17. BÖLÜM: İLK TETİK

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın o narin, polis adayı elleriyle masadaki siyah Beretta’yı kavrayışını izledim. Gözlerindeki korku tamamen silinmiş, yerini o hırçın, dikbaşlı intikam ateşine bırakmıştı. Onu bu tehlikeli dünyanın içine tamamen çekmek istemiyordum ama Yavuz pisliği her yerde bizi ararken, Dolunay’ın yanı başımda kendini savunmayı öğrenmesi tek çaremdi.
"Hakan, hazır mıyız?" dedim telsize basarak.
"Hazırız abi. Çocuklar Yavuz’un limandaki ana deposunun ve şehir merkezindeki en büyük kumarhanesinin önünde yerlerini aldı. İşaretini bekliyoruz."
"Kumarhaneyi Kerem ve adamları indirsin. Limandaki depoya bizzat ben gidiyorum," dedim gözlerimi Dolunay’dan ayırmadan. "Yavuz’un o depoda ne kadar malı, ne kadar adamı varsa bu gece limanın sularına gömülecek."
Dolunay silahın şarjörünü tek bir hamlede yerine oturtup namluyu doldurdu. Metalik ses odada yankılandı. "Ben de geliyorum Ateş," dedi, sesinde en ufak bir esneme payı bırakmayarak. Ardından masanın üzerindeki tıbbi makas ve pensi kaptı. Bacağına uzanıp, günlerdir onu yavaşlatan o hantal alçıyı gözünü bile kırpmadan, hırsla kesip kırmaya başladı. Çatırdayan alçı parçalarını yere fırlatırken acıyla dişlerini sıktı ama dikleşti. "Karnımın dikişleri de, bu bacak da beni durduramaz. Beni bu eve kilitleyip tek başına gidemezsin."
Yere düşen alçı yığınına, ardından onun o dimdik duran bacağına baktım. İnadı karşısında gülümsememek için kendimi zor tuttum. "Yürürken canın yanarsa söylemek yok ama," diye mırıldandım. Çıkan alçının ardından bacağı tam iyileşmemişti, hafifçe aksayacaktı ama o hırçın polis kızı bu halde bile benden daha dik duruyordu. "Arkamdan ayrılmayacaksın ve ben 'Vur' demeden asla tetiğe basmayacaksın."
Gizli evden çıktığımızda gece yarısını çoktan geçmişti. Hakan’ın getirdiği çalıntı plaka, camları simsiyah bir jiple liman bölgesine doğru yola çıktık. Şehirde devriye gezen polis araçlarının tepe lambaları uzak caddeleri aydınlatıyordu. Umut ve tüm emniyet bizi arıyordu ama bu gece bizim asıl hesabımız Yavuz Sancaktar’laydı.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Limandaki devasa antreponun arkasında, jipin içinde bekliyorduk. Alçıdan kurtulan bacağım hafifçe sızlıyordu ama o ağırlıktan kurtulduğum için çok daha özgür ve tetikteydim. Kalbimin göğüs kafesimi dövdüğünü hissedebiliyordum. Hayatım boyunca suçluları yakalamak, adaleti korumak için eğitim almıştım. Şimdi ise yeraltının en büyük mafya savaşına, bir kaçağın yanında katılarak tetiğe basmak üzereydim.
Ateş jipin torpidosundan çıkardığı siyah maskeyi yüzüne geçirdi, ardından bana bir tane uzattı. "Zamanı geldi güzelim. Dikkatli ol," dedi.
Arabadan indiğimiz an deniz kokusu ve barut kokusu birbirine karıştı. Hakan ve Ateş’in diğer sekiz adamı depoya çoktan sızmıştı. Tam içeri adım atacağımız sırada, deponun ön kapısında nöbet tutan Yavuz’un adamlarından biri bizi fark etti. Elindeki otomatik silahı Ateş’e doğrulttuğu an, beynim düşünmeyi bıraktı. Tamamen polis okulundaki atış poligonundaki o refleks devreye girdi.
Silahımı kaldırdım, nişan aldım ve tetiği çektim.
GÜM!
Ateş etmemle adamın omzundan vurularak geriye doğru savrulması bir oldu. Silahın geri tepmesi karnımdaki dikişlerimi fena halde sızlattı ama umursamadım. İlk kez canlı bir hedefi vurmuştum. Ateş hızla bana döndü, gözlerindeki o şaşkınlık ve hayranlık karışımı ifadeyi maskesinin altından bile yakalayabildim.
"Fena değil polis kızı," diye mırıldandı tehlikeli bir sesle. "Şimdi asıl parti başlıyor."
Deponun devasa demir kapısını tekmeyle açarak içeri daldık. İçeride kıyamet çoktan kopmuştu. Hakan’ın adamları ve Yavuz’un adamları arasında dehşet verici bir yaylım ateşi vardı. Ateş elimden tuttuğu gibi beni demir konteynerlerin arkasına çekti. Koruma içgüdüsüyle yine gövdesini bana siper etmişti. Sırtının hâlâ yaralı olduğunu biliyorum ama o acıyı tamamen yok sayarak Yavuz'un adamlarını teker teker indiriyordu.
O sırada deponun üst katındaki asma köprüden aşağı doğru bağıran o tanıdık, nefret dolu sesi duydum. Bu ses, Yavuz Sancaktar’ın ta kendisiydi.
"Ateş Barutçu! Kalenden kaçıp fare gibi deliklere saklanırsın sanmıştım! Ayaklarıma kadar gelmen iyi oldu!" diye kükredi Yavuz, elindeki makineli tüfekle bizim olduğumuz konteynere doğru ateş açarak.