34. BÖLÜM: GÖLDEKİ YANSIMA

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Como Gölü’nün serin ve berrak suları, üzerimizde bindiğimiz o lüks, ahşap sürat teknesinin gövdesine çarparak bembeyaz köpükler saçıyordu. Üzerimde uçuşan, gölün rengiyle uyumlu turkuaz bir elbise vardı. Saçlarım gölün hafif rüzgarında savrulurken, gözlerimi malikanemizin kıyıdan yavaş yavaş uzaklaşan o devasa mermer sütunlarına dikmiştim. Aradan geçen zaman her ikimize de çok iyi gelmişti; ne karnımdaki dikişlerin sızısı kalmıştı ne de bacağımın o eski hantallığı. Kendimi tamamen toparlamış, zinde ve güçlü hissediyordum. Hayatım boyunca böyle bir lüksün, böyle bir ihtişamın yanından bile geçmemiştim ama şimdi, yeraltının en güçlü adamının elini sımsıkı tutarak bu rüyanın tam ortasında süzülüyordum.
Ateş, teknenin deri koltuğunda arkama geçmiş, kollarını belime dolamıştı. O da tamamen iyileşmişti, göğsündeki kurşun yarasından ve sırtındaki o mermer kesiklerinden eser kalmamıştı. Çenesini yavaşça omzuma yasladı.
"Beğendin mi sevgilim?" diye fısıldadı kulağıma doğru. Sesi motorun uğultusuna rağmen ruhumu titretmeye yetti. "Sana bu gölün kıyasındaki en güzel hayatı sereceğimi söylemiştim."
Arkamı dönüp o koyu, her şeye hükmeden gözlerinin içine baktım. "Çok güzel Ateş..." dedim, kollarımı boynuna dolayarak. "Bunca acıdan, o karanlık otoparklardan sonra burası bana o kadar gerçek dışı geliyor ki... Sanki gözlerimi açsam yine o hastane odasında uyanacakmışım gibi."
Ateş dudaklarının kenarıyla o içimi eriten gülümsemesini yerleştirdi. Belimi biraz daha sıkı kavrayıp beni kendine çekti. "Bu bir rüya değil yavrum, bu bizim yeni gerçeğimiz," dedi sesi kalın ve güven verici çıkarken. "Sen o tetiği benim için çektin, benim için tüm geçmişini sildin. Şimdi sıra bende. Bu göl şahidim olsun ki, birkaç gün sonra bu sularda yapacağımız o lüks düğünle Barutçu soyadını bileğine kazıyacağım sevgilim. Kimse seni benden alamayacak."
Yanaklarımın hafifçe pembeleştiğini hissettim. Ona olan aşkım içimdeki tüm hırçın polis kızını tamamen susturmuştu. Başımı göğsüme yasladı, gölün esintisini tenimde hissederken derin bir nefes aldım. Tamamen iyileşmiştik. Hem de deliler gibi aşık olarak.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Kucağımda, rüzgarda elbisesi uçuşan Dolunay’ı izlerken içimde en ufak bir fiziksel acı ya da yorgunluk yoktu. Tamamen eski gücüme kavuşmuştum. Bu kız benim bu hayattaki tek gerçeğim, tek sığınağımdı. Tekne Como’nun en ünlü, sadece dünya milyarderlerinin alışveriş yaptığı o gizli butiklerinin olduğu iskeleye yanaştığında Hakan ve Kerem bizi korumak için çoktan kıyıda yerlerini almıştı. Türkiye’de emniyet bizi arıyordu ama Como’da Barutçu’nun gücü ve parası tüm kapıları ardına kadar açıyordu.
Dolunay’ın elinden tutup tekneden indirdim. Dünyaca ünlü bir gelinlik tasarımcısının özel randevuyla sadece bizim için kapattığı o devasa, tarihi taş binaya girdik. İçerideki mermer sütunlar, şampanya kadehleri ve Dolunay için hazırlanan o beyaz kumaşlar göz kamaştırıyordu.
"Ateş, burası fazla abartılı değil mi?" diye fısıldadı Dolunay kulağıma, o dikbaşlı ama bir o kadar da ürkek haliyle.
Gülümseyerek saçlarının arasına derin bir öpücük bıraktım. "Sana lüksün en büyüğü yakışır güzelim, hiçbir masraftan kaçınmayacağım," dedim gözlerinin içine bakarak. "Git ve benim evleneceğim o kadına yakışacak en güzel beyazlığı seç yavrum. Ben buradayım."
Dolunay tasarımcıyla birlikte arka odaya geçtiğinde, Hakan kapıdan içeri sızıp yanıma yaklaştı. Yüzü ciddileşmişti, sesini iyice alçalttı. "Abi, Türkiye’den haber var. Umut emniyetteki o Sarp Karadağ’ın geride bıraktığı bağlantıları çözmüş. Sarp’ın bizi polise gammazladığı o dosyayı tamamen kurcalıyor. Eğer içerideki köstebekleri temizlerse, Dolunay yengenin ve senin adını temize çıkaracak o gizli delillere ulaşması an meselesi. Yani Umut... Gizliden gizliye hâlâ yengeyi kurtarmak için içeride büyük bir savaş veriyor."
Gözlerimi Dolunay’ın geçtiği o beyaz perdeli odaya diktim. Umut’un bu delikanlılığı içimdeki yeraltı liderine bile geri adım attırıyordu. "Umut işini bilir Hakan," dedim telsizi cebime koyarken. "O içeriyi temizlesin. Biz de burada, Como’da Dolunay’la evlenip gücümüzü toplayalım. O gün geldiğinde, Türkiye’ye öyle bir döneceğiz ki, düşmanlarımızın kaçacak deliği kalmayacak."
Tam o sırada beyaz perdeler iki yana açıldı. Başımı kaldırdığımda nefesimin kesildiğini hissettim. Dolunay, üstü tamamen dantellerle işlenmiş, gölün rüzgarında uçuşacak o muazzam, asil beyaz gelinliğin içinde tam karşımda dikiliyordu. Yeşil gözleri ürkekçe bana bakarken, dudaklarında dünyanın en güzel tebessümü vardı.
İçimdeki o vahşi canavar, o beyazlığın karşısında tamamen dize gelmişti. Adımlarımı ona doğru attım, elini kavrayıp dudaklarına bastırdım. "Dünyanın en güzel gelini olacaksın sevgilim..." diye fısıldadım. Artık geri dönüş yoktu; evleniyorduk.