13. BÖLÜM: SADAKAT SINAVI

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Siren sesleri artık sığınağın kalın duvarlarını bile aşıp kulaklarımızda yankılanıyordu. Yukarıdan gelen ağır postal sesleri ve "Polis! Kımıldamayın!" bağırtıları aşağıya kadar ulaşıyordu. Hakan hızla belindeki silahı çekip sığınağın çelik kapısına doğru döndü. Gözlerinde ölesiye bir kararlılık vardı.
"Hakan, hayır!" diye bağırdım, karnımdaki taze dikişlerin sızısıyla yatakta doğrularak. "Dışarıdakiler polis! Silahını bırak, Ateş'i bu halde hastaneye yetiştirmemiz lazım. Yoksa kan kaybından ölecek!"
Hakan arkasına dönüp yerdeki Ateş’e, ardından bana baktı. Dişlerini sıkarak silahını yavaşça yere bıraktı ve ellerini havaya kaldırdı. Tam o sırada sığınağın şifreli çelik kapısı dışarıdan büyük bir gürültüyle koçbaşıyla dövülmeye başladı. Üçüncü darbede kilitler patladı ve kapı menteşelerinden ayrılarak içeri doğru devrildi.
İçeriye ellerinde kalkanlar ve uzun namlulu silahlarla özel harekat polisleri daldı. En arkadan ise nefes nefese, silahını öne doğru doğrultmuş olan Umut girdi. Umut beni sedyede, Ateş’i ise yerde kanlar içinde görünce anında silahını indirdi ve yanıma koştu.
"Dolunay! İyi misin? Tanrıya şükür yerinizi bulduk!" diyerek ellerime sarıldı. Arkasındaki polislere bağırdı: "Sağlık ekiplerini hemen aşağı çağırın! Yaralılar var!"
Umut yerdeki Ateş’e nefret dolu bir bakış attı. "Bu şerefsiz seni buraya zorla getirdi, değil mi? Hastaneyi tarayanlar da bunun adamlarıydı. Merak etme Dolunay, bitti. Bu mafya pisliği artık gün yüzü göremeyecek. Onu da, adamlarını da içeri tıktıracağım."
Gözlerim yerdeki Ateş’e kaydı. Sırtından sızan kanlar mermer zeminde devasa bir göl oluşturmuştu. O bir mafyaydı, doğruydu. Ama o olmasaydı şu an ne ben nefes alıyor olurdum ne de karnımdaki bu dikişler atılmış olurdu. Kendi canını benim için feda etmişti. Bir polis adayı olarak adaleti seçmem gerekiyordu ama kalbim ve vicdanım bana tamamen başka bir şey fısıldıyordu.
Umut’un elini hızla ittim. Gözlerimin içine çöken o kesin ifadeyle yüzüne baktım. "Yalan söylüyorsun Umut," dedim, sesimin titremesini engelleyerek.
Umut şok içinde kalakaldı. "Ne? Ne diyorsun Dolunay?"
"Ateş beni kaçırmadı. Hastaneyi basanlar onun adamları değildi. Yavuz Sancaktar adında bir cani hastaneyi taradı. Ateş beni o kurşunların arasından çıkardı. Eğer o bomba patlarken üzerime kapaklanmasaydı, o mermer parçaları benim sırtıma saplanacaktı. O olmasaydı ben ölmüştüm Umut! O beni kaçırmadı, o benim hayatımı kurtardı!"
Odadaki tüm polisler ve Umut bana inanamayan gözlerle bakıyordu. Bir polis adayı, yeraltının en büyük mafya babalarından birini korumak için resmi makamlara yalan söylüyordu.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Gözlerimi açtığımda bilincim o kadar bulanıktı ki, nerede olduğumu seçemiyordum. Kulaklarımda boğuk uğultular vardı. Sırtımda, sanki yüzlerce kor ateşten iğne etime saplanmış gibi dayanılmaz bir acı hissediyordum. Başımı hafifçe yana çevirdiğimde ellerimin kelepçeyle yatak demirine bağlı olduğunu gördüm.
Hastanetenin beyaz tavanına bakarken nerede olduğumu anladım: Mahkum odasındaydım. Kapıda iki polisin beklediğini görebiliyordum.
Demek polisler bizi bulmuştu. Her şeyin bittiğini, yeraltındaki o krallığımın tepeme yıkıldığını düşündüm. Ama benim umurumda olan tek bir şey vardı. Kafamı zorlukla kaldırıp odanın diğer köşesine baktım. Odadaki refakatçi koltuğunda başını duvara yaslamış, hafifçe uyuklayan Dolunay’ı gördüm. Bacağındaki alçı yenilenmiş, karnındaki sargılar sabitleşmişti. Nefes alıyordu. Yaşıyordu.
"Dolunay..." diye fısıldadım, sesim kupkuruydu.
Sesimi duyar duymaz gözlerini açtı. Hızla yerinden kalkıp yatağımın kenarına geldi. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı ama beni uyanık görünce derin bir nefes aldı. Kelepçeli elime uzanıp parmaklarımı sıktı.
"Uyanabildin sonunda," dedi sesi titreyerek.
"Sana ne dediler?" diye sordum zorlukla. "Seni benden alabildiler mi?"
Dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi ama gözlerden bir damla yaş süzüldü. "Seni polislere karşı savundum Ateş," dedi fısıldayarak. "İfademde beni senin kurtardığını, Yavuz’un saldırdığını söyledim. Sırf seni korumak için resmi makamlara yalan söylediğim için Umut bana fena halde sırtını döndü. En yakın arkadaşımı kaybettim belki ama pişman değilim."
Kelepçeli elimi onun elinin tersine bastırdım. İçimdeki o vahşi canavarın, onun bu fedakarlığı karşısında tamamen dize geldiğini hissettim. "Benim için polis okulundaki geleceğini tehlikeye attın güzelim," dedim gözlerinin içine bakarak.
"Geleceğimi yakmadım," dedi, gözlerindeki o hırçın polis ifadesi geri gelmişti. "Sadece bana borçlu kalmanı istemedim. Şimdi iyileş Barutçu. Çünkü dışarıda bizi bekleyen bir Yavuz Sancaktar belası hâlâ var