15. BÖLÜM: SIĞINAKTAN SONRA

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ambulansın durduğunu, arka kapıların o ağır mekanik kilitlerinin sert bir gürültüyle açıldığını hissettim. Metal kapıların garajın beton duvarlarında yankılanan sesi kulaklarımı doldurdu. Burası lüks bir rezidansın ya da malikanenin otoparkı değildi; şehir merkezinde, sıradan bir apartmanın altındaki kapalı garajdı. Dışarıdan bakıldığında kimsenin şüphelenmeyeceği, tam anlamıyla yeraltı dünyasına yakışır gizli bir evdi.
Hakan ve Kerem, sırtındaki yaralardan dolayı hareket etmekte zorlanan Ateş’e omuz verdi. Ben de karnımı tutarak, bacağımdaki alçının ağırlığıyla yavaş adımlarla arkalarından yürüdüm. İçeri girdiğimizde gözlerime inanamadım. Burası sıradan bir ev gibi döşenmişti ama odalardan biri adeta mini bir ameliyathane gibi tıbbi cihazlar ve temiz sargı bezleriyle doluydu.
Hakan, Ateş’i odadaki geniş yatağa yüzüstü yavaşça yatırdı. Ateş’in dişlerini sıktığını, acıdan çenesinin kasıldığını görebiliyordum. Sırtındaki sargılar tamamen kana bulanmıştı.
"Abi, ben ve Kerem dışarıyı tutuyoruz. Bir sıkıntı olursa telsizdeyiz," dedi Hakan ve kapıyı üzerimize kapatarak odadan çıktı. Odada sadece Ateş'in hırıltılı nefesleri ve benim kalp atışlarım kalmıştı.
Yatağın kenarına doğru yaklaştım. Bir polis adayı olarak şu an bir kaçağa yardım ediyordum ama içimdeki insani duygu, onun benim için kendini bombanın önüne atışını unutmamı engelliyordu. Komodinin üzerindeki steril eldivenleri elime geçirdim ve temiz pansuman malzemelerini aldım.
"Ateş..." diye fısıldadım yavaşça. "Sırtını temizlemem lazım. Sargıların tamamen kan olmuş."
Ateş yüzünü yastıktan hafifçe kaldırıp bana baktı. Gözlerinde o her zamanki sert, gaddar ifadeden eser yoktu; sadece çok yorgun ve minnettar bakıyordu. "Canımı acıtmaktan korkma güzelim," dedi sesi pürüzlü bir şekilde çıkarken. "Ben ne acılar gördüm, bu hiçbir şey."
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay, o narin parmaklarıyla sırtımdaki kanlı sargıları teker teker açarken etimin kemiğimden ayrıldığını hissettim. Ama ağgızımdan tek bir inilti bile kaçırmadım. Dişlerini yastığa geçirdim. Bir kadının, üstelik beni hapse tıkmak için antrenmanlar yapan hırçın bir polis adayının şu an benim yaralarımı sarması içimdeki canavarı tamamen evilleştiriyordu.
"Mermer parçaları çok derin çizmiş Ateş," dedi, sesinin titrediğini duyabiliyordum. Soluğunu sırtımda hissetmek, o yaraların yangınına buz basmak gibiydi. "Bazı dikişlerin de zorlanmış ama kanamayı durduracağım."
Tentürdiyotlu bezi sırtımdaki açık yaralara bastırdığında vücudum istemsizce kasıldı. Dolunay o an hemen durdu. "Çok mu acıdı? Özür dilerim," diye fısıldadı panikle.
Başımı hafifçe çevirip gözlerinin içine baktım. "Sen benim karnımı o sığınakta acı içinde dikerken canın nasıl yandıysa, benimki de o kadar yanıyor Dolunay. Ama senin elinden gelen acı bile başımın üstüne," dedim.
Dolunay bir an duraksadı, gözlerindeki o hırçın ifade yumuşadı. Yüzü hafifçe kızarırken pansumana daha dikkatli, daha nazik bir şekilde devam etti. Üzerimi temiz bezlerle kapatıp işini bitirdiğinde yatağın kenarına yorgunlukla oturdu, elleriyle karnını tutuyordu.
"Senin dikişlerin nasıl?" diye sordum, elimi yavaşça uzatıp yatağın üzerindeki elini kavrayarak.
"Sızlıyor biraz ama iyi, patlama yok," dedi gözlerini elimizden kaçırarak. "Ateş... Bundan sonra ne olacak? Biz şimdi resmen kaçacağız. Umut beni asla affetmeyecek, okuldan da kesin atılacağım."
Sıkıca tuttum elini. "Seni o okuldan atsalar da, Umut denen o velet arkandan konuşsa da fark etmez. Seni benim dünyam yaktı güzelim, ama o dünyada seni kimseye yem etmeyecek tek güç de benim. Yavuz Sancaktar’ın nefesini kesene kadar buradayız. Sonra sana yeni bir hayat kuracağım, söz veriyorum."
Tam o sırada dışarıdan, Hakan’ın telsizinden hışırtılı bir ses yükseldi:
"Abi! Hastaneden haber geldi. Umut odanın boş olduğunu görmüş, hastaneyi ayağa kaldırmış. Şu an senin adamlarını ve Dolunay yengenin gidebileceği her yeri sorgulamak için emniyetten büyük bir ekiple harekete geçmişler. İsminiz tüm birimlere dağıtılmış!"