33. BÖLÜM: COMO’DA AŞK ZAMANI

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Como Gölü’nün üzerindeki sis bulutu, Alplerin eteklerinden süzülen sabah güneşiyle yavaşça dağılırken, malikanenin o devasa, göl manzaralı terasında oturuyordum. Üzerimde Ateş’in o ipek, siyah sabahlıklarından biri vardı. Önümdeki mermer masada taze İtalyan kahvesi tüterken, gözlerimi gölün o sakin, çarşaf gibi uzanan sularına dikmiştim. İstanbul’daki o kanlı çatışmalardan, Yavuz’un çiftlik evindeki o feryatlarımdan sonra burası bana cennet gibi geliyordu. Ruhum ilk kez sakinleşiyordu.
Arkadan gelen o hafif ve yavaş adım sesleriyle irkilmedim bile. Kokusu, nefesi benden önce gelip beni sarmalamıştı zaten.
Ateş, sırtındaki kesiklerin ve göğsündeki kurşun yarasının acısıyla hafifçe soluyarak arkamdan yaklaştı. O kocaman, güçlü kollarını belime doladı ve beni tamamen kendi gövdesine yasladı. Başını boynuma gömüp derin bir nefes aldığında, dudaklarının sıcaklığı tenimi ürpertti. Kalbimin ritmi saniyeler içinde altüst olmuştu.
"Çok güzel görünüyorsun..." diye fısıldadı kulağıma doğru. Sesi sabahın o boğuk, erkeksi tonuyla ruhuma işledi. "Günaydın sevgilim."
"Sevgilim" kelimesini onun o sert, yeraltında terör estiren sesinden duymak içimde devasa bir dalgalanma yarattı. Başını hafifçe yana çevirip tepemde dikilen o koyu gözlerine baktım. "Günaydın Ateş," dedim, dudaklarımın kenarına engel olamadığım bir gülümseme yerleştirerek. "Bana artık o hırçın 'polis kızı' demeyeceksin yani?"
Ateş dudaklarının kenarıyla o karizmatik, içimi eriten gülümsemesini yüzüne yerleştirdi. Beni kendine biraz daha çekti, yaralarını tamamen yok sayarak göğsüne sabitledi. "O eskidendi yavrum," dedi, eli yavaşça saçlarımın arasında gezinirken. "Sen dün gece o çatıda benimle omuz omuza durduğun an, otoparkta benim için o tetiğe parmağını yasladığın an benim her şeyim oldun. Artık polis kızı yok. Sadece benim güzelim, benim sırılsıklam aşık olduğum sevgilim var."
Yanaklarımın alev alev yandığını hissettim. İçimdeki o dikbaşlı kız hemen savunma mekanizmasını devreye sokmak istedi ama Ateş’in bu sözleri karşısında tüm kelimelerim boğazımda düğümlendi. Elimizi masanın üzerinde birleştirdim, parmaklarımı parmaklarının arasına kenetledim. "Sana alışmak, senin bu dünyana alışmak beni korkutuyor Ateş," diye fısıldadı dürüstçe. "Ama garip bir şekilde, bu lüksün, bu ihtişamın içinde değil; sadece senin kollarının arasında kendimi hiç olmadığım kadar güvende hissediyorum."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın göğsümün üzerinde duran narin elini sıkıca kavradım, avcunun içini dudaklarına bastırıp uzunca öptüm. Hayatımda ilk kez bir kadına bu kadar teslim olmuştum. Yeraltındaki o kanlı taht, Sarp’ın ya da Yavuz’un o kirli paraları... Hiçbiri, şu an kollarımda benim tişörtümün ve sabahlığımın içinde kaybolmuş bu kızın tek bir gülüşü kadar değerli değildi.
"Korkma güzelim," dedim, onu kucağıma alıp mermer terastaki geniş koltuğa yerleştirirken. Canı yanmasın diye dikişlerine çok dikkat ediyordum. Onu kucağıma oturttum, bacaklarını belimin iki yanına dolamasını sağladım. Yüzlerimiz birbirine o kadar yakındı ki, nefesi doğrudan dudaklarına çarpıyordu.
"Seni bu dünyada ağlatacak, o yeşil gözlerinden tek bir damla yaş döktürecek adamı kendi ellerimle cehenneme gönderirim yavrum," dedim gözlerinin en derinine bakarak. "Biz burada, Como’da yepyeni bir sayfa açtık. Yaralarımızı saracağız, didişe didişe birbirimizi iyileştireceğiz. Ve söz veriyorum sevgilim, seninle bu gölün kıyısında evleneceğim. Sen Barutçu soyadını alana kadar da bu dünyada durup dinlenmeyeceğim."
Dolunay duyduklarıyla sarsıldı. O hırçın, dikbaşlı duruşu tamamen eridi; yeşil gözlerinde bana karşı büyüyen o saf, derin aşkın parıltısını yakaladım. Kollarını boynuma doladı, başını omzuma yasladı.
"Evleneceğiz demek Ateş..." diye fısıldadı muzipçe, sesi göğsümde boğuklaşmıştı. "Bakalım o gün geldiğinde bu kadar romantik kalabilecek misin?"
Hafifçe güldüm, sırtımın sızısını unutup kollarımı beline daha sıkı doladı. "Görürsün sevgilim," dedim, saçlarının arasına derin bir öpücük bırakarak. "Benim aşkım da intikamım gibidir; bir kez başladı mı geri dönüşü olmaz."
Biz Como Gölü’nün o eşsiz manzarasında, malikanenin terasında tamamen birbirimize sığınmışken; Türkiye’deki o barut kokulu geçmişimiz arkamızda kalmıştı. Ama biliyordum ki, bu sakin sular bizi tamamen iyileştirdikten sonra, Türkiye’ye dönüp isimlerimizi temizlemek için o büyük savaşı başlatacaktım. Ama şimdi, sadece sevgilimin kollarında huzuru bulma vaktiydi.