16. BÖLÜM: KOD ADI: FİRARİ

Umut’un Anlatımıyla:
Hastanenin mahkum odasının kapısını sertçe iterek içeri daldığımda karşılaştığım manzara beynime kan sıçratmaya yetti. Oda bomboştuydu. Yatağın kenarındaki demire bağlı olması gereken kelepçe açık, boş bir şekilde sallanıyordu. Pencere kapalıydı ama odanın içindeki o ağır ilaç kokusu her şeyi özetliyordu.
Kapıda nöbet tutan iki polise baktım; koridordaki sandalyelerinde hâlâ sızmış vaziyetteydiler. Onları omuzlarından tutup sertçe sarstım. "Uyanın lan! Uyanın!" diye bağırdım koridoru inleten bir sesle. "Adam kaçmış! Dolunay da yok!"
Polisler sersemlemiş gözlerle etrafa bakarken telsizimin mandalına bastım, nefes nefese emniyet merkezine anons geçtim: "Merkez, Merkez! 40-12 odasındaki mahkum Ateş Barutçu ve yanındaki sivil Dolunay kaçırılmıştır! Tekrar ediyorum, odadaki nöbetçiler ilaçla etkisiz hale getirilmiş. Hastanenin tüm çıkışlarını kapatın, kamera kayıtlarını acil incelemeye alın!"
Telsizi kapatıp öfkeyle duvara bir yumruk attım. Dolunay... Benim can dostum, polis okulunda tırnaklarıyla kazıyarak buralara gelen o kız, yeraltının en tehlikeli adamlarından birinin arkasından gitmişti. Sırf o mafya bozuntusunu korumak için bana, devletin polisine yalan söylemişti. Şimdi ise onunla birlikte bir firariydi.
"Seni o herifin ellerine bırakmayacağım Dolunay," diye mırıldandım dişlerimin arasından. "Seni de, o Ateş Barutçu’yu da yerin dibine girseniz bulup çıkaracağım."
Hastanenin başkomiseri yanıma koşarak geldi, elindeki tableti bana doğru çevirdi. "Umut, otopark kameralarını inceledik. Hastaneden çıkış yapan sahte bir medikal ambulans tespit ettik. Plakası ikiz plaka, sahte. Şehir kameralarından izini sürüyoruz ama profesyonelce çalışmışlar, ara sokaklarda izini kaybettirmişler."
"Barutçu’nun gidebileceği tüm adresleri, depoları, adamlarının üzerine olan mülkleri abluka altına alın!" diye emir verdim, sesimdeki resmiyetin arkasındaki o kişisel öfkeyi saklayamıyordum. "Dolunay'ın polis okulu kaydının askıya alınması için de akademiyye acil yazı yazın. Artık o da bir şüpheli."
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Güvenli evin loş oturma odasında, telsizden gelen Hakan’ın o cızırtılı sesini duyduğumda sırtımdan aşağı buz gibi bir ter döküldü. İsminiz tüm birimlere dağıtılmış!
Umut odanın boş olduğunu görmüştü. Kim bilir ne kadar öfkeliydi, hakkımda soruşturma çoktan açılmış olmalıydı. Belki de bir daha o çok istediğim üniformayı asla giyemeyecektim. Gözlerim doldu, ellerimle yüzümü kapattım. Ben ne yapmıştım böyle? Bir mafya babası için bütün hayatımı, geleceğimi tek bir hamlede çöpe atmıştım.
Ateş yatakta hafifçe doğrulmaya çalıştı, sırtındaki taze pansumanın acısıyla yüzü kasıldı ama umursamadı. Uzun bacaklarını yataktan aşağı sarkıtıp zorlukla ayağa kalktı. Adımları sendeleyerek yanıma geldi ve önümde diz çöktü. Kanlı, nasırlı ve büyük elleriyle yüzümdeki ellerimi yavaşça indirdi.
"Bana bak güzelim," dedi, sesi ilk kez bu kadar korumacı ve derindi. "Gözlerimin içine bak."
Başımı kaldırıp ona baktım. "Ben bittim Ateş," diye fısıldadım hıçkırıklarımın arasından. "Polis okulu bitti. Umut benden nefret ediyor. Ben artık bir suçluyum."
Ateş başını iki yana salladı, başparmağıyla yanağımdan süzülen yaşı sildi. "Sen suçlu değilsin, sen benim canımı kurtardın. O velet seni anlamayacak kadar körse, bu onun sorunu," dedi gözlerini gözlerime dikerek. "Sana söz veriyorum Dolunay, Barutçu soyadı üzerine yemin ederim ki bu iş bittiğinde, Yavuz Sancaktar’ı toprağa gömdüğümde sana istediğin o hayatı sıfırdan kuracağım. Gerekirse tüm geçmişini satın alırım, seni o okula geri sokarım. Ama şimdi ağlamayı bırak. Benim tanıdığım Dolunay hastane odasında bana kafa tutan, antrenmanlarda fırtına koparan o dikbaşlı kızdı. Şimdi o kıza ihtiyacım var."
Sözleri, içimdeki o korku dolu karanlığa küçük bir kibrit çaktı. Doğru söylüyordu, ağlamak şu an hiçbir şeyi çözmeyecekti. Derin bir nefes alıp gözlerimi sildim. "Peki," dedim dikleşerek. "Burada kuzu kuzu bekleyecek miyiz?"
Ateş’in dudaklarının kenarında o vahşi, karizmatik mafya gülümsemesi belirdi. Ayağa kalktı, sırtının acısını tamamen yok sayarak gömleğinin düğmelerini ilikledi. "Beklemeyeceğiz," dedi telsizini eline alarak. "Yavuz bizim hastaneden kaçtığımızı kesin öğrendi. Şu an şehirdeki tüm adamlarını bizi aramak için sokağa dökmüştür. Hakan! Kerem!"
Telsizden anında cevap geldi: "Buyur abi."
"Çocuklara haber verin. Yavuz'un bu gece şehir merkezindeki tüm kumarhanelerine ve sevkiyat depolarına eş zamanlı baskın düzenliyoruz. Madem bizi arıyor, nerede olduğumuzu ona kendi mekanlarını yakarak göstereceğiz."
Ateş arkasını dönüp bana baktı, masanın üzerindeki yedek silahlardan birini bana doğru uzattı. "Polis okulunda silah kullanmayı iyi öğrendin mi güzelim?"
Silaha baktım, ardından onun gözlerine. "Bir de beni atış poligonunda gör Barutçu," dedim ve silahı elinden aldım. Oyunun kuralları değişmişti, artık ben de bu karanlığın bir parçasıydım.