56 — SAKLI MAÇ

Bölümler 84Şu an: 56

Ateşin çıtırtıları, hoparlörden yükselen ritmik baslar ve kampın kahkahaları arkalarında yavaş yavaş boğuk bir uğultuya dönüştü.
Poyraz, Barış’ın koluna hafifçe dokunup başıyla orman yolunun kıyısındaki eski kayıkhane tarafını işaret etti. Barış tek kelime etmeden adımlarını uydurdu; kaşları çatıktı, yüzündeki o merak ve gerilim her adımda biraz daha ağırlaşıyordu. Derin ise iki adım arkalarından, nöbetçi bir kedi gibi etrafı kolaçan ederek geliyordu; bu sırrın üçüncü bir kulağa sızmaması için gözlerini karanlıktan bir an bile ayırmıyordu.
Gölün sazlıklarla buluştuğu, suyun üzerine vuran ay ışığının aydınlattığı o izbe iskelenin başında durdular. Rüzgâr suyun kokusunu taşıyarak yüzlerine çarparken Poyraz ellerini cebine soktu, derin ve titrek bir nefes aldı.
"Sözümü tutuyorum," dedi Poyraz, sesi rüzgârın sesini bastıracak kadar netti ama içinde yılların biriktirdiği o kırılganlık titreşiyordu. "Neden bu kadar aniden değiştiğimizi, o sahada ne olduğunu bilmek istiyordun ya..."
Poyraz elini göğsüne götürdü; siyah gömleğinin açık yakasından o ince gümüş zinciri çıkardı, ucundaki halkayı avucunun içine alıp Barış’a gösterdi. "Biz Pars’la bu kampa gelene kadar birbirini tanıyan iki yabancı değildik Barış. Dört yıl önce... lisenin başındayken biz çok yakındık. Hatta düşündüğünden çok daha fazlasıydık."
Barış’ın gözleri önce kolyeye, sonra Poyraz’ın yüzüne kilitlendi; dudakları şaşkınlıkla hafifçe aralandı.
Poyraz duraksamadan, boğazındaki o düğümü tek tek çözerek devam etti: "O gece parkta bana bu kolyeyi verdiğinde babasının adamları bizi görmüş. Aramızdaki o yakınlığı, bana nasıl baktığını... Babası sırf bizi ayırmak, Pars’ı benden koparmak için gece yarısı evlerini taşıdı, onu zorla bu şehirden sürükleyip götürdü. Yıllarca beni terk etti sandım, nefret ettim. O da benim ondan nefret ettiğimi sanıp aynı kalkanı takındı. Dün gece o iskelede... her şeyin bir yalandan ibaret olduğunu öğrendik."
Poyraz bunları anlatırken, kayıktan yükselen eski ahşap sundurmanın gölgesinde, çam ağaçlarının arkasında bir silüet kıpırdadı.
Pars, Selin’in elindeki içeceği bahane edip yanından sıyrıldığı gibi Poyraz’ın peşine düşmüştü. Sarışın fırtınanın ateşin başındaki o göz alıcı halini gördükten sonra onun bir saniye bile gözünün önünden ayrılmasına tahammülü yoktu; Barış’la nereye çekildiklerini öğrenmek için adeta bir hayalet gibi onları takip etmişti.
Şimdi birkaç metre ötedeki ağacın gövdesine yaslanmış, karanlığın içinden Poyraz’ı izliyordu.
Poyraz’ın dudaklarından dökülen her kelimeyi, göğsündeki kolyeyi çıkarıp Barış’a gösterişini ve sesindeki o çıplak teslimiyeti duydukça Pars’ın göğüs kafesi delicesine inip kalkmaya başladı. Poyraz, hayatındaki en sağlam dostuna bile aralarındaki bu yangını hiç saklamadan, korkusuzca anlatıyordu. Pars’ın koyu kahve gözlerinde ay ışığı parıldadı; dudaklarının kenarında öyle derin, öyle sahiplenici ve şefkatli bir tebessüm kıvrıldı ki, karanlığın içinde kalbinin ritmi Poyraz’ın her nefesine karıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

56

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138