11. BÖLÜM: SIĞINAKTAKİ YÜZLEŞME

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Kulakları sağır eden o devasa patlamayla birlikte sırtıma saplanan mermer parçalarının ve keskin camların acısını hissettim. Ama benim canımın hiçbir önemi yoktu. Altımda titreyen bedene, Dolunay’ı korumaya odaklandım. Üzerimizdeki duman ve toz bulutu yavaşça dağılırken, kollarımı mermer zeminden destek alarak hafifçe yukarı kaldırdım.
"Dolunay... Güzelim, iyi misin?" diye soludum, sesim barut dumanı yüzünden boğuk çıkmıştı.
Cevap vermedi. Gözleri açıktı ama acıdan tamamen büyümüştü. Dişlerini birbirine kenetlemiş, elleriyle karnını tutarken alçılı bacağını da oynatamıyordu. Bakışlarımı aşağı kaydırdığımda kalbimin duracağını sandım. Üzerindeki açık renkli kıyafetin karın bölgesi, hızla yayılan koyu kırmızı bir lekeyle kaplanıyordu. Patlamanın şiddetli sarsıntısı ve üzerindeki ağırlık, hastanedeki ameliyatta atılan taze karın dikişlerini patlatmıştı. Kan, parmaklarının arasından mermere sızıyordu. Bacağındaki alçı da sarsıntıdan darbe almış, canını iki kat daha fazla yakmıştı.
"Hakan!" diye haykırdım, ömrümde hiç bu kadar büyük bir dehşetle bağırmamıştım. "Hakan buraya gel! Karnındaki dikişleri patladı, çok kan kaybediyor!"
Hakan merdiven boşluğundan yaylım ateşi açarak salona daldı. Dolunay’ın halini görünce onun da yüzü kireç gibi oldu. "Abi, dışarıda iki minibüslerini daha indirdik ama hâlâ geliyorlar! Bu durumda doktoru buraya getiremeyiz!"
"O zaman güvenli odaya geçiyoruz!" dedim. Sırtımdaki yaraların acısını unutup Dolunay’ı saniyeler içinde kucağıma aldım. Canı daha fazla yanmasın diye onu göğsüme sabitledim. Dolunay acı dolu, zayıf bir inilti çıkardı ve başı halsizce omzuma düştü. Bilinci kapanmak üzereydi.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Gözleri açık tutmak hayatımın en zor sınavına dönüşmüştü. Karnımda sanki canlı canlı etim koparılıyordu, öyle dehşet verici bir acı vardı. Sıcak kanın tenimden aşağı süzüldüğünü hissedebiliyordum. Darbe alan alçılı bacağım ise tamamen uyuşmuştu.
Ateş beni kucağına alıp koridorlarda deli gibi koşarken, gözlerimi zar zor aralayıp yüzüne baktım. Alnından aşağı kanlar akıyordu, sırtındaki gömlek patlamanın etkisiyle parçalanmıştı ve yara içindeydi. Kendi canını zerre umursamadan, sadece karnımdan akan kanı durdurmak ister gibi beni göğsüme bastırıyordu.
"Dayan güzelim, yalvarırım dayan... Kapatma gözlerini," diye fısıldıyordu ama sesi ilk kez bu kadar çaresiz, ilk kez bu kadar korku doluydu.
Beni salondaki gizli bir bölmeden geçerek malikanenin altındaki, sığınak gibi tasarlanmış çelik kapılı güvenli odaya indirdi. Hakan kapıyı arkalarından kapatıp üç kilit birden vurduğunda dışarıdaki silah sesleri boğuklaştı. Ateş beni odadaki beyaz sedyeye yavaşça yatırdı. Hemen dolaptan acil tıbbi malzemeleri, iğne ve iplikleri çıkardı.
"Hakan, hemen cerrahi seti aç! Dolunay... Beni duyuyor musun güzelim? Doktoru buraya sokamayız, karın dikişlerini hemen burada benim atmam lazım yoksa kan kaybından gideceksin," dedi. Ellerinin ilk kez titrediğini gördüm. Yeraltında yüzlerce adamı gözünü kırpmadan vuran o gaddar mafya babası, şu an benim karşımda tir tir titriyordu.
Elimi zorlukla kaldırıp onun titreyen, kanlı elinin üzerine koydum. "Ben... Ben ölmek istemiyorum Ateş," diye fısıldayabildim sadece.
Ateş gözlerimin içine baktı, o sert bakışlarında ilk kez bir damla yaş gördüm. Elimi dudaklarına bastırdı. "Ölmeyeceksin. Sana yemin ederim, benim canımı alacaklar ama seni benden alamayacaklar."