40. BÖLÜM: BÜYÜK FİNAL

Dolunay’ın Anlatımıyla:
İstanbul’daki o büyük zaferimizin üzerinden tam bir yıl geçmişti. Bugün, hayatımın en gururlu, en şerefli gününü yaşıyordum. Üzerimde tırnaklarımla kazıyarak, her türlü zorluğa göğüs gererek kazandığım o lacivert, ütülü polis üniformam vardı. Polis akademisinin mezuniyet töreninde, binlerce kişinin önünde diplomamı gururla elime almıştım. Ama içimde, kalbimin hemen altında, şu an benden başka kimsenin bilmediği, tören boyunca heyecandan ellerimi titreten devasa bir sürpriz daha vardı.
Tören alanının en ön sırasında, protokol koltuklarında oturan o heybetli adama baktım. Ateş, siyah jilet gibi takım elbisesinin içinde gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan, gururla beni alkışlıyordu. Yanında Umut ve Hakan da ona eşlik ediyordu. Yeraltının o acımasız canavarı, bugün devletin resmi töreninde, karısının mezuniyetini izlerken gözleri dolacak kadar büyük bir aşka teslim olmuştu.
Diplomamı alıp sahneden indiğimde, protokolü ve kuralları zerre umursamadan doğrudan Ateş’e doğru yürüdüm. Ateş oturduğu koltuktan hızla ayağa kalktı. Devasa cüssesiyle tam karşımda dikildiğinde, üniformamın şapkası altından gözlerinin içine baktım.
"Nasıl olmuşum sevgilim?" diye sordum muzipçe, gözlerimin içi parlarken.
Ateş hiç düşünmeden beni belimden kavrayıp tüm o emniyet müdürlerinin, generallerin ve basının önünde göğsüne sımsıkı bastırdı. "Sana bu dünyadaki her şeyden çok bu üniforma yakışmış yavrum," diye fısıldadı boynuma, sesi aşkın ve gururun verdiği o derin tonla titriyordu. "Sen benim hayatımı kurtardın sevgilim, beni o karanlık yeraltı dünyasından çekip çıkardın. Sen benim bu hayattaki en büyük zaferimsin güzelim."
Ondan hafifçe geri çekildim, ellerimi onun göğsüne koyup gözlerinin en derinine baktım. Kalbim heyecandan deliler gibi çarpıyordu. "Ateş... Sana bir sürprizim var," dedim sesimi sadece onun duyabileceği bir fısıltıya dönüştürerek.
"Nedir güzelim?" dedi kaşlarını hafifçe kaldırarak, yüzünde o meraklı, aşık ifadeyle.
Cebinden çıkardığım o küçük kadife kutuyu eline bıraktım. Ateş merakla kutuyu açtığında, içinde ne bir saat ne de bir mücevher vardı. Kutunun içinde, üzerinde çift çizgi olan o beyaz hamilelik testi duruyordu.
Ateş test çubuğuna baktı, ardından gözleri şok içinde benim karnıma, üniformamın altına kaydı. O an, yeraltında adını duyanın tir tir titrediği koskoca Ateş Barutçu’nun dizlerinin bağı çözülür gibi oldu. Koyu gözleri saniyeler içinde yaşlarla doldu, ağzından hafif bir hıçkırık kaçtı. Ömründe hiç ağlamamış olan o adam, şu an mezuniyet alanının ortasında mutluluktan ağlıyordu.
"Dolunay..." diye fısıldadı, sesi tamamen titreyerek. "Sen... Sen hamile misin? Baba mı oluyorum ben?"
Başımı hızla sallayarak ağlamaya başladım. "Baba oluyorsun Ateş. Barutçu ailesine yeni bir üye geliyor," dedim.
Ateş beni tek bir hamlede kucağıma alıp havada deli gibi döndürmeye başladı. Protokol, emniyet müdürleri, basın, herkes şaşkınlıkla ve gülümseyerek bizi izliyordu. "Anne oluyorsun sevgilim! Dünyanın en güzel annesi olacaksın yavrum!" diye haykırdı tüm gücüyle. Beni yere indirdiğinde yüzünü ellerinin arasına alıp dudaklarına, alnıma, gözlerime ardı ardına sayısız öpücük kondurdu.
Umut yanımıza gelip omzuma elini koydu, Ateş’in omzuna vurarak güldü. "Tebrik ederim meslektaşım, tebrik ederim Barutçu. Artık resmi olarak bir yeğenim var demektir," dedi.
Ateş elimi sımsıkı kavrayarak parmağımızdaki o evlilik yüzüklerimiz güneşin altında parlarken, diğer elini yavaşça karnımın üzerine koydu. Biz iki farklı dünyanın insanıydık; kanın, barutun, kazaların ve yalanların içinde karşılaşmıştık. Ama aşk, insanın tüm kurallarını baştan yazdıracak kadar güçlüydü. Ve şimdi o aşk, içimizde büyüyen minik bir canla tamamen ölümsüzleşmişti.
Ateş’in elini daha sıkı tuttum, kafamı onun o güven veren omzuna yasladım. İstanbul’un mavi gökyüzünün altında, Barutçu ailesinin şan, şeref ve bebek sesleriyle dolacak o bembeyaz, yeni hayatına doğru ilk adımlarımızı attık.