19. BÖLÜM: NAMLUNUN İKİ UCU

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Umut’un namlusu doğrudan Ateş’in göğsüne nişan alınmıştı. Ateş de anında Glock’unu kaldırıp namluyu Umut’un alnına dikti. İki yakınım, hayatımdaki iki farklı dünya, deponun ortasında birbirinin ölüm fermanını imzalamak üzere karşı karşıya gelmişti.
"Umut, silahını indir lütfen!" diye bağırdım, sesim hıçkırıklara boğulurken. "Yavuz buradaydı, hastaneyi basan adam aşağıda! Ateş suçlu değil!"
"Dolunay, o adam seni zehirlemiş!" diye kükredi Umut, elleri öfkeden titreyerek. "Görmüyor musun, o bir suçlu! Elinde silah var! Seni de kendi karanlığına çekti, polis okulundaki hayatını mahvetti! Çekil onun yanından!"
Ateş’in elindeki silahın kabzasını ne kadar sert sıktığını görebiliyordum. Sesi buz gibi, yeraltının o acımasız hakimi gibi çıktı: "Çocuk, o namluyu indir. Dolunay’a zarar gelmesine asla izin vermem ama benim yoluma çıkarsan o üniformana bakmam, seni burada harcarım."
"Ateş, hayır!" dedim, hızla Ateş’in önüne geçerek gövdemi Umut’un namlusunun önüne siper ettim. "Umut benim kardeşim gibi, ona dokunamazsın!" Sonra Umut’a döndüm, gözlerimden yaşlar süzülüyordu. "Umut... Eğer beni birazcık tanıyorsan, lütfen izin ver gidelim. Ateş yaralı, sırtı patlamada paramparça oldu. Eğer o hücreye girerse ölecek. Yalvarırım sana..."
Umut’un gözlerindeki o sert polis ifadesinin sarsıldığını, benim için için ağlayışımı gördüğünde içinin acıdığını fark ettim. Namlusu hafifçe aşağı kaydı. "Dolunay... Sen ne yaptın kendine böyle?" diye fısıldadı çaresizlikle.
"Ben sadece yaşamak istedim Umut... Lütfen," dedim.
Dışarıdan gelen diğer polislerin postal sesleri yaklaşırken Umut derin bir nefes aldı, silahını yavaşça indirdi. Gözlerini Ateş’e dikti. "Onu iyileştir Barutçu. Eğer o kızın saçının tek bir teline zarar gelirse, bu dünyada kaçacak deliğin kalsa bile seni bulur, kendi ellerimle indiririm. Şimdi defolun buradan."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
O üniformalı velet namlusunu indirdiğinde, Dolunay'ı belinden kavrayıp hızla deponun labirent gibi olan arka koridorlarına çektim. Hakan arka kapıda jipin motorunu çalıştırmış bizi bekliyordu. Kendimizi jipin içine attığımız an araba lastikleri yakarak limandan fırladı. Dışarıda mavi kırmızı polis ışıkları limanı tamamen sarmıştı ama biz kurtulmuştuk.
Jipin arka koltuğunda Dolunay’ı göğsüme bastırdım. Karnındaki dikişlerin sızısından dolayı inliyordu ama asıl canını yakan şey en yakın arkadaşına yalan söylemek, ona silah doğrultulmasına şahit olmaktı.
"Geçti güzelim... Geçti canımın içi," diye fısıldadım, saçlarının arasına derin bir öpcük kondurarak.
"Umut bizi bıraktı Ateş... Benim yüzümden mesleğini, adaletini çiğnedi," diye ağladı göğsümde.
"O velet göründüğünden daha adammış," dedim dürüstçe. "Ona bir hayat borçlandım. Ama şimdi bitti Dolunay. Yavuz Sancaktar o konteynerlerin üzerine düştü, adamlarım onu çoktan paketlemiştir. Bu gece o masayı tamamen dağıtacağız."
Jip şehir içindeki o güvenli evimizin garajına girdiğinde Hakan arkaya döndü. "Abi, Yavuz’u bizim çocuklar depoda kıstırmış ama polisler baskın yapınca Yavuz yaralı halde kaçmayı başarmış. Şu an şehir dışındaki eski bir çiftlik evinde saklandığına dair istihbarat geldi. Yanında çok az adamı kalmış."
Gözlerim karardı. Yavuz’un nefes aldığı her saniye Dolunay için de benim için de ölüm demekti. "Bu iş bu gece bitecek Hakan," dedim silahımı kontrol ederek. "Yavuz Sancaktar’ın son durağı o çiftlik evi olacak."