28. BÖLÜM: BEYAZ SAYFA

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Gözlerimi açtığımda odanın içi güvenli evin kalın perdelerinden sızan loş bir gün ışığıyla aydınlanmıştı. Üzerimdeki beyaz çarşafın sıcaklığı tenimi ısıtırken, burnuma dolan o tanıdık odunsu ve erkeksi koku dün gece yaşanan her şeyi bir film şeridi gibi zihnime getirdi. Parmak uçlarımda yükselip Ateş’in boynuna sarıldığım, o sert yeraltı liderinin kollarında tüm dünyayı unuttuğum o an... Kalbimin ritmi sadece o anı düşünürken bile yeniden hızlandı. Bir polis adayı olarak girdiğim bu yolda, hayatımın en büyük suçunu işlemiştim belki de; yeraltının en tehlikeli adamına körkütük aşık olmuştum.
Başımı yavaşça yana çevirdiğimde yatağın diğer tarafının boş olduğunu gördüm. Çarşaf hâlâ sıcaktı, yani yeni kalkmıştı. Karnımdaki taze dikişlerin sızısını kontrol ederek yataktan doğruldum. Bacağımın alçısı çıktığı için artık çok daha rahat hareket edebiliyordum. Üzerime Ateş’in sandalyenin kenarında duran geniş, siyah tişörtlerinden birini geçirip odadan çıktım. Tişört neredeyse dizlerime kadar geliyordu ama umurumda değildi.
Mutfaktan gelen o tıkırtı seslerini ve burnuma dolan taze demlenmiş çay kokusunu duyduğumda şaşkınlıkla adımlarımı oraya yönelttim. Kapının eşiğinde durup içeriye baktığımda gördüğüm manzara karşısında dudaklarımı ısırmamak için kendimi zor tuttum.
Ateş, sırtındaki o mermer yaralarına ve göğsündeki taze kurşun izine rağmen tezgaha geçmiş, elinde bir bıçakla büyük bir titizlikle domates doğruyordu. Üzerinde sadece gri bir eşofman altı vardı. Sırtındaki sargı bezlerinin kenarından görünen o sert kasları ve yara izleri, onun ne kadar tehlikeli bir dünyadan geldiğini bas bas bağırıyordu ama şu an bir ev erkeği gibi kahvaltı hazırlıyordu. Benim geldiğimi hissetmiş gibi bıçağı tezgaha bırakıp yavaşça arkasına döndü. Koyu gözleri üzerimdeki kendi tişörtünde gezindiğinde, dudaklarının kenarında o vahşi ama bir o kadar da sıcak gülümsemesi belirdi.
"Günaydın güzelim," dedi, sesi sabahın verdiği o boğuk ve erkeksi tonla mutfakta yankılanırken. "Erkencisin. Ağrın var mı?"
"Günaydın," dedim, kollarımı göğsümde kavuşturup mutfak kapısına yaslanarak. "Asıl sana sormalı Barutçu. Dün gece masayı dağıtıp gövde gösterisi yapan mafya babası, sabah kalkmış mutfakta domates mi doğruyor? Gören de seni aşçı sanacak."
Ateş bana doğru iki büyük adım attı. Aradaki mesafeyi tamamen kapatıp tam tepemde dikildiğinde, kokusu nefesimi kesti. Elini kaldırıp yüzüme gelen saç tutamını nazikçe kulağımın arkasına itti. "Ben sadece sevdiğim kadına kahvaltı hazırlıyorum polis kızı. Bunun mafyalıkla bir ilgisi yok," dedi fısıldayarak. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki, dün gecenin sıcaklığı anında yanaklarıma tırmandı. "Ayrıca üzerindeki tişört sana benden daha çok yakışmış."
Yüzümün iyice kızardığını hissedince hemen konuyu değiştirmek için onu hafifçe göğsünden ittim. Tabii mermer gibi sert göğsü yerinden bile kıpırdamadı. "Çok konuşma da işine bak Barutçu. Çay demlendi mi bari? Ben açlıktan ölüyorum burada," diyerek masaya doğru adımladım ve sandalyeye oturdum.
