31. BÖLÜM: YARA İZİ

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Jipin arka koltuğunda, Ateş’in o mermer gibi sert göğsüne sığınmış hıçkıra hıçkıra ağlarken vücudumun titremesini bir türlü engelleyemiyordum. Az önce otoparkta elime aldığım o silah, kendi şakağıma dayadığım o soğuk namlu... Kendi hayatımı, can dostum Umut’u ve aşık olduğum bu adamı korumak için tek bir hamlede ortaya koymuştum. Ellerim zerre titremiyordu o tetiğe parmağımı yaslarken ama şimdi, o tehlike anı geçip gittiğinde içimdeki o korku dolu kız çocuğu tamamen dışarı fırlamıştı.
"Şşş... Geçti güzelim, buradayım. Kimse sana dokunamaz artık, geçti canımın içi," diye fısıldıyordu Ateş. O kocaman, nasırlı elleriyle saçlarımı okşuyor, beni göğsüme daha çok bastırıyordu. Göğsündeki kurşun yarasının taze olduğunu biliyordum, ağlarken ona yüklenmek canını yakıyor olmalıydı ama o acıyı zerre umursamıyordu. Tek düşündüğü bendim.
Başımı hafifçe kaldırıp gözlerinin içine baktım. "Umut... Umut benim yüzümden yalan söyledi Ateş," dedim hıçkırıklarımın arasından, sesim pürüzlü ve çaresiz çıkmıştı. "Ona 'bodrum katı temiz' dedirttim. Sırf ben o tetiği çekmeyeyim diye devletine, mesleğine ihanet etti. Ben onun hayatını mahvettim."
Ateş başparmağıyla yanağımdan süzülen taze bir gözyaşını şefkatle sildi. Koyu gözlerinde dün geceki o gaddar mafya liderinden eser yoktı; bana bakarken içi acıyor gibiydi. "O çocuk senin için doğru olanı yaptı Dolunay. Eğer o telsize başka bir şey söyleseydi, o özel harekatçılar ateş açsaydı şu an ikimiz de o otoparkın zemininde kanlar içinde yatıyor olacaktık," dedi sesi kalın ve tok çıkarken. "Sarp Karadağ bizi polisin önüne atarak seni de harcamak istedi. Ama o şerefsiz gökyüzüne bakacağı son günü yaşadı, bana inan."
Jip şehir merkezinden tamamen uzaklaşıp, deniz kenarındaki ıssız, kayalıkların üzerine kurulmuş eski bir balıkçı barınağına doğru yanaştı. Hakan arabayı durdurduğunda Ateş beni kucağına almak istedi ama hızla onu durdurdum.
"Ateş hayır, sırtın ve göğsün yara içinde. Kendi ayaklarımla yürüyebilirim," dedim dikleşerek. İçimdeki o hırçın, güçlü polis kızı yeniden uyanıyordu. Alçıdan kurtulan bacağım ve dikişlerim sızlıyordu ama onun canının benden daha çok yandığını biliyordum.
Ateş dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi. "İnatçısın polis kızı, hem de çok inatçı," dedi.
Jipten inip o ahşap, dışarıdan döküntü gibi duran ama içi tamamen modern bir sığınağa dönüştürülmüş barınağa girdik. Ateş beni salondaki şöminenin karşısındaki koltuğa yavaşça oturttuktan sonra kapının eşiğinde bekleyen Hakan’ı sert bir sesle içeri çağırdı. Hakan adımlarla yanımıza geldiğinde, Ateş doğrudan onun yüzüne bakarak emirlerini verdi:
"Hakan, çocukları topla. Sarp Karadağ’ın şu an nerede olduğunu bulun. Bu gece bu şehirde Sarp’ın üzerine kayıtlı ne kadar mekan, ne kadar adam varsa hepsini temizleyeceğiz. O herif otoparkta Dolunay’ın şakağına o silahı dayattığı an kendi ölüm fermanını imzaladı."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Hakan yüzündeki o öfkeli kararlılıkla başını sallayıp, "Emredersin abi, bu gece Sarp'ın defterini tamamen dürüyoruz," diyerek odadan çıktı ve kapıyı arkasından kapattı. O gidince bakışlarımı koltukta battaniyeye sarılmış, şöminenin ateşini izleyen Dolunay’a çevirdim.
Otoparkta o silahı kendi kafasına dayadığı an ruhumun bedenimden çekildiğini hissetmiştim. Eğer o tetiği çekseydi, Sarp’ı da, Umut’u da, bütün emniyet teşkilatını da o otoparkta mermiye boğar, sonra da kendi kafama sıkardım. Dolunay benim bu hayattaki tek beyaz sayfam, tek iyileşen yaramdı. Ceketimi çıkarıp koltuğun kenarına fırlattım, gömleğimin kollarını yavaşça katlarken onun yanına oturdum.
Dolunay başını şömineden çevirip bana baktı. Gözlerindeki o hırçın kor parıltısı geri gelmişti. "Ateş, o Sarp Karadağ’ın peşine tek başına gitmeyeceksin, değil mi?" diye sordu.
"Bu yeraltının hesabı güzelim. Sarp masada yediği darbenin intikamını almak için bizi polise sızdırdı. Onun cezasını bizzat ben keseceğim," dedim.
Dolunay battaniyeyi üzerinden hızla fırlattı, oturduğu koltuktan acıyla karışık bir hırsla ayağa kalktı. Belindeki o siyah Beretta’yı çıkarıp namluyu gözümün önünde büyük bir profesyonellik ve sertlikle doldurdu. Metalik ses barınakta yankılandı.
"Beni o eve kilitleyemezsin Barutçu," dedi, gözlerini gözlerime dikerek. O duru yeşil gözlerinde ilk kez tam bir yeraltı dünyası intikamı görüyordum. "O şerefsiz benim hayatımı, polislik hayallerimi, Umut’la olan dostluğumu tek bir gammazlamayla bitirdi. Ben artık o okulun öğrencisi değilim, resmi olarak bir firarisin. Madem beni kendi karanlığına çektiniz, o zaman Sarp Karadağ’ın cezasını keserken ben de o silahı ateşleyeceğim. Ben de geliyorum."
Onun bu gözü kara, delicesine dik duruşuna baktım. İçimdeki o vahşi canavarın ona olan aşkıyla nasıl kavrulduğunu bir kez daha hissettim. Ayağa kalktım, tam karşısında durup elindeki silahı tutan elinin üzerine kendi büyük elimi koydum.
"Arkamdan ayrılmayacaksın," dedim fısıldayarak. "O Sarp bu gece ikimizin hayatını mahvetmenin bedelini kanıyla ödeyecek."