12. BÖLÜM: KALBİN DİKİŞLERİ

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Hayatımda yüzlerce kez tetiğe basmıştım. Namlunun ucunda can veren adamları izlerken gözünü bile kırpmamıştım. Ama şimdi, elimdeki o küçücük ameliyat iğnesi bana tonlarca ağırlıktaymış gibi geliyordu. Hakan yan tarafta tentürdiyotu ve sargı bezlerini hazırlarken, Dolunay’ın karnındaki kanamayı durdurmak için temiz bir bezle bastırıyordum. Beyaz bez saniyeler içinde kıpkırmızı oluyordu.
"Hakan, lokal anestezi iğnesini ver!" diye bağırdım, sesimdeki titremeyi gizleyemiyordum.
Dolunay sedyede acıyla inleyip başını iki yana salladı. Gözleri yarı açık, yarı kapalıydı. "Ateş..." diye fısıldadı, sesi o kadar cılızdı ki zor duydum. "Çok... Çok acıyor."
"Biliyorum güzelim, biliyorum canımın içi... Geçecek," dedim. Hayatımda ilk kez birine bu kadar şefkatle, bu kadar korkuyla hitap ediyordum. Uyuşturucu iğneyi taze patlayan dikişlerin etrafına dikkatlice vurdum. Canı yanmasın diye dualar ediyordum; ben ki yıllardır inancını yeraltının karanlığında kaybetmiş bir adamdım, şimdi Dolunay için yalvarıyordum.
Birkaç dakika sonra anestezi etkisini gösterdiğinde derin bir nefes aldım. İğneyi ve ipliği kavradım. "Dolunay, gözlerini ayırma benden. Bana bak güzelim," dedim sesimi tok tutmaya çalışarak. "Sana çarptığım o ilk günü düşün. Bana o hastanede nasıl kafa tuttuğunu, polis okulunda nasıl hırçınlaştığını düşün... Sadece bana odaklan."
O bana bakarken, ilk dikişi derisine sapladım. Ellerim tir tir titriyordu. Dolunay acıyla inleyip sedyenin demirlerini sıktı. O her acı çektiğinde, benim de sırtımdaki mermer parçaları ve cam kırıkları sanki etimi daha derin tırmalıyordu. Sırtımdan aşağı kan süzüldüğünü hissedebiliyordun ama umursamadım. Teker teker, büyük bir titizlikle taze dikişleri attım. Kanamayı tamamen durdurup üzerini temiz sargı bezleriyle kapattığımda, nefes alışverişleri nihayet düzene girmeye başlamıştı. Alnımdan süzülen ter damlası sedyenin kenarına düştü.
Başarmıştım. Derin ve rahat nefesler alıyordu, yüzündeki o ölümcül beyazlık yerini hafif bir canlılığa bırakıyordu.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Acının dalga dalga çekildiğini, yerini uyuşuk bir rahatlamaya bıraktığını hissettim. Gözlerimi tamamen açtığımda, Ateş’in üzerime eğilmiş halsizce nefes aldığını gördüm. Alnındaki terler ve kan birbirine karışmıştı. Karnımdaki kanama durmuş, sargılar tertemiz görünüyordu. Beni kurtarmıştı.
"Bitti güzelim... Güvendesin," dedi. Sesi o kadar yorgun ve hırıltılıydı ki, bir şeylerin ters gittiğini o an anladım.
Ateş yavaşça doğrulmaya çalıştı ama tam o sırada dengesini kaybedip sendeledi. Sedyenin demirine tutunmak istedi ama elleri boşa düştü. Gözleri kapandı ve o devasa cüssesiyle mermer zemine yığıldı.
"Ateş!" diye haykırmak istedim ama sesim sadece zayıf bir çığlık olarak çıktı.
Hakan hızla onun yanına diz çöktü ve Ateş’i yavaşça yana doğru çevirdi. O an gördüğüm manzarayla nefesim boğazımda düğümlendi. Ateş’in sırtı tamamen paramparçaydı. Gömleği darmadağın olmuş, patlamada sırtına saplanan mermer parçaları ve keskin camlar derisini delip geçmişti. Sırtı adeta bir kan gölüne dönmüştü. O bomba patlarken beni korumak için üzerine kapaklandığında, bütün darbeyi kendi sırtına almıştı. Ve o halde, o korkunç acıyla benim karnıma dikiş atmıştı.
"Abi! Abi aç gözünü!" diye sarstı Hakan onu. Ama Ateş tamamen bayılmıştı, hiçbir tepki vermiyordu.
Tam o sırada, sığınağın yukarısından, malikanenin içinden çok güçlü yeni siren sesleri gelmeye başladı. Ama bu seferki sesler çete arabalarına ait değildi. Ambulans ve polis sirenleri tüm mahalleyi inletiyordu. Umut... Umut polis ekiplerini toplayıp burayı bulmuş olmalıydı.
Yatakta çaresizce doğruldum, karnımın acısını unutup yerde kanlar içinde yatan o "canavara" baktım. O beni kurtarmak için canını ortaya koymuştu. Şimdi ise polisler yukarıdaydı ve onun dünyası başımıza yıkılmak üzereydi.