35. BÖLÜM: BEYAZ GECENİN BÜYÜSÜ

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Como Gölü’nün kıyısına kurulu olan Barutçu malikanesinin devasa bahçesi, bu gece hayatımda görebileceğim en lüks, en ihtişamlı masallardan birine ev sahipliği yapıyordu. Gölün üzerine kurulan yüzen mermer iskele, binlerce beyaz orkideyle ve kristal şamdanlarla süslenmişti. Hafif bir göl esintisi tenimi yalayıp geçerken, havada uçuşan narenciye ve pahalı parfümlerin kokusu etrafı sarmıştı. Üzerimdeki o asil, dantel işlemeli beyaz gelinliğin içinde, boy aynasındaki yansımama son kez baktım. Kalbim göğüs kafesimi delecek gibi çarpıyordu. Bir zamanlar polis akademisinin tozlu poligonlarında koşan o kız, şimdi yeraltı dünyasının en güçlü liderinin eşi olmak üzere bu basamaklardan aşağı inecekti.

"Hazır mısın sevgilim?" diye fısıldayan o kalın, erkeksi sesi duyduğumda arkamı döndüm.
Ateş, kapının eşiğinde dikiliyordu. Üzerine tam oturan, özel dikim siyah damatlığı, beyaz gömleği ve simsiyah papyonuyla o kadar karizmatik, o kadar heybetli görünüyordu ki nefesimin kesildiğini hissettim. Gözlerindeki o her zamanki sert, gaddar yeraltı ifadesi tamamen silinmişti; bana bakarken gözlerinin içi adeta bir çocuk gibi parlıyordu.
Yavaş adımlarla yanıma geldi. Devasa, nasırlı elleriyle belimi kavrayıp beni kendine doğru çektiğinde gelinliğimin etekleri mermer zeminde uçuştu. "Dünyanın en güzel gelini olacaksın demiştim," dedi, sesi aşkın verdiği o derin tonla boğuklaşırken. "Ama yanılmışım sevgilim. Sen bu gece dünyanın en güzel gelini değil, benim bu hayattaki tek cennetim olmuşsun yavrum."
Gözlerim doldu, kollarımı boynuna dolayarak göğsüne sığındım. Yaraları tamamen kapandığı için onu hiç çekinmeden, deliler gibi sımsıkı sardım. "Seni çok seviyorum Ateş," diye fısıldadım dudaklarına doğru. "Bütün geçmişimi, hayallerimi arkamda bıraktım çünkü benim en büyük hayalim artık sensin."
Ateş dudaklarıma derin, sıcak ve sahiplenici bir öpücük kondurdu. "Artık geri dönüş yok sevgilim," dedi muzipçe gülümseyerek. Elini uzattı, parmaklarımızı birbirine kenetledi.
Birlikte o devasa mermer merdivenlerden, gölün kıyısındaki nikah kürsüsüne doğru yürümeye başladık. Bahçede sadece en güvenilir adamlarımız, Hakan, Kerem ve İtalya'daki lüks ortaklarımız vardı. Bizim için özel olarak getirilen nikah memurunun karşısına geçtiğimizde, gölün üzerindeki ışıklar sulara yansıyordu.
Memur o resmi soruyu sorduğunda, Ateş’in gözlerinin içine bakarak, sesim zerre titremeden, en ufak bir şüphe duymadan haykırdım: "Evet!"
Ateş de koyu gözlerini gözlerime kilitleyip o güçlü sesiyle "Evet!" dediğinde, bahçede alkış kıyamet koptu. İmzalar atıldı, o resmi defter kapandı. Ben artık Dolunay’dım... Dolunay Barutçu. Yeraltının hükümdarının resmi olarak, tüm dünyanın gözü önünde eşiydim artık.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın o beyaz gelinliğin içinde, parmağına taktığım o devasa pırlanta yüzükle bana "Evet" dediği an, bu dünyadaki tüm tahtları, tüm güçleri ayaklarımın altına sermişler gibi hissettim. Ben yıllardır karanlıkta yürüyen, ruhu barutla beslenen bir adamdım; ama bu gece, o beyazlığın karşısında tamamen dize gelmiştim. Benim soyadımı almıştı. Artık o sadece benim sevgilim, benim güzelim değil; resmi olarak benim kadınımdı.

Düğün yemeği ve o muazzam orkestranın çaldığı müzikler eşliğinde geçen saatlerin ardından, gecenin ilerleyen vakitlerinde konuklar yavaş yavaş dağıldı. Bahçedeki ışıklar loşlaşırken, Dolunay’ı belinden kavradığım gibi kucağıma aldım. Gelinliğinin uzun kuyruğu havada savrulurken, o tatlı ve neşeli çığlığı bahçede yankılandı.
"Ateş! Ne yapıyorsun, indir beni! Herkes bakıyor!" diye kıkırdadı, kollarını boynuma sımsıkı dolayarak.
"Bakamazlar yavrum, kimsenin haddine değil," dedim, adımlarımı malikanenin üst katındaki, Como Gölü'ne tepeden bakan o devasa yatak odamıza doğru yönlendirirken. "Düğün bitti sevgilim. Misafirler gitti, dışarıdaki o kanlı dünya tamamen kapandı. Şimdi bu kapının arkasında sadece sen ve ben varız."
Odanın kapısını ayağımla açıp içeri girdiğimde, Dolunay’ı odanın ortasındaki o geniş, yumuşak yatağın kenarına yavaşça bıraktım. Odanın içindeki loş şömine ateşi, onun o beyaz gelinliğinin ve duru yüzünün üzerine vuruyordu. Gözlerindeki o ürkek ama davetkar tutkuyu gördüğüm an, içimdeki o vahşi canavarın tamamen kontrolden çıktığını hissettim.
Ceketimi tek bir hamlede çıkarıp yere fırlattım, papyonumu çözüp gömleğimin ilk birkaç düğmesini açarken ona doğru bir adım attım. "Şimdi," dedim fısıldayarak, sesim arzuyla kavrulurken. "Şimdi tamamen benim olma vaktin Barutçu."