9. BÖLÜM: GERÇEĞİN BEDELİ

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Hastanenin çıkış kapısından fırladığım gibi Dolunay’ı zırhlı aracın arka koltuğuna dikkatlice yatırdım. Ben sürücü koltuğuna atlayıp gaza yüklendiğim an, arkamızdan Hakan ve Kerem de diğer araçla bizi takip etmeye başladı. Aynaya baktığımda hastane bahçesine siyah minibüslerin girdiğini gördüm. Yavuz’un adamları peşimizdeydi.
"Ateş! Ne oluyor, o silahlar neydi?!" diye arkadan bağırdı Dolunay. Sesi korkudan titriyordu, gözlerinde saf bir dehşet vardı. "Umut... Umut'a ne oldu? Onu orada bıraktık!"
"O çocuk polis adayı Dolunay, ona bir şey yapmazlar!" diye kükredim, direksiyonu kırıp ana yola çıkarken. "Şu an sadece seni korumaya çalışıyorum, anla artık!"
Tam o sırada arkamızdaki siyah minibüslerden biri hızla bizim şeride yanaştı ve arkadan arabaya sertçe vurdu. Araç zırhlı olmasaydı savrulurduk. Minibüsün camından sarkan maskeli bir adam bizim tekerleklere doğru ateş etmeye başladı.
"Yat yere! Kafanı kaldırma!" diye bağırdım arkaya doğru. Aynadan arkadaki minibüsü hedef aldım. Tek elimle direksiyonu tutarken, diğer elimle camı hafifçe indirip Glock’u arkaya doğru ateşledim. Mermilerden biri minibüsün ön camını patlattı ve araç yoldan çıkıp bariyerlere çarptı. Ama diğer iki minibüs hâlâ peşimizdeydi. Gaza sonuna kadar bastım. Bu şehri Yavuz’a dar etmeliydim ama önce Dolunay’ı malikanenin o aşılmaz duvarlarının arkasına sokmam gerekiyordu.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Arabanın tabanına kapaklanmış, ellerimle başımı korumaya çalışıyordum. Dışarıdan gelen o metalik çatışma sesleri, patlayan mermiler ve arabanın lastiklerinin çıkardığı o acı çığlıklar kulaklarımı sağır edecek gibiydi. Umut haklıydı. Karşımda duran, bana iki gündür nazik davranan, "güzelim" diyen bu adam sıradan bir iş adamı değildi. O bir canavardı. Yeraltı dünyasının tam göbeğindeydi ve ben onun yüzünden az önce ölümün kıyısından dönmüştüm.
Araba büyük bir hızla keskin bir dönüş yaptı ve ardından demir kapıların kapanma sesini duydum. Durmuştuk. Ateş hızla arka kapıyı açtı. Yüzünde çatışmanın verdiği o vahşi ifade hâlâ duruyordu ama gözleri beni gördüğü an yumuşadı. Eğilip beni tekrar kucağına aldı.
Bu sefer çığlık atmadım. Sadece nefretle ve kırgınlıkla gözlerinin içine baktım. Beni malikanenin o devasa oturma odasına kadar taşıdı ve yavaşça koltuğa bıraktı. Hakan ve diğer adamlar da kapıda etten duvar örmüştü.
Ateş derin bir nefes alıp tam önümde diz çöktü. "İyi misin? Bir yerine bir şey oldu mu?" diye sordu, ellerimi tutmaya çalışarak.
Hızla ellerimi geri çektim ve tüm gücümle yüzüne sert bir tokat patlattım. Odadaki herkes buz kesti. Hakan kapıdan bir adım öne çıkacak oldu ama Ateş eliyle onu durdurdu. Yanağına yediği tokatla başı yana eğilmişti ama bana döndüğünde gözlerinde öfke değil, sadece derin bir suçluluk vardı.
"Sen ne tür bir yalancısın?!" diye haykırdım, gözlerimden akan yaşları artık saklayamıyordum. "Bana iş adamı dedin! Şirket güvenliği dedin! Sen bir mafyasın Ateş Barutçu! Dışarıda insanlar birbirini öldürüyordu! Arkadaşımı zorla odadan attırdın! Ben bir polis adayıyım, anlıyor musun?! Benim senin gibi adamları hapse atmam gerekiyor, senin kucağında kurşunlardan kaçmam değil!"
Ateş oturduğu yerden yavaşça ayağa kalktı. O devasa cüssesiyle tepemde dikildi, cebindeki silahı çıkarıp masanın üzerine bıraktı.
"Evet," dedi, sesi ilk kez bu kadar net ve itiraf doluydu. "Ben yeraltında sözü geçen o adamım Dolunay. Doğru, sana yalan söyledim. Ama o hastaneyi basan şerefsizlerin derdi benimleydi. Eğer seni orada bıraksaydım, benim yanımda durduğun için seni gözlerini kırpmadan öldürürlerdi. Sana çarptığım gün benim dünyama girdin ve bu dünyadan çıkış yok. Şimdi istersen beni polise şikayet et, istersen yüzüme tükür. Ama bu bacak iyileşene ve dışarıdaki o şerefsizlerin işini bitirene kadar bu evden dışarı adımını atmayacaksın."
Gözlerimi masadaki silaha, ardından onun buz gibi bakan gözlerine diktim. Haklıydı, onun dünyasına bir kez basmıştım ve artık geri dönüş yoktu.