29. BÖLÜM: GERİ SAYIM

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Hakan’ın telsizden gelen o buz gibi, panik dolu sesi mutfaktaki tüm huzuru bir anda bıçak gibi kesti. Umut kapıdaydı. Yanında özel harekat ekipleriyle binaya giriyordu. Gözlerim anında tezgaha, ellerimdeki sabun köpüklerine takıldı. Daha birkaç saniye önce Ateş’in kollarında, yeni bir hayatın hayalini kurarken şimdi evimizin etrafı devletin polisleri tarafından sarılmıştı.
"Ateş..." dedim, sesim korkuyla titrerken. "Umut geliyor. Bu sefer tek başına değil."
Ateş bir saniye bile duraksamadı. Tezgahın üzerindeki havluyu kapıp ellerimi hızla kuruladı. Koyu gözlerinde o sarsılmaz, gaddar yeraltı lideri anında geri uyanmıştı. "Korkma güzelim, arkamda kal," dedi buz gibi bir sesle. Salona doğru adımlayıp televizyon ünitesinin altındaki gizli bölmeyi açtı. İçinden iki tane şarjör dolu Glock çıkarıp birini beline taktı, diğerini bana uzattı.
"Bunu al. Ama ben söylemeden asla tetiğe basmayacaksın," dedi gözlerinin içine bakarak.
Silahın soğuk metali avucuma değdiğinde polis okulundaki yeminim, nizamnameler, her şey zihnimde silindi. Ben artık o okulun öğrencisi değildim; ben sevdiği adamla birlikte ölümüne kaçan bir firariydim.
Tam o sırada binanın koridorundan ağır bot sesleri ve telsiz cızırtıları gelmeye başladı. "Özel harekat, yerlerinizi alın! Koçbaşını hazırla!" bağırtıları çelik kapının hemen arkasındaydı. Umut'un o gür, emir veren sesini duydum: "Dolunay! İçeride olduğunu biliyorum! Kapıyı aç, zor kullanmak istemiyorum!"
Ateş elimi sımsıkı kavradı. "Arka odadaki servis asansörüne geçiyoruz, çabuk," diye fısıldadı. Koridordaki o ağır adımlardan kaçarak yatak odasının gizli dolap kapağının arkasına saklanmış o küçük, yük asansörüne doğru hamle yaptık. Merdivenleri kullanırsak özel harekatın kalkanlarına çarpardık.
GÜÜÜM!
Biz asansörün demir kapısını açtığımız an, salonun çelik kapısı koçbaşıyla büyük bir gürültüyle patladı. Evin içine daldıklarını, "Temiz! Sol koridoru tutun!" diye bağırdıklarını duyabiliyordum. Ateş beni asansörün dar kabinine itti ve arkamızdan demir sürgüyü çekti. Asansör sarsılarak bodrum katındaki kapalı otoparka doğru inmeye başladığında kalbimin sesini Ateş'in duyabileceğinden emindim.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Göğsümdeki kurşun yarasının sızısı ve sırtımdaki dikişlerin gerilmesi umrumda bile değildi. Asansör aşağı doğru yavaşça inerken tek odaklandığım şey, yanımdaki kızın titreyen nefesleriydi. Sarp Karadağ pisliği bu güvenli evin konumunu sızdırarak beni polisin eliyle bitirmek istemişti. Ama Barutçu’yu köşeye sıkıştırmak o kadar kolay değildi.
Asansör bodrum katta durup kapısı açıldığında, otoparkın loş ışıkları yüzümüze vurdu. Hakan jipin motorunu çalıştırmış, arka kapıyı açmış bizi bekliyordu. Ancak tam jipe doğru adımlayacakken, otoparkın ana giriş rampasından siyah kalkanlarıyla iki özel harekat polisi belirdi.
"Polis! Kımıldamayın! Elleri kaldırın!"
Hakan anında jipin kapısının arkasına siper alıp silahını doğrulttu. Ortam bir anda barut fıçısına döndü. Dolunay’ı arkama alıp kendi gövdemi ona siper ettim. Eğer burada ateş açılırsa o kör kurşunlardan biri Dolunay'a gelebilirdi. Tam o sırada arkamızdaki asansör boşluğundan ve merdivenlerden bir ayak sesi daha yükseldi.
Umut, elinde silahıyla merdiven kapısını tekmeyle açarak otoparka fırladı. Namlusunu doğrudan bana dikti. "Ateş Barutçu! Yolun sonu! Bırak silahını!" diye kükredi.
Gözlerimi Umut’a diktim. Glock’umu indirmedim. "Çocuk," dedim sesimi otoparkta yankılanacak kadar kalınlaştırarak. "Sana bir can borcum var, bunu unutmadım. Ama bugün benim yoluma çıkarsan, yanımdaki kadını o hücrelere tıkmanıza izin vermem. Ya bizi buradan salarsın ya da bu otopark ikimize de mezar olur."
Umut’un namlusu sabitti ama gözleri benim arkamda, siyah tişörtümün içinde elinde silahla bekleyen Dolunay’ı kaydı. En yakın arkadaşının bir mafya liderinin arkasında, ona siper olarak durduğunu görmek Umut’un yüzündeki o sert polis maskesini bir kez daha çatlattı. Gözlerinde devasa bir hayal kırıklığı vardı.
"Dolunay..." dedi Umut, sesi bu kez öfkeyle değil, saf bir çaresizlikle titreyerek. "Gerçekten o adam için her şeyi sildin mi? Arkasından kaçacak kadar mı düştün?"
Dolunay arkamdan hafifçe dikleşti, elindeki silahı indirmeden Umut’un gözlerinin içine baktı. "Ben düşmedim Umut," dedi, sesindeki o netlik otoparktaki tüm telsiz seslerini bastırdı. "Ben sadece bu gece benim için göğsüne kurşun yiyen adama arkamı dönmüyorum. Sarp Karadağ sizi kullanıyor, bizi buraya o gammazladı! Eğer adaleti arıyorsan, git önce emniyetteki o pisliği temizle!"
Umut duyduklarıyla sarsıldı. Sarp Karadağ ismini duymak onun da kafasındaki taşları yerine oturtmuştu. Yukarılardan, telsizden yeni anonslar geliyordu: "Umut! Bodrum katına ulaştınız mı? Durum nedir?"
Kalkanlı polisler Umut’tan gelecek o "Ateş et" emrini bekliyordu. Benim parmağım da tetikteydi. Otoparkta saniyeler süren o ölümcül sessizlik, kimin sağ çıkacağını belirleyecekti.