylediklerimi de duymuşsundur Karaca. Aksoy benim kardeşim gibi. Eğer geçmişte olanlar yüzünden ya da bu kamptaki bir kaprisin yüzünden onun canını yakacak olursan—"
"Yakmayacağım."
Pars lafını ikiletmeden, tek bir saniye bile tereddüt etmeden Barış’ın sözünü kesti. Koyu kahve gözlerindeki o mermer sertliği ilk kez yerini sarsılmaz, katıksız bir ciddiyete bırakmıştı. Barış’ın gözlerinin içine öyle dimdik baktı ki, aralarındaki o fiziksel meydan okuma bir anda anlamını yitirdi.
"O dört yıl benim için de bir cehennemdi Barış," dedi Pars, sesi bu kez rüzgârın uğultusundan bile daha ağır çıktı. "Bir daha onu arkamda bırakmam için beni öldürmeleri gerekir. Anladın mı?"
İskelenin ucundaki hava bir anda kurşun gibi asılı kaldı.
Poyraz duyduğu cümlenin ağırlığı altında ezilirken kalbinin kaburgalarını zorladığını hissetti; parmakları istemsizce göğsündeki kolyenin halkasını sıktı.
Barış, Pars’ın gözlerindeki o tavizsiz, sınır tanımaz kararlılığı süzdü. Karşısındaki adamın sadece bir takım kaptanı ya da kibirli bir forvet olmadığını; Poyraz için her şeyi, hatta kendi canını bile ortaya koyabilecek bir ciddiyette olduğunu sezmek Barış için zor olmadı.
Gergince havaya kalkan omuzları yavaşça indi. Barış başını iki yana sallayıp hafifçe gülümsedi. "İyi bari... En azından birinizin aklı başında konuşabiliyor."
Derin ellerini birbirine vurup kıkırdadı, aralarındaki o yoğun atmosferi dağıtırcasına öne atıldı: "Harika! Kas yığınları birbirini boğazlamadan anlaştığına göre artık ateşe dönebilir miyiz? Selin birazdan Pars kayboldu diye arama kurtarma ekibi çıkaracak dağa!"
Pars’ın dudakları çarpık bir tebessümle büküldü. Barış ve Derin patikaya doğru bir adım atarken, Pars yerinden kıpırdamadı; başını çevirip hâlâ şok içinde olan Poyraz’a baktı.
Karanlığın içinde uzanıp Poyraz’ın soğuktan kızarmış parmaklarını avucunun içine aldı, tenini ısıtacak kadar sıkıca kavradı.
"Hadi sarı fırtına," diye fısıldadı Pars, sesindeki o tehlikeli ve tatlı hınzırlık geri dönerken. "Şimdi o ateşi gerçekten yakma sırası bizde."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

58

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138