26. BÖLÜM: İÇERİDEKİ DÜŞMAN

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’la yaşadığımız o büyük yüzleşmenin ardından, aramızdaki o hırçın didişmeler yerini daha sessiz, daha derin bir kabullenişe bırakmıştı. Artık mutfakta yan yana yemek yerken bana dik dik bakmıyor, aksine sırtımın ağrısı nüksettiğinde sessizce yanıma gelip yastığımı düzeltiyordu. Onun bu küçük, şefkatli dokunuşları yeraltındaki tüm krallıklardan daha değerliydi benim için.
Ancak yeraltı dünyası bizim aşkımızı bekleyecek kadar sakin değildi. Hakan akşam saatlerinde güvenli eve geldiğinde yüzü her zamankinden daha gergindi.
"Abi, masadaki diğer liderler, Yavuz’un ölümünden sonra senin tamamen piyasadan çekildiğini düşünüyorlar," dedi Hakan. "Üstelik polis kayıtlarında adının firari olarak geçmesi, bizim sevkiyat yollarını zora soktu. Ortaklar huzursuz. Masanın yeni lideri olmak isteyen Sarp Karadağ, senin zayıfladığını iddia ederek adamlarımıza çökmeye çalışıyor."
Dişlerimi sıktım. Yavuz gitmişti ama yeraltındaki o taht kavgası asla bitmiyordu. "Sarp kim ki benim mülküme çökecek?" dedim buz gibi bir sesle. "Hakan, çocukları topla. Yarın gece masanın tüm ortaklarını eski depoya çağır. Kimin zayıfladığını, kimin hâlâ bu şehrin hakimi olduğunu onlara bizzat göstereceğim."
Dolunay salonun kapısının eşiğinden bizi dinliyordu. Hakan gittikten sonra yanıma geldi, gözlerinde endişe vardı. "Yine mi çatışma Ateş? Daha yeni ameliyattan çıktın," dedi, sesindeki o korumacı ton içimi ısıttı.
"Mini çatışma değil güzelim, bu bir gövde gösterisi," dedim, elini tutup parmaklarını öperek. "Eğer o masaya gidip ağırlığımı koymazsam, burayı bulup ikimizi de bitirirler. Beni merak etme."
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ateş’in elimi öptüğü an kalbimin ritminin tamamen kontrolden çıktığını hissettim. Ona yavaş yavaş, deliler gibi aşık oluyordum. Bir mafya babasına, bir kaçağa aşık olmak benim kitabımda yazmazdı ama Ateş Barutçu insanın tüm kurallarını baştan yazdıracak kadar güçlü bir adamdı.
Ertesi gece Ateş, siyah takım elbisesini giyip beline silahını takarken arkasından yaklaşıp ceketinin yakasını düzelttim. Ellerim göğsünde asılı kaldı.
"Dikkatli ol," dedim gözlerinin içine bakarak. "Sırtın hâlâ tam iyileşmedi, dikişlerini zorlama."
Ateş ellerini belime yerleştirip beni kendine doğru çekti. Burnunu saçlarımın arasına gömüp derin bir nefes aldı. "Sen burada beni beklerken bana hiçbir şey olmaz güzelim," dedi. Dudaklarını alnıma bastırdığında gözlerimi kapattım.
O evden çıktığında, salondaki koltuğa geçip saatleri saymaya başladım. İçimdeki polis tamamen susmuştu; şimdi sadece sevdiği adamın sağ salim eve dönmesini bekleyen aşık bir kadın vardı.