32. BÖLÜM: HESAPLAŞMA VE FİRAR

Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Şehrin en lüks otellerinden birinin çatı katındaki kral dairesinin kapısını Hakan ve Kerem tekmeyle aşağı indirdiğinde, içeride korumalarıyla içki içen Sarp Karadağ neye uğradığını şaşırdı. Bizi emniyete sızdırıp otoparkta kıstırabileceğini, Barutçu’yu polisin eliyle bitirebileceğini sanmıştı. Ama yanılmıştı.
Siyah takım elbisemin içinde, göğsümdeki kurşun yarasının sızısını tamamen yok sayarak içeri daldım. Hemen sağımda, elindeki Beretta’yı iki eliyle sımsıkı kavramış, alçısını kendi elleriyle kıran o hırçın polis kızı, Dolunay dikiliyordu. Gözlerinde ilk kez tam bir yeraltı intikamının koru vardı.
"Ateş... Nasıl olur lan? Polis sizi almadı mı?!" diye kekeledi Sarp, oturduğu koltuktan geri çekilmeye çalışarak. Korumaları silaha davranmak istedi ama Kerem ve Hakan’ın adamları anında tetiğe bastı. Odada patlayan kısa süreli yaylım ateşinin ardından Sarp’ın tüm adamları yere yığıldı.
Sarp’ın yakasına yapışıp onu devasa cam cepheye, şehrin ayaklarımızın altına serildiği o yüksek mermer duvara sertçe çarptım. Cam mermilerin ve darbenin etkisiyle buzlarlarla kaplı bir gürültüyle aşağı indi, gece rüzgarı içeri daldı. "Bizi devlete satmanın, otoparkta Dolunay’ın şakağına o namluyu dayatmanın bedeli ne biliyor musun Sarp?" diye kükredim, silahımın namlusunu alnının ortasına dikerek.
"Ateş yapma, masadaki ortaklar—"
Cümlesini bitirmesine izin vermedim. Gözlerimi arkamdaki Dolunay’a çevirdim. "Tetiği kimin çekeceğine sen karar ver güzelim. Bu herif senin hayatını, polislik hayallerimi çaldı," dedim.
Dolunay adımlarını yavaşça bize doğru attı. Bacağı hafifçe aksıyordu ama elleri zerre titremiyordu. Silahını Sarp’ın göğsüne doğrulttu. "Bu, Umut’a yaşattığın o hayal kırıklığı için," dedi ve tetiği çekti.
GÜM!
Sarp Karadağ, göğsüne yediği kurşunla çatı katından aşağıya, şehrin karanlığına doğru savrularak düştü. Hesap tamamen kapanmıştı. Yeraltındaki son pürüzü de Türkiye topraklarında gömmüştük.
Dolunay’ın Anlatımıyla:
Sarp’ın aşağı düşüşünü izlerken elimdeki silahı yavaşça indirdim. Derin derin nefes alıyordum. Ben bir polis adayıydım ama az önce bir mafya infazının tam göbeğinde yer almıştım. Ruhumdaki o eski kıza dair son bağlar da o çatı katında kopup gitmişti.
Hakan aceleyle yanımıza daldı. "Abi! Silah sesleri ihbar edilmiş, Umut ve tüm emniyet ekipleri buraya doğru geliyor. Havaalanı, limanlar abluka altında. Bu ülkede artık saklanacak yerimiz kalmadı!"
Ateş elimi sımsıkı kavradı. "Hakan, sahte pasaportları ve özel jeti hazırla. Rotamız yurt dışı. İtalya’nın en lüks, gözlerden uzak ama ihtişamlı bölgesi olan Como Gölü’ne gidiyoruz. Benim oradaki malikanede, isimlerimizi tamamen temizleyene kadar Türkiye’ye dönmeyeceğiz," dedi.
Gece yarısını çoktan geçmişti. Sahte pasaportlarla özel jetin koltuğuna oturduğumda, camdan aşağıya, hızla uzaklaşan İstanbul’un o parıltılı ışıklarına baktım. İçimde Yavuz'u öldürmenin ve Sarp'ın infazına şahit olmanın verdiği o ağır şok, Umut’u geride bırakmanın suçluluk hissi vardı. Ama hemen yan koltuğumda elimi sımsıkı tutan Ateş’in varlığı, içimdeki o fırtınayı dindiriyordu.
Jet, İtalya’nın kuzeyindeki Como Gölü kıyılarında, Alplerin eteğindeki o muazzam lüks Barutçu malikanesinin yakınındaki özel piste teker koyduğunda sabaha karşıydı. İstanbul'un o barut kokulu çatışmalarından sonra buradaki göl manzarası, devasa mermer sütunlar ve malikanenin o göz kamaştırıcı ihtişamı bana tamamen başka bir dünyadaymışım gibi hissettirdi.
Ateş, Hakan ve Kerem’i şehir merkezindeki lüks bir otelde bırakmış, bu devasa malikanede benimle tamamen baş başa kalmayı seçmişti. Malikanenin göle bakan o devasa, helikopter pistli terasına doğru yürüdüm. Rüzgar saçlarımı uçururken gözlerimi kapattım.
Ateş arkamdan sessizce yaklaştı. O kocaman, nasırlı kollarını belime doladı ve başını omzuma yasladı. Göğsündeki yaraya rağmen beni bırakmadı. "Burası güvenli güzelim. Dışarıdaki o kanlı dünya bitti. Bu lüksün içinde tamamen iyileşeceksin," diye fısıldadı kulağıma.
Arkamı dönüp göğsüme sığındım. Ellerimi onun o mermer gibi sert göğsüne koydum. "Çok yoruldum Ateş," dedim gözlerimi gözlerine dikerek. "Sarp’ı da eledik... Ve sanırım ben o eski hayatımı geride bırakıp tamamen sana, senin bu ihtişamlı dünyana alışıyorum."
Ateş dudaklarının kenarıyla hafifçe gülümsedi. Eğilip alnıma uzun, sıcak bir öpücük kondurarak beni göğsüme daha çok bastırdı. "Yepyeni ve çok güçlü bir sayfa açıyoruz polis kızı," diye mırıldandı. "Burada sadece sen ve ben varız."