70 — SAKLI MAÇ

Bölümler 84Şu an: 70

Odanın tül perdelerini aralayıp içeri süzülen sabah güneşi, çam ağaçlarının arasından kırılan yumuşak, altın sarısı bir ışıkla ahşap zemini boyuyordu. Gece boyunca gölü döven o sert rüzgâr dinmiş, yerini serin ve taze bir dağ sessizliğine bırakmıştı.
Poyraz, çıplak omzuna vuran güneşin tatlı sıcaklığıyla kirpiklerini yavaşça araladı.
Uykunun o ağır sisinden sıyrılmaya çalışırken hareket etmek istedi ama kıpırdayamadı. Belinin üzerine dolanmış ağır, sıcacık bir kol onu yatağın ortasına adeta mıhlamıştı. Poyraz başını hafifçe yana çevirdiğinde, burnu doğrudan dağınık siyah saçların arasına gömüldü.
Pars hemen yanı başında, yüzü Poyraz’ın boyun girintisine sokulmuş halde derin, düzenli nefesler alarak uyuyordu.
Yıllardır sahalarda herkese korku salan o sert, kibirli ve zapt edilemez forvet gitmiş; yerini yüzündeki bütün gardı düşmüş, tamamen savunmasız ve huzurlu bir çocuğa bırakmıştı. Dağınık siyah saçları alnına dökülmüş, keskin çene hatları uykunun etkisiyle yumuşamıştı.
Poyraz’ın bakışları Pars’ın çıplak göğsüne kaydı. Siyah deri ipe bağlı gümüş yarım halka, Pars’ın göğüs kafesinin her inip kalkışında güneş ışığını yakalayıp parıldıyordu. Poyraz kendi göğsündeki eşine dokundu; iki parçanın gece birbirine çarparak çıkardığı o metalik ses hâlâ kulaklarındaydı.
İçini öyle büyük, öyle derin bir huzur kapladı ki, Poyraz istemsizce derin bir nefes verdi. Yıllardır göğsünde taşıdığı o kırgınlık, o eksiklik hissi tek bir gecede tamamen buharlaşmıştı.
Parmaklarını usulca kaldırıp Pars’ın yanağına dokundu. Teni ılıktı; parmak uçlarını hafifçe yukarı kaydırıp Pars’ın kaşlarının arasındaki o her daim çatık duran çizgiyi okşadı.
O küçük dokunuşla birlikte Pars uykusunda hafifçe kıpırdandı. Boğazından boğuk, memnun bir mırıltı yükseldi; belindeki kolunu biraz daha sıkarak Poyraz’ı kendine doğru çekti ve aralarındaki son birkaç santimlik boşluğu da kapattı. Çıplak göğüsleri birbirine yaslandığında Pars kirpiklerini araladı.
Gözleri mahmurluktan kısıktı ama o koyu kahve irislerdeki ışıltı saniyeler içinde parladı.
"Kaçmıyorsun..." dedi Pars, sesi uykudan yeni uyandığı için fazlasıyla pürüzlü, derin ve boğuk bir fısıltı olarak döküldü. Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.
Poyraz gülümsedi; gözlerinin kenarları kırıştı. "Nereye kaçayım Karaca? Kolunla beni yatağa bağlamışsın zaten, nefes alamıyorum."
"İyi," dedi Pars, hiç istifini bozmadan başını biraz daha Poyraz’ın boynuna gömerek. Dudakları tam köprücük kemiğinin üzerindeki o hassas noktaya tembel, sıcak bir öpücük bıraktı. "Bir yere gidemezsin. Kamp bittiğinde de gidemezsin."
Poyraz elini Pars’ın ensesindeki yumuşak siyah saçların arasına daldırdı, parmaklarını hafifçe sıkarak onun bu yapışkan, sahiplenici tavrına karşılık verdi. "Koç Demir düdüğü öttürdüğünde bunu ona söylersin artık. İlk sabah antrenmanına geç kalırsak bizi gölün etrafında on tur koşturur."
"Koştursun..." diye mırıldandı Pars, gözlerini tekrar kapatıp Poyraz’ın kokusunu ciğerlerine çekerken. "Sen yanımda koştuğun sürece isterse yüz tur koştursun, umurumda değil."
Poyraz’ın göğsünden hafif bir kahkaha döküldü; sesi odanın dingin havasında su gibi aktı.
Dışarıda onları bekleyen dedikodular, Selin’in yaratacağı krizler, takımın şaşkın bakışları ve Koç Demir’in zorlu antrenmanları vardı. Ama 204 numaralı odanın o güneşli yatağında, boyunlarındaki birbirini tamamlayan iki gümüş parçayla birlikteyken, dünyanın geri kalanındaki hiçbir fırtına artık onlara dokunamazdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

70

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138