18. BÖLÜM: AV VE AVCI

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Yavuz’un o pis sesini duyduğum an damarlarımdaki kanın saf bir nefrete dönüştüğünü hissettim. Başımı konteynerin kenarından hafifçe uzatıp yukarı baktım. Yavuz, asma köprünün arkasına sığınmış, üzerimize mermi yağdırıyordu.
"Hakan! Sol kanattan baskıyı artırın, Yavuz'un adamlarının asma köprüye destek vermesini engelleyin!" diye bağırdım telsize. Gözlerimi arkamdaki Dolunay’a çevirdim. Yüzü duman ve barut lekesi içindeydi ama gözlerini kırpmadan çevreyi kontrol ediyordu. "Dolunay, burada kalıyorsun. Ben yukarı çıkıp o şerefsizin işini bitireceğim."
"Yalnız gidemezsin Ateş, arkandan sızarlar!" diye haykırdı silah seslerinin arasında.
"Bu benim savaşım güzelim. Seni buraya o it herifle yüzleşmek için getirmedim," dedim ve ona cevap hakkı tanımadan konteynerin arkasından fırladım.
Deponun demir merdivenlerine doğru koşarken Yavuz’un adamlarından ikisi önüme çıktı. Glock’un tetiğine iki kez bastım; ikisi de basamakların üzerine yığıldı. Sırtımdaki mermer yaraları her adımımda sanki yeniden açılıyor, gömleğimden aşağı sıcak kanın süzüldüğünü hissedebiliyordum. Ama o asma köprüye ulaşıp Yavuz’un gırtlağına yapışmadan ölmeye bile niyetim yoktu.
Sonunda basamakları tırmanıp asma köprüye fırladım. Yavuz beni karşısında gördüğünde yüzündeki o kibirli ifade anında silindi, elindeki tüfeği bana doğrulttu. Ama benden daha hızlı olamazdı. Hızla üzerine atıldım, silahına vurdum. Makineli tüfek büyük bir gürültüyle deponun beton zeminine, aşağıya düştü.
Yavuz’un yakasına yapışıp onu demir korkuluklara sertçe çarptım. "Demek benim arabamı taratırsın ha? Demek hastaneyi basıp masum bir kızı öldürmeye çalışırsın?!" diye kükredim, yüzüne okkalı bir yumruk indirerek.
Yavuz ağzından gelen kanı yere tükürerek vahşice gülümsedi. "O kız kimin umurunda Barutçu? Sen o masaya diz çökmeyi reddettiğin gün ölüm fermanını imzaladın. Ayrıca... Tek gelen sen değilsin, arkana bak istersen."
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ateş merdivenleri tırmanırken yerimde duramadım. Haklıydı, sırtı yara içindeydi ve Yavuz’la tek başına hesaplaşırken arkasından birinin sızması an meselesiydi. Konteynerin arkasından çıkıp merdivenlere doğru yönelecekken, deponun ana giriş kapısından içeri giren yeni ışıklar gördüm.
Bu ışıklar mafya arabalarına ait değildi. Mavi ve kırmızı tepe lambaları deponun tozlu camlarından içeri vuruyordu. Siren sesleri limanı inletiyordu.
Polis gelmişti. Umut burayı bulmuştu.
"Polis! Kımıldamayın! Silahları yere atın!" sesleri deponun içinde yankılanmaya başladı. Hakan’ın adamları anında arka kapılara doğru geri çekilme manevrası yaparken, ben yukarıdaki Ateş’e baktım. Yavuz’la asma köprüde resmen ölümüne boğuşuyorlardı. Eğer polis yukarı çıkarsa Ateş kelepçelenecek, belki de sırtındaki yaralarla o hücrede can verecekti.
"Ateş! Polis geldi, bırak onu!" diye bağırdım merdivenlerin dibinden.
Ateş sesimi duyunca bir anlığına duraksadı. Yavuz o boşluktan faydalanıp cebinden çıkardığı susturuculu silahı Ateş’in göğsüne doğru doğrulttu. O an zaman benim için durdu. Ateş’in vurulma düşüncesi beynimi uyuşturdu. Silahımı kaldırdım, asma köprüdeki Yavuz’a nişan aldım ve tereddüt etmeden tetiği çektim.
GÜM!
Mermim Yavuz’un omzunu delip geçti, elindeki silah yere düştü. Ateş fırsatı kaçırmadı, Yavuz'u tekmeyle korkuluklardan aşağı fırlattı. Yavuz büyük bir gürültüyle aşağıdaki çöp konteynerlerinin üzerine düştü. Ateş hızla merdivenlerden aşağı, yanıma doğru koştu. Saniyeler içinde yanıma ulaştığında elimi kavradı.
"Arka kapıdan çıkıyoruz, çabuk!" diye bağırdı.
Tam arkamızı dönüp kaçacakken, deponun dumanlı koridorundan o tanıdık ses yükseldi. Silahını doğrudan bize doğrultmuş olan Umut, tam karşımızda dikiliyordu.
"Dolunay! Kımıldama!" diye bağırdı Umut, gözlerinde saf bir hayal kırıklığı ve öfkeyle. "Bırak o mafyanın elini, teslim olun!"