23. BÖLÜM: ZORUNLU YAKINLAŞMA

Dolunay’ın Anlatımıyla:
Klinikten gizlice ayrılıp şehir içindeki o korunaklı güvenli eve dönmemizin üzerinden iki gün geçmişti. Hakan ve Kerem dışarıdaki işleri ve emniyetteki hareketliliği takip etmek için sürekli hareket halindeyken, bu dört duvarın arasında Ateş’le tamamen baş başa kalmıştım.
Polis okulundaki geleceğimin elimden kayıp gitmesi içimde devasa bir boşluk yaratmıştı ama garip bir şekilde, Ateş’in varlığı o boşluğu hafifletiyordu. Yine de ona olan hırçınlığımdan zerre ödün vermeye niyetim yoktu.
Mutfağa geçip kendime bir bardak su doldurdum. Tam o sırada arkamdan gelen hırıltılı bir öksürük sesiyle irkildim. Arkamı döndüğümde, Ateş’in göğsündeki sargılara ve sırtındaki yaralara rağmen üzerindeki siyah tişörtle mutfak kapısına yaslanmış bana baktığını gördüm. Yüzü acıdan hâlâ biraz solgundu ama o koyu gözlerindeki parıltı can yerindeydi.
"Senin yatakta dinleniyor olman gerekmiyor mu Barutçu?" dedim, bardağı tezgaha bırakıp kaşlarımı çatarak. "Doktor Vedat dikişlerin zorlanmasın demedi mi?"
Ateş dudaklarının kenarıyla o bildik, hafif kibirli ama bir o kadar da yakışıklı gülümsemesini yerleştirdi. Adımlarını yavaşