14. BÖLÜM: BÜYÜK KAÇIŞ

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın gözlerindeki o dikbaşlı, hırçın ifadeye bakarken sırtımdaki yangın bir anlığına hafifler gibi oldu. Bu kız benim için en yakın arkadaşını silmiş, polis okulundaki geleceğini tehlikeye atmıştı. Ona borçlu kalmayı hazmedecek bir adam değildim, hele ki can borcunu.
"Buradan çıkıyoruz güzelim," dedim sesimi sadece onun duyabileceği bir tonlamayla sınırlayarak. "Barutçu, demir parmaklıklar arkasında eceliyle ölecek adam değil."
Dolunay kaşlarını çatarak kelepçeli elime baktı. "Saçmalama Ateş, sırtın ne halde görmüyor musun? Hem kapıda iki polis bekliyor, nereye kaçıyorsun?"
Tam o sırada odanın kapısı hafifçe tıklandı ve içeriye doktor önlüğü giymiş, yüzünde cerrahi maske olan uzun boylu bir adam girdi. Elindeki tıbbi dosyayı inceliyormuş gibi yapıyordu ama adımlarındaki o tetikte olma halini bir salisede tanıdım. Bu gelen doktor falan değildi; Kerem'di.
Kerem kapıyı arkasından kapatıp maskesini çenesine indirdi. Hızla yatağın yanına adımlarken cebinden küçük bir maymuncuk çıkardı. "Abi, Hakan aşağıda ambulansı ayarladı. Koridordaki polislerin kahvesine ağır bir uyutucu damlattık, beş dakikaya kalmaz sızarlar. Zamanımız dar," diyerek kelepçemi saniyeler içinde şakırtıyla açtı.
Özgür kalan bileğimi ovuşturarak yataktan doğruldum. Sırtımdaki yaralar sanki etimi yeniden koparıyordu ama dişlerimi sıktım, iniltimi içime gömdüm. Yataktan kalkıp Dolunay’ı süzdüm. Şok içinde bir bana, bir Kerem’e bakıyordu.
"Sen de geliyorsun," dedim, elimi ona uzatarak.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Kelepçenin o şakırtıyla açıldığı an kalbimin boğazımda çarptığını hissettim. Karşımdaki adamlar hastaneden kaçma planı yapıyordu ve Ateş benim de onlarla gelmemi istiyordu.
"Ben gelemem Ateş!" dedim geri çekilerek. "Seni polislere karşı savundum çünkü bana bir can borcun vardı, onu ödedim! Ama ben bir kaçak olamam. Ben hala bu devletin bir polis adayıyım!"
Ateş acıyla kasılan yüzüne rağmen bana doğru bir adım attı. Devasa eliyle çenemi kavrayıp yüzünü yüzüme yaklaştırdı. "Umut senin yalan söylediğini biliyor Dolunay. O polisler buraya girip benim kaçtığımı gördüklerinde ilk şüpheli sen olacaksın. Yavuz’un adamları hala dışarıda aç kurt gibi dolanıyor. Seni burada tek bir saniye bile yalnız bırakmam, anlıyor musun? Ya benimle gelirsin ya da seni zorla taşırım!"
Haklıydı. Suça bir kez bulaşmıştım, o yeraltı dünyasına bir kez adım attığım an kendi geleceğimin ipini zaten çekmiştim. Üstelik Yavuz Sancaktar’ın beni tek başıma yakalarsa ne yapacağını düşünmek bile istemiyordum.
"Tamam," dedim çaresizlikle nefesimi dışarı vererek. "Ama kendi ayaklarımla yürüyeceğim."
Kerem hemen bana destek olmak için koluma girdi. Karnımın zonklayan acısı ve bacağımdaki alçının ağırlığıyla yavaşça odadan çıktık. Koridordaki iki polis gerçekten de sandalyelerinde başları öne düşmüş, derin bir uykudaydılar.
Hastanenin servis asansörünü kullanarak bodrum kattaki otoparka indik. Hakan, arkası açık medikal bir ambulansın sürücü koltuğunda motoru çalışır halde bizi bekliyordu. Kerem arka kapıları açtı, Ateş sırtının acısıyla kendini sedyeye bırakırken ben de hemen yanındaki koltuğa yerleştim. Kapılar büyük bir gürültüyle kapandı ve ambulans gizlice otoparktan fırladı.
Ateş’e baktım. Gözleri kapalıydı, acıdan alnında boncuk boncuk terler birikmişti. Elimi yavaşça uzatıp onun o büyük, nasırlı elini tuttum.
"Şimdi nereye gidiyoruz?" diye sordum.
Ateş gözlerini aralayıp elini sıkıca kenetledi. "Yavuz’un bizi asla tahmin edemeyeceği bir yere... Şehir içindeki gizli ve tıbbi donanımlı güvenli eve. Orada gözlerden uzak bir şekilde tamamen iyileşeceğiz güzelim. Sonra da Yavuz Sancaktar’ın ölüm fermanını kendi ellerimle yazacağım."