Ateş arkamdan hafifçe güldü. Tezgaptaki tabakları masaya taşımaya başladı. Zeytinler, peynirler, onun o devasa elleriyle hazırladığı omlet... Masada resmen kuş sütü eksikti. Karşıma oturup çayları doldururken gözlerini bir an bile üzerimden ayırmıyordu. Onun bu dikkatli, beni tamamen merkezine alan bakışları karşısında savunmasız kalıyordum.
"Emniyetteki durumlar ne alemde? Hakan bir şey söyledi mi?" diye sordum, çatalımla peynirden bir parça alırken. İçimdeki polis ne kadar sussam da bazen ses veriyordu işte.
Ateş’in yüzündeki o tatlı ifade bir anlığına ciddileşti ama gözlerindeki o güven veren parıltı sönmedi. "Umut senin parmak izlerini temizledikten sonra emniyetteki o Sarp Karadağ’ın adamları baskıyı artırmış. Hakkındaki firari kararı hâlâ geçerli," dedi, elimi masanın üzerinden kavrayıp sıcak avcunun içine alarak. "Ama bunları düşünmeni istemiyorum Dolunay. Sarp Karadağ dün gece masada haddini öğrendi. Bir süre kafasını kaldıramaz. Biz burada, bu evde tamamen iyileşene kadar dışarıdaki dünyayı unutacağız. Sadece sen ve ben."
Parmaklarımı onun ellerinin arasında hafifçe sıktım. "Sadece sen ve ben..." diye fırsıldadım. Bu kelime, bana geleceğimi kaybettirmişti belki ama karşılığında koskoca bir adamın kalbini vermişti.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın masanın üzerinden elimi sımsıkı tutuşu, içimdeki o yıllanmış karanlığı tamamen sildi. Hayatımda ilk kez bir sabaha bu kadar huzurlu, bu kadar beyaz bir sayfayla uyanmıştım. Karşımda benim siyah tişörtümün içinde kaybolmuş, yeşil gözleriyle bana ürkek ama bir o kadar da aşık bakan bu kız, benim bu hayattaki tek gerçeğimdi artık. Onun polis okulundaki hayallerini elinden almıştım ama ona Barutçu soyadını, tüm ömrümü feda etmeye hazırdım.
Kahvaltımızı didişe didişe, onun bana attığı o tatlı laflarla bitirdikten sonra masayı birlikte topladık. Dolunay tencereleri durularken arkasından yaklaşıp beline kollarımı doladım. Başımı omzuna gömüp saçlarının o taze kokusunu içime çektim. Dolunay elleri köpüklü bir halde hafifçe irkildi ama kendini geri çekmedi, aksine başını geriye doğru yaslayıp bana sığındı.
"Ateş, dur... Ellerim köpüklü, dikişlerin zorlanacak," diye fısıldadı uyarır gibi.
"Zorlanmaz güzelim, sen benim yanımdayken bana hiçbir şey olmaz," dedim, boynuna küçük, sıcak bir öpücük kondurarak. Vücudunun ürperdiğini hissettim. Onu kendime daha çok çektim. Yaralarımız, acılarımız ve bizi arayan tüm o polisler dışarıdaydı. Bu mutfakta, bu küçük güvenli evde zaman bizim için durmuştu.
Tam o sırada, salonun zemininde duran şifreli telsizden aniden acı bir hışırtı yükseldi. Hakan’ın nefes nefese, panik dolu sesi evin içinde yankılandı:
"Abi! Abi acil durum! Sarp Karadağ şerefsizi masadaki yenilgisini hazmedememiş! Emniyetteki adamlarını devreye sokup bu güvenli evin konumunu Umut’a sızdırmış! Umut yanına aldığı özel harekat ekipleriyle şu an binaya giriş yapıyor! Abi hemen arka otoparka inin, vaktimiz yok!"
Duyduğum şeyle beynime kan sıçradı. Kollarımı Dolunay’ın belinden çekerken gözlerindeki o saf korkuyu yakaladım. Umut kapıya dayanmıştı ve bu sefer iş sadece bir arkadaş ziyareti değildi; tüm emniyet binayı kuşatmıştı. Beyaz sayfamız, yeraltının o kirli oyunlarıyla saniyeler içinde yeniden kana ve baruta bulanmak üzereydi.