10. BÖLÜM: KALENİN DÜŞÜŞÜ

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ateş’in "Bu evden dışarı adımını atmayacaksın," diyen o kesin ve buz gibi sesi salonda yankılanırken, öfkeden nefes alamıyordum. Gözlerimi masanın üzerindeki o siyah silaha dikmiştim. Bir polis adayı olarak şu an yapmam gereken şey o silahı alıp onu etkisiz hale getirmekti ama vücudum, dikişlerimin acısıyla bana ihanet ediyordu.
"Beni burada zorla tutamazsın Ateş!" diye bağırdım, sesim titreyerek. "Ben senin yeraltı dünyandaki o kadınlardan değilim! Beni hemen polise bırakacaksın!"
Ateş tam ağzını açıp bana cevap verecekti ki, malikanenin bahçesinden gelen ani ve yoğun silah sesleriyle irkildim. Hemen ardından salonun devasa camları mermilerin hedefi olarak büyük bir gürültüyle aşağı indi. Korkuyla çığlık atıp koltuğun kenarına büzüldüm. Ev resmen taranıyordu.
Hakan hemen dışarıdaki koridordan gelip salonun kapısını tekmeyle açarak içeri daldı. Elindeki otomatik tüfeğin namlusunu dışarıya doğrultmuştu. "Abi! Bahçeden sızdılar, susturuculu silahlarla nöbetçileri indirmişler! Yavuz’un adamları... Her yerdeler, evi sardılar!" diye haykırdı.
Ateş bir salise bile tereddüt etmedi. Masanın üzerindeki silahını kaptığı gibi yanıma fırladı. Gözlerinde az önce bana karşı olan o mahcup ifadeden eser yoktu; şimdi tam bir ölüm makinesine benziyordu. Beni belimden kavrayıp koltuğun arkasındaki güvenli mermer duvarın dibine çekti.
"Hakan! Kerem’i al, üst kat merdivenlerini tutun! Kimseyi içeri sokmayın!" diye kükredi. Bana döndü, gözlerimin içine bakarak: "Sana burada kal demiştim Dolunay. Ama tehlike kapıya dayandı. Sakın buradan kafanı kaldırma!"
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Yavuz pisliği delirmişti. Benim kaleme, Barutçu malikanesine saldırmak doğrudan ölüm fermanını imzalamaktı. Ama kazada ölmediğimi anlayınca her şeyi göze almış, bütün adamlarını üzerime salmıştı.
Bahçeden gelen yoğun çatışma sesleri evin içine kadar girmişti. Camlar patlıyor, kurşunlar duvarları delip geçiyordu. Salona açılan devasa ahşap kapılardan biri büyük bir gürültüyle yıkıldı ve içeriye maskeli üç adam daldı. Dolunay’ın arkamda korkuyla nefes almaya çalıştığını duyabiliyordum. O an içimi kaplayan tek şey vahşi bir koruma içgüdüsüydü.
Duvarın arkasından fırlayıp ardı ardına tetik çektim. İlk ikisi anında yere yığılırken, üçüncüsü merdiven boşluğuna doğru kaçmaya çalıştı ama Kerem yukarıdan indirdi onu. Evin içi barut kokusu ve dumanla dolmuştu.
"Abi! Arka bahçeden de sızıyorlar, sayılar çok fazla!" diye bağırdı Kerem merdivenlerden.
Telsizimi çıkardım, dışarıdaki takviye ekiplere bastım: "Tüm adamları malikaneye çekin! Yavuz'un burada tek bir canlı adamı kalmayacak, hepsini gömün!"
Tam o sırada, salonun diğer köşesindeki kırık camdan içeriye bir el bombası fırlatıldı. Bombanın mermer zeminde çıkardığı o metalik sesi duyduğum an dünyam durdu. Bomba doğrudan Dolunay’ın sığındığı duvarın birkaç metre uzağına düşmüştü.
Hiç düşünmedim. Kendi canımı, yeraltındaki krallığımı, her şeyi sildim. Silahımı fırlatıp Dolunay’ın olduğu köşeye doğru fırladım. Bombanın patlamasına saniyeler kala kendimi Dolunay’ın üzerine attım. Devasa gövdemle onun o küçük bedenini tamamen kapattım, sırtımı bombanın düştüğü yöne çevirdim.
Ve o an, kulakları sağır eden o devasa patlama gerçekleşti.