24. BÖLÜM: YARALARA DOKUNMAK

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Sabahın ilk ışıkları güvenli evin stor perdelerinin arasından sızarken, göğsümdeki sızlamayla uyandım. Ama bu acı umrumda bile değildi. Salondaki koltukta, üzerine örttüğü battaniyeye sımsıkı sarılmış uyuyan Dolunay’ı izliyordum. Saçları dağılmış, yüzündeki o hırçın polis ifadesi uykunun huzuruyla tamamen silinmişti. Yanına adımlayıp koltuğun kenarına, dizlerimin üzerine çöktüm. Gözlerimi ondan alamıyordum.
Ben ona bakarken kirpikleri kırpıştı ve o duru, yeşil gözlerini yavaşça aralayıp bana baktı. Beni tam tepesinde görünce irkilerek doğrulamaya çalıştı ama karnını tutarak acıyla inledi.
"Yavaş ol güzelim, taze dikişlerin var unuttun mu?" dedim, elimi omzuna koyarak onu hafifçe geriye, koltuğa yatırırken.
Dolunay gözlerini ovuşturup kaşlarını çattı. "Senin de sırtın paramparça Barutçu, ne ara uyandın da başımda dikiliyorsun? Hem ne zamandır beni izliyorsun sen?"
"Yeni uyandım," dedim yalan söyleyerek. "Bugün pansuman günün. Doktor Vedat’ı buraya çağırmak riskli, o yüzden karın dikişlerinin bakımını ben yapacağım."
Dolunay’ın yanaklarına ani bir kırmızılık oturdu. Battaniyeyi göğsüne kadar çekti. "Saçmalama Ateş! Ben... Ben kendi pansumanımı kendim yapabilirim. Bir mafya babasına karnımı açacak değilim."
Dudaklarımın kenarı kıvrıldı. Komodinin üzerindeki steril gazlı bezleri ve batikonu aldım. "Bırak şu inadı polis kızı, yeraltında yüzlerce yara gördüm ben. Ayrıca o dikişleri o sığınakta ben attım, unuttun mu? Canının yanmasını istemiyorum," dedim, sesimi olabildiğince yumuşatarak.
Dolunay dik dik yüzüme baktı, kaçamayacağını anlayınca oflayarak battaniyeyi yavaşça indirdi. Siyah tişörtünü karnının üzerine kadar sıyırdığında, nefes alışverişlerinin hızlandığını görebiliyordum. Kalbi göğsüme basarcasına hızla çarpıyordu. Koltuğun kenarına oturdum. Steril bezi batikona bulayıp karnındaki dikiş hattına yavaşça dokundurdum.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ateş’in o devasa, nasırlı eli karnımdaki tenime ilk dokunduğu an vücudumdan aşağı elektrik akımı geçmiş gibi sarsıldım. Gözlerini tavana diktim, ona bakmamaya çalışıyordum ama kokusu, nefesi tam tepemdeydi. Yeraltında terör estiren o gaddar adam, şu an dikişlerime o kadar büyük bir narinlikle dokunuyordu ki, içimdeki tüm savunma duvarlarının yerle bir olduğunu hissettim.
"Acıyor mu?" diye sordu, sesi ilk kez bu kadar boğuk ve derinden geliyordu.
"Hayır... İyiyim," dedim zorlukla yutkunarak.
Başımı hafifçe çevirip yüzüne baktığımda, onun da gözlerini dikişlerimden ayırmadığını, konsantre olmaya çalışırken çenesinin kasıldığını gördüm. Aramızdaki bu fiziksel yakınlık, odadaki havayı tamamen eritmişti. İşini bitirip temiz sargı bezini karnıma yapıştırdığında eli bir an tenimde asılı kaldı. Bakışları dikişlerimden tırmanıp doğrudan gözlerimin içine kilitlendi.
O an ne bacağımın sızısı kaldı ne de polis okulundan atılma korkum. Sadece o ve ben vardık.
Ateş elini yavaşça yanağıma doğru kaydırdı. Başparmağıyla dudağımın kenarını hafifçe okşadı. "Bana hâlâ bir canavar gibi mi bakıyorsun polis kızı?" diye fısıldadı.
Nefesimi dışarı üfledim, kalbimin sesini duymasından ölesiye korkuyordum. "Canavarsın," dedim sesimi titretmemeye çalışarak. "Ama... Galiba yaralı bir canavarsın."
Ateş hafifçe gülümsedi, yüzü yüzüme o kadar yakındı ki dudaklarının sıcaklığını hissedebiliyordum. Tam o sırada kapının dışından Hakan’ın öksürük sesi yükseldi ve aramızdaki o büyü bir anda bozuldu. Ateş hızla doğrularak üstünü başını düzeltti, ben de tişörtümü aşağı indirip derin bir nefes aldım. Isınmaya başlamıştık, hem de çok tehlikeli bir şekilde.