30. BÖLÜM: KÖRDÜĞÜM

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Otoparktaki loş sarı ışıkların altında zaman tamamen durmuştu. Bir tarafta çocukluğum, o çok sevdiğim polis üniformasını temsil eden can dostum Umut; diğer tarafta ise canımı korumak için kendi göğsünü mermilere siper eden, yeraltının karanlık hakimi Ateş... İkisinin de parmağı tetikteydi. Devletin polisleri kalkanlarının arkasında Umut’tan gelecek tek bir "Ateş!" emrini bekliyordu. Eğer o emir verilirse, bu otopark saniyeler içinde ikisinin de mezarı olacaktı.
Umut’un gözlerindeki o çaresiz hayal kırıklığını, Ateş’in çenesindeki o ölümcül kararlılığı gördüm. İkisi de geri adım atmayacaktı. Bu kör düğümü çözmenin, bu katliamı engellemenin tek bir yolu vardı. Ve o yol, benim kendi hayatımdan geçiyordu.
Nefesimi içime hapsettim. Avcumun içindeki Glock marka soğuk silahı havaya kaldırdım. Ama namluyu Umut’a ya da arkasındaki polislere doğrultmadım. Silahın namlusunu, kendi şakağıma sımsıkı dayadım. Metalin buz gibi soğukluğu tenimi ürpertti ama ellerim zerre titremiyordu. Tamamen ne yaptığından emin, gözü kara bir kararlılıkla tetiğe parmağımı yasladım.
"Dolunay! Ne yapıyorsun, indir o silahı!" diye kükredi Umut. Sesindeki o sert polis otoritesi bir anda yerini saf bir dehşete bıraktı. Namlusu anında Ateş'ten kayıp bana doğru döndü.
"Bırak o silahını güzelim. Sakın," dedi Ateş. Ömrümde ilk kez onun o sarsılmaz, gaddar sesinin bu kadar titrediğini, gözlerine ilk kez ölümcül bir korkunun çöktüğünü gördüm. Yeraltında yüzlerce çatışmaya giren adam, benim şakağımdaki o namluyu görünce resmen dize gelmişti. Bir adım bana doğru yaklaşmak istedi ama silahın emniyetini açarak çıkardığım o çıt sesi onu olduğu yere çiviledi.
"Tek bir adım atarsanız tetiği çekerim!" diye bağırdım, sesim otoparkın beton duvarlarında yankılanırken gözlerimden yaşlar süzülüyordu. "Umut! Silahını indir! Ateş, sen de indir! Eğer ikinizden biri diğerini vurursa, ben bu tetiği çekip bu acıya burada son vereceğim! Duydunuz mu beni?!"
"Dolunay, yapma yalvarırım..." dedi Umut, gözleri dolarak silahını yavaşça aşağı indirdi. Arkasındaki özel harekat polislerine eliyle "Durun" işareti yaptı. "Tamam, indirdim... Bak, indirdim. Sakın kendine zarar verme."
Ateş de Glock’unu yavaşça beline taktı. Gözlerini bir an bile şakağımdaki namludan ayırmıyordu. "Bırak o silahını güzelim," diye fısıldadı, sesi adeta yalvarır gibi çıkmıştı. "İndirdik silahları. Söz veriyorum dokunmayacağım ona."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Hayatımda hiç bu kadar büyük bir dehşet, bu kadar aciz bir korku yaşamamıştım. Sırtıma mermerler saplandığında, göğsüme Yavuz’un kurşunu oturduğunda bile gözümü kırpmamıştım. Ama Dolunay’ın o narin parmaklarının kendi şakağındaki tetiğin üzerinde durduğunu gördüğüm an, kalbimin göğüs kafesimde duracağını sandım. O kız eğer o tetiği çekseydi, benim yeraltındaki o krallığım da, aldığım nefes de orada biterdi.
"Umut! Bodrum katında durum ne? Cevap ver!" telsizden gelen o amirin sert sesi otoparktaki sessizliği bozdu.
Umut elindeki telsizin mandalına bastı. Gözlerini Dolunay’ın üzerinden ayırmadan, yutkunarak telsize konuştu: "Merkez... Bodrum katı temiz. Şüpheliler arka otopark çıkışından çalıntı bir araçla kaçmış. Cadde üzerindeki ekipleri uyarın, batı yönüne doğru takibi sürdürün."
Umut telsizi kapattığında derin bir nefes aldı. Dolunay’ı baktı, gözlerindeki o kırgınlık ömür boyu silinmeyecek bir yara gibiydi. "Sana son dostluk görevimdi Dolunay," dedi fısıldayarak. "Bir dahaki sefere karşıma çıktığında bu kadar şanslı olmayacaksın. Al o adamı ve defolun buradan."
Dolunay silahı şakağından yavaşça indirirken dizlerinin bağı çözüldü ve yere doğru yalpalanmaya başladı. Hızla ileri fırlayıp onu düşmeden kucağıma aldım. Silahı elinden çekip fırlatırken, onu göğsüme sımsıkı bastırdım. Vücudu tir tir titriyordu.
"Geçti güzelim... Geçti, buradayım," diye fısıldadım saçlarının arasına. Hakan jipin kapısını açmıştı. Dolunay’ı kucağımda arka koltuğa yerleştirdim, kendim de yanına oturdum. Hakan gaza sonuna kadar basıp otoparktan lastikleri yakarak fırlarken, dikiz aynasından arkamızda tek başına, hayal kırıklığı içinde duran Umut’a baktım.
Jip caddenin karanlığında gözden kaybolurken, Dolunay başını göğsüme gömüp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Elimi saçlarına doladım, onu kendime daha çok çektim. Sarp Karadağ bizi polise gammazlayarak Dolunay’ın hayatını tehlikeye atmıştı. Ve ben, o Sarp’ın nefesini bu şehirde kesmeden durmayacaktım. Ama önce, kollarımda titreyen bu hırçın polis kızının kalbini iyileştirmem gerekiyordu.
30. BÖLÜM: KÖR KÜRDÜM
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Otoparktaki loş sarı ışıkların altında zaman tamamen durmuştu. Bir tarafta çocukluğum, o çok sevdiğim polis üniformasını temsil eden can dostum Umut; diğer tarafta ise canımı korumak için kendi göğsünü mermilere siper eden, yeraltının karanlık hakimi Ateş... İkisinin de parmağı tetikteydi. Devletin polisleri kalkanlarının arkasında Umut’tan gelecek tek bir "Ateş!" emrini bekliyordu. Eğer o emir verilirse, bu otopark saniyeler içinde ikisinin de mezarı olacaktı.
Umut’un gözlerindeki o çaresiz hayal kırıklığını, Ateş’in çenesindeki o ölümcül kararlılığı gördüm. İkisi de geri adım atmayacaktı. Bu kör düğümü çözmenin, bu katliamı engellemenin tek bir yolu vardı. Ve o yol, benim kendi hayatımdan geçiyordu.
Nefesimi içime hapsettim. Avcumun içindeki Glock marka soğuk silahı havaya kaldırdım. Ama namluyu Umut’a ya da arkasındaki polislere doğrultmadım. Silahın namlusunu, kendi şakağıma sımsıkı dayadım. Metalin buz gibi soğukluğu tenimi ürpertti ama ellerim zerre titremiyordu. Tamamen ne yaptığından emin, gözü kara bir kararlılıkla tetiğe parmağımı yasladım.
"Dolunay! Ne yapıyorsun, indir o silahı!" diye kükredi Umut. Sesindeki o sert polis otoritesi bir anda yerini saf bir dehşete bıraktı. Namlusu anında Ateş'ten kayıp bana doğru döndü.
"Bırak o silahını güzelim. Sakın," dedi Ateş. Ömrümde ilk kez onun o sarsılmaz, gaddar sesinin bu kadar titrediğini, gözlerine ilk kez ölümcül bir korkunun çöktüğünü gördüm. Yeraltında yüzlerce çatışmaya giren adam, benim şakağımdaki o namluyu görünce resmen dize gelmişti. Bir adım bana doğru yaklaşmak istedi ama silahın emniyetini açarak çıkardığım o çıt sesi onu olduğu yere çiviledi.
"Tek bir adım atarsanız tetiği çekerim!" diye bağırdım, sesim otoparkın beton duvarlarında yankılanırken gözlerimden yaşlar süzülüyordu. "Umut! Silahını indir! Ateş, sen de indir! Eğer ikinizden biri diğerini vurursa, ben bu tetiği çekip bu acıya burada son vereceğim! Duydunuz mu beni?!"
"Dolunay, yapma yalvarırım..." dedi Umut, gözleri dolarak silahını yavaşça aşağı indirdi. Arkasındaki özel harekat polislerine eliyle "Durun" işareti yaptı. "Tamam, indirdim... Bak, indirdim. Sakın kendine zarar verme."
Ateş de Glock’unu yavaşça beline taktı. Gözlerini bir an bile şakağımdaki namludan ayırmıyordu. "Bırak o silahını güzelim," diye fısıldadı, sesi adeta yalvarır gibi çıkmıştı. "İndirdik silahları. Söz veriyorum dokunmayacağım ona."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Hayatımda hiç bu kadar büyük bir dehşet, bu kadar aciz bir korku yaşamamıştım. Sırtıma mermerler saplandığında, göğsüme Yavuz’un kurşunu oturduğunda bile gözümü kırpmamıştım. Ama Dolunay’ın o narin parmaklarının kendi şakağındaki tetiğin üzerinde durduğunu gördüğüm an, kalbimin göğüs kafesimde duracağını sandım. O kız eğer o tetiği çekseydi, benim yeraltındaki o krallığım da, aldığım nefes de orada biterdi.
"Umut! Bodrum katında durum ne? Cevap ver!" telsizden gelen o amirin sert sesi otoparktaki sessizliği bozdu.
Umut elindeki telsizin mandalına bastı. Gözlerini Dolunay’ın üzerinden ayırmadan, yutkunarak telsize konuştu: "Merkez... Bodrum katı temiz. Şüpheliler arka otopark çıkışından çalıntı bir araçla kaçmış. Cadde üzerindeki ekipleri uyarın, batı yönüne doğru takibi sürdürün."
Umut telsizi kapattığında derin bir nefes aldı. Dolunay’ı baktı, gözlerindeki o kırgınlık ömür boyu silinmeyecek bir yara gibiydi. "Sana son dostluk görevimdi Dolunay," dedi fısıldayarak. "Bir dahaki sefere karşıma çıktığında bu kadar şanslı olmayacaksın. Al o adamı ve defolun buradan."
Dolunay silahı şakağından yavaşça indirirken dizlerinin bağı çözüldü ve yere doğru yalpalanmaya başladı. Hızla ileri fırlayıp onu düşmeden kucağıma aldım. Silahı elinden çekip fırlatırken, onu göğsüme sımsıkı bastırdım. Vücudu tir tir titriyordu.
"Geçti güzelim... Geçti, buradayım," diye fısıldadım saçlarının arasına. Hakan jipin kapısını açmıştı. Dolunay’ı kucağımda arka koltuğa yerleştirdim, kendim de yanına oturdum. Hakan gaza sonuna kadar basıp otoparktan lastikleri yakarak fırlarken, dikiz aynasından arkamızda tek başına, hayal kırıklığı içinde duran Umut’a baktım.
Jip caddenin karanlığında gözden kaybolurken, Dolunay başını göğsüme gömüp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Elimi saçlarına doladım, onu kendime daha çok çektim. Sarp Karadağ bizi polise gammazlayarak Dolunay’ın hayatını tehlikeye atmıştı. Ve ben, o Sarp’ın nefesini bu şehirde kesmeden durmayacaktım. Ama önce, kollarımda titreyen bu hırçın polis kızının kalbini iyileştirmem gerekiyordu.