20. BÖLÜM: SON HESAPLAŞMA

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Şehrin kuzeyindeki o terk edilmiş çiftlik evinin etrafını adamlarımla tamamen sarmıştık. Şafak sökmeden önceki o ilk alacakaranlık her yeri kaplamış, yoğun bir sis etrafa çökmüştü. Sırtımdaki yaralar kan kaybetmekten beni halsiz düşürüyordu ama gözümü kırpmıyordum. Bu gece Yavuz’un kellesini almadan o güvenli eve dönmeyecektim.
Dolunay’ı güvenli evde bırakmak istemiştim ama jipten inerken bana öyle bir bakış atmıştı ki, onu arkada bırakırsam kendi başına buraya geleceğini biliyordum. Şimdi yanımda, çalıların arkasında pusuda bekliyordu. Alçısı çıktığı için adımları daha sessiz ve keskindi.
"Kerem, Hakan... İçeri giriyoruz. Canlı adam istemiyorum," dedim telsizden fısıldayarak.
İşaret vermemle birlikte adamlarım çiftlik evinin kapı ve pencerelerini indirerek içeri daldı. İçerideki son çete üyeleriyle adamlarım arasında kısa ama şiddetli bir çatışma çıktı. Dolunay ile birlikte silahlarımızı öne doğrultarak evin oturma odasına sızdık. İçerisi darmadağındı.
Tam o sırada üst kattan bir öksürük sesi yükseldi. Adımlarımı merdivenlere doğru yönelttim. Üst kattaki yatak odasının kapısını tekmeyle açtım. Yavuz Sancaktar, omzundaki mermi yarası kabaca sarılmış bir halde yatağın kenarına çökmüş, elindeki viski bardağını dikiyordu. Bizi görünce acı acı güldü.
"Geldin demek Barutçu..." dedi, sesi tamamen tükenmişti. "Yanında o polis sürtüğüyle birlikte."
Yavuz'un Dolunay'ı hedef alan o ağır kelimesini duyduğum an sabrım taştı. Hızla üzerine yürüyüp onu yakasından tuttuğum gibi yere fırlattım. Silahımın namlusunu doğrudan alnının ortasına dayadım. "Son duanı et Yavuz," dedim buz gibi bir sesle.
"Ateş, dur!" diye bağırdım Dolunay arkadan odaya girerek.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ateş’in gözlerindeki o vahşi katil ifadesini gördüğümde nefesim kesildi. Yavuz’u vurmak üzereydi. Eğer onu burada öldürürse tam bir suçlu olacaktı ve geri dönüşü kalmayacaktı.
"Ateş, yapma! Onu polise teslim edelim, Umut’a verelim!" diye haykırdım, Ateş’in silahı tutan elini kavrayarak. "Eğer onu vurursan, senin o Yavuz’dan hiçbir farkın kalmayacak! Lütfen, benim için yapma!"
Ateş’in gözleri benim gözlerime değdiğinde içindeki o fırtınanın yavaşça dindiğini gördüm. Dişlerini sıktı, namluyu Yavuz’un alnından yavaşça çekti. "Sırf senin o temiz kalbin için bu iti yaşatıyorum Dolunay," dedi nefes nefese.
Bir saniye sonra yerdeki Yavuz, yatağın altındaki gizli silahı çıkarıp doğrudan benim göğsüme doğru doğrulttu. "Ben gidiyorsam, o sürtük de benimle gelecek!" diye haykırdı.
Ateş Yavuz'un elindeki silahı fark ettiği an, saniyelerden daha kısa bir sürede yine o ölümcül refleksle hareket etti. Beni sertçe yana doğru itti ve gövdesini doğrudan Yavuz'un namlusunun önüne koydu.
ÇAT!
Yavuz’un silahından çıkan kurşun büyük bir gürültüyle Ateş’in göğsüne saplandı. Ateş acıyla sarsılırken, ben yerdeki silahımı kapıp Yavuz’un göğsüne ardı ardına üç el ateş ettim. Yavuz Sancaktar gözleri açık bir şekilde yere yığıldı. Bu sefer tamamen ölmüştü.
Ama Ateş... Ateş göğsünü tutarak yavaşça dizlerinin üzerine çöktü. Ağzından kan sızarken bana doğru baktı, gözleri yavaş yavaş kapanıyordu.
"Ateş! Hayır, hayır! Kapatma gözlerini!" diye feryat ederek yanına kapaklandım, ellerimle göğsündeki o oluk gibi akan kanı durdurmaya çalıştım. "Beni bırakamazsın Barutçu! Yalvarırım dayan, ambulans çağıracağım!"
Ateş kanlı elini yavaşça kaldırıp yanağıma koydu. Dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi. "Seni... Seni korudum ya güzelim... Bu bana yeter," dedi ve gözleri tamamen kapandı. Eli halsizce mermer zemine düştü.
Dışarıdan Hakan ve Kerem’in ayak sesleri odaya doğru koşarken, ben Ateş’in cansız gibi duran bedenine sarılmış, çiftlik evini feryatlarımla inletiyordum. Hayatımı tamamen değiştiren o karanlık adam, şimdi kollarımın arasında can çekişiyordu.