21. BÖLÜM: YAŞAMLA ÖLÜM ARASINDA

Dolunay’ın Anlatımıyla:
"Ateş! Yalvarırım aç gözünü! Bırakma beni!" diye feryat ediyordum ama sesim boş odanın duvarlarında çarptıp yine bana dönüyordu. Ellerim onun göğsünden sızan o sıcak, koyu kanla kaplanmıştı. Ne kadar bastırırsam bastırayım kan parmaklarımın arasından oluk gibi akmaya devam ediyordu. Hayatımda ilk kez bu kadar büyük bir çaresizlik ve ölüm korkusu yaşıyordum.
Hakan ve Kerem kapıyı tekmeyle açarak içeri daldıklarında yerde yatan Yavuz Sancaktar’ın cesedine bile bakmadılar. Hakan anında Ateş’in yanına diz çöktü, iki parmağını boynuna bastırıp nabzını kontrol etti. Yüzü saniyeler içinde kireç gibi oldu.
"Nabzı çok zayıf, gidiyor..." diye mırıldandı Hakan, sesindeki o sarsılmaz sağ kol ifadesi ilk kez tamamen yıkılmıştı. "Kerem, hemen arabayı çalıştır! Hastaneye gidemeyiz, her yerde polis var. Direkt bizim yeraltı kliniğine, Doktor Vedat’ın yerine sürüyoruz!"
Kerem hızla odadan fırlarken Hakan, Ateş’in o devasa, ağır gövdesini tek bir hamlede sırtlamaya çalıştı. Ben de karnımın ve bacağımın sızısını tamamen unutmuş bir halde, Ateş’in kanlı elini tutarak onlara destek olmaya çalışıyordum. Merdivenlerden aşağı aceleyle indik ve kendimizi jipin arka koltuğuna attık. Hakan, Ateş’in başını benim dizlerime koydu.
Jip çiftlik evinin bahçesinden lastikleri yakarak fırlarken, sislerin arasından limandaki o tanıdık mavi-kırmızı tepe lambaları belirmeye başlamıştı bile. Umut ve polis ekipleri çiftlik evine varmak üzereydi. Yetişemeseler de Yavuz’un cesedini bulacaklardı ve o odadaki boş kovanlarda benim parmak izlerim vardı. Ama şu an ne polis okulu ne de hapse girme düşüncesi umurumda değildi. Tek düşündüğüm, dizlerimde nefes almakta zorlanan bu adamın yaşamasıydı.
"Dayan Barutçu..." diye fısıldadım, saçlarının arasına gözyaşlarım damlarken. "Beni o hastane koridorunda kucağına alıp 'şimdi yaşama vakti' demiştin. Sözünü tut. Ölemezsin."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Zihnim tamamen karanlık bir kuyunun dibindeydi. Ne sırtımdaki o mermer kesiklerinin sızısını hissediyordum ne de göğsüme saplanan o kurşunun yakıcı acısını. Sadece çok uzaktan, adeta bir fısıltı gibi gelen o hırçın polis kızının sesini duyabiliyordum. Ağlıyordu. Benim için, yeraltının o acımasız canavarı için gözyaşı döküyordu.
Göz kapaklarımı aralamak, tonlarca ağırlıktaki bir demir kapıyı kaldırmaktan daha zordu. Zorlukla gözlerimi hafifçe açtığımda, görüşüm tamamen bulanıktı ama Dolunay’ın duman ve kan lekeleriyle kaplı o güzel yüzünü seçebildim.
"Dolunay..." diye mırıldanmak istedim ama ağgızımdan sadece kanlı bir hırıltı yükseldi.
"Konuşma Ateş, yalvarırım kendini yorma. Geldik, az kaldı," dedi, sıcak elleriyle yanaklarımı kavrayarak.
Jip sert bir frenle durduğunda Hakan arka kapıyı hızla açtı. Beni kucaklayıp eski bir tıp merkezinin bodrum katındaki gizli kliniğe doğru taşımaya başladı. Doktor Vedat ve iki hemşire sedyeyle bizi kapıda karşıladı. Beni hızla ameliyat masasına yatırdıklarında, bilincimin tamamen kapanmak üzere olduğunu hissettim.
Son bir gayretle başımı yana çevirip kapının eşiğinde, elleri kan içinde bana bakan Dolunay’a baktım. İçimdeki o vahşi adam, gitmeden önce son kez onun gözlerinde kalmak istiyordu. Doktor Vedat göğsümdeki kurşun yarasını açıp hemşirelere bağırdı: "Aparatı getirin! İç kanaması var, nabız düşüyor! Hemen anesteziye alın!"
Yüzüme kapanan o soğuk maskeyle birlikte, Dolunay’ın çaresiz bakışları tamamen karanlığa gömüldü