25. BÖLÜM: GEÇMİŞİN GÖLGESİ

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Koltuktaki pansuman sahnesinin üzerinden birkaç saat geçmişti ama Ateş’in tenimdeki sıcaklığı hâlâ gitmemişti. Salondaki koltukta oturmuş, televizyondaki sessiz haberleri izlerken kapının önünde bekleyen Hakan’ın Ateş’e bir şeyler fısıldadığını gördüm. Ateş’in yüzü bir anda buz kesti.
Hakan gittikten sonra Ateş yanıma geldi, elindeki eski model tuşlu telefonu bana doğru uzattı. "Biri seninle konuşmak istiyor. Sadece iki dakikan var, hat güvenli değil," dedi.
Telefonu elime alıp kulağıma götürdüm. Karşı taraftan gelen o nefes nefese kalmış sesi duyar duymaz gözlerim doldu. "Dolunay? Sesimi duyuyor musun güzelim?"
"Umut..." diye fısıldadım, sesim hıçkırığa dönüşmesin diye dişlerimi sıktım. "Umut, iyi misin?"
"Ben iyiyim ama sen değilsin! Dolunay, o adamın yanında ne işin var? Emniyet her yerde sizi arıyor. Akademi senin ilişiğini tamamen kesti. Eğer o adamın yanından kaçıp bana gelirsen, seni bu işten koruyabilirim. Sana yemin ederim seni suçlu gibi göstermeyeceğim. Lütfen nerede olduğunu söyle," diye yalvardı Umut. Sesi çaresizlik kokuyordu.
Gözlerimi salondaki pencereden dışarıyı izleyen Ateş’e diktim. Sırtı bana dönüktü ama omuzlarının gerginliğinden konuşmayı dinlediğini biliyordum. Umut benim can dostumdu ama Ateş benim için canını ortaya koymuştu. Şimdi onu satıp polise gidemezdim. Benim yüzümden Umut’un da başı belaya girsin istemiyordum.
"Gelemem Umut," dedim, gözümden bir damla yaş süzülürken. "Benim yerim artık burası. Beni arama, lütfen kendi mesleğini yakma."
"Dolunay, hayır! O mafyanın yanında—"
Umut’un cümlesi bitmeden Ateş telefonu elimden sertçe çekip aldı ve bataryasını sökerek masanın üzerine fırlattı. Bana döndüğünde gözlerinde öfke değil, derin bir kırgınlık vardı.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
O polis velediyle konuşurken Dolunay’ın gözlerindeki o acıyı görmek içimi fena halde burkmuştu. Onun hayatını, hayallerini elinden alan bendim. Gitmek isterse onu zorla tutamazdım ama gitmesine izin verirsem Yavuz’un geride kalan itlerinin veya masadaki diğer düşmanlarımın onu açık hedef yapacağını çok iyi biliyordum.
"Gitmek istiyorsan kapı orada Dolunay," dedim, sesimi bilerek sert ve umursamaz tutmaya çalışarak. "O velet seni koruyabileceğini sanıyor. Git, üniformana geri dön."
Dolunay koltuktan hızla ayağa kalktı, karnının acısıyla hafifçe sendeledi ama bana doğru bir adım attı. Gözleri öfketyle parlıyordu. "Sen ne biçim bir adamsın ya? Beni buraya zorla getiren sensin, şimdi de kapıyı mı gösteriyorsun?"
"Çünkü o çocuğun adını duyduğun an gözlerin doluyor!" diye gürledim, kıskançlığın ve suçluluk hissinin verdiği o karmaşayla. "Seni bu karanlığa mahkum etmek istemiyorum anlamıyor musun? Benim yanımda kaldığın her gün bir firarisin!"
Dolunay tam karşıma gelip durdu. Boyu göğsüme bile gelmiyordu ama o hırçın polis duruşuyla tepemde dikiliyor gibiydi. "Ben gitmiyorum Ateş," dedi, sesindeki o kesinlik odadaki tüm bağırışları bıçak gibi kesti. "Umut’a gelmeyeceğimi söyledim çünkü ben arkamı dönüp kaçacak kadar korkak değilim. Sen benim için göğsüne kurşun yedin. Ben iyileşene kadar, bu hesap tamamen kapanana kadar hiçbir yere gitmiyorum."
Ona hayranlıkla baktım. İçimi kaplayan o vahşi adamın bu kıza sırılsıklam aşık olmaya başladığını o an, o mutfakta ve bu salonda tamamen idrak ettim. Adımlarımı ona doğru attım, elini kavrayıp göğsüme, kurşun yaramın tam üzerine koydum. "O zaman bu andan itibaren geri dönüşün yok polis kızı," dedim fısıltılarak.