22. BÖLÜM: KALBİN EŞİĞİ

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Ameliyathanenin kapısı üzerime kapandığında, koridordaki o demir sandalyeye adeta yığıldım. Ellerime baktım; Ateş’in kanı parmaklarımın arasında kurumaya başlamıştı. İki gün öncesine kadar benden tamamen uzak, tehlikeli bir dünyada yaşayan o adama ne ara bu kadar bağlandığımı, onun için nasıl bu kadar büyük bir korku hissettiğimi çözemiyordum. O benim üzerime kapaklanıp kendini siper etmeseydi, o kurşun benim göğsüme gelecekti. Bana canını borçlandırmıştı.
Hakan koridorun diğer ucundan elinde iki bardak karton çayla yanıma geldi. Bardaklardan birini bana uzatırken yüzündeki o sarsılmış ifadeyi saklamaya çalışıyordu.
"Biraz sıcak bir şeyler iç yenge," dedi, sesindeki saygı ilk kez bu kadar samimiydi. "Abi güçlü adamdır. Ne badireler atlattı, bu kurşun onu yıkamaz."
Çayı alıp bardağın sıcaklığıyla titreyen ellerimi ısıtmaya çalıştım. "Bana öyle hitap etme Hakan," dedim kafamı önüme eğerek. "Ben hâlâ bir polis adayıyım. Ya da... Öyleydim, bilmiyorum."
Hakan hafifçe gülümsedi. "Polis okulundaki geleceğini abim için yaktın. Bunu yeraltında kimse kolay kolay yapmaz. Abi uyandığında bunun ne demek olduğunu çok iyi anlayacaktır."
Tam o sırada koridorun tavanındaki loş ışıklar söndü ve yedek jeneratör devreye girdi. Yeraltı kliniği olduğu için her an tetikteydik. Doktor Vedat, yaklaşık üç saat süren ameliyatın ardından kapıyı açıp dışarı çıktı. Üzerindeki önlüğü yeşil kana bulanmıştı ama yüzünde rahat bir ifade vardı.
"Kurşun hayati organları sıyırmış," dedi doktor maskesini indirerek. "İç kanamayı durdurduk, göğsündeki hasarı temizledik. Sırtındaki taze mermer yaraları da biraz zorlanmış ama onları da yeniden sabitledik. Güçlü bir bünyesi var. Birkaç saate kendine gelmeye başlar. Normal odaya alıyoruz."
Göğsümden devasa bir taşın yuvarlanıp gittiğini hissettim. Derin bir nefes alarak gözlerimi kapattım. Yaşıyordu...
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Gözlerimi açtığımda, o karanlık kuyunun dibinden nihayet çıkmıştım. Göğsümde ve sırtımda aynı anda başlayan o keskin sızlama, nefesimi her alışımda ciğerlerimi yakıyordu. Başımı yavaşça yana çevirdiğimde, klinikteki o küçük hastane odasında olduğumu anladım.
Ve hemen yatağımın kenarında, başını yatağın demirine yaslamış, elimi iki eliyle sımsıkı tutarak uyuyakalan Dolunay’ı gördüm.
Yüzünde duman ve barut lekeleri hâlâ duruyordu. Göz pınarlarında kuruyan yaşların izi vardı. Benim gibi yeraltında nam salmış bir adamın elini, bir çocuk gibi sığınarak tutmuştu. İçimdeki o vahşi, acımasız adamın kalbinde ilk kez bir şeylerin filizlendiğini, o katı duvarların tamamen eridiğini hissettim. Elimi hafifçe hareket ettirip onun o narin parmaklarını yavaşça sıktım.
Dolunay anında irkilerek gözlerini açtı. Beni uyanık görünce gözlerinin içi birden parladı, o hırçın polis kızından eser kalmamıştı.
"Ateş..." diye fısıldadı, sesi sevinçle titremişti. "Uyandın... İyi misin? Çok canın yanıyor mu?"
"Sen yanımdaysan hiçbir şey canımı yakamaz güzelim," dedim, sesim ameliyatın etkisiyle fısıltı gibi çıksa da içtenliği odadaki tüm havayı değiştirdi.
Dolunay kurulan bağın etkisiyle bir an duraksadı, yüzü hafifçe kızardı ve hemen o profesyonel duruşuna geri dönmeye çalışarak elimi bıraktı. "Şey... Doktor Vedat çok güçlü olduğunu söyledi. Ben sadece... Can borcum kalmasın diye bekledim," diyerek gözlerini benden kaçırdı. Kendini geri çekmeye çalışıyordu ama o minik parmaklarının hâlâ titrediğini görebiliyordum.
"Bana yalan söyleme polis kızı," dedim dudaklarımın kenarıyla hafifçe gülümseyerek. "O çiftlik evinde kollarımda bayılırken attığın o çığlığı duydum. Benim için ağladın."
Dolunay kaşlarını hafifçe çatarak dikleşti, eski hırçın haline dönmek ona güvenli gelmişti. "Nefes almayı bırakıyordun Barutçu, herhalde insani olarak endişelendim! Hem senin yüzünden şu an tüm emniyet peşimizde, okuldan atılmam an meselesi. Seni düşünmek için vaktim mi var sanıyorsun?"
Onun bu tatlı didişmesine, o kendini gizleme çabasına hayranlıkla baktım. "Seni o okuldan atsalar da, üniformanı elinden alsalar da fark etmez," dedim sesimi ciddileştirerek. "Ben bu göğse o kurşunu senin için yedim. Artık sadece can borcumuz yok Dolunay. Birbirimize bağlandık. Sen istesen de, istemesen de bu yolda beraber yürüyeceğiz."
Dolunay tam ağzını açıp bana sert bir cevap verecekken odanın kapısı tıklandı ve Hakan içeri girdi. "Abi, geçmiş olsun," dedi saygıyla. Sonra sesini alçaltarak ekledi: "Umut çiftlik evindeki o kovanları inceletmiş. Dolunay yengenin parmak izlerini dosyadan gizlice sildirmiş. Ama emniyetteki üst makamlar durumdan şüphelenip Dolunay yenge hakkında resmi yakalama kararı çıkarmış. Yani yenge... Artık resmi olarak bir firarisin."
Dolunay duyduğu şeyle yatağın kenarındaki sandalyeye yavaşça çöktü, gözlerindeki o hırçınlık yerini derin bir yalnızlığa bıraktı. Artık geri dönüşü olmayan o yola tamamen girmiştik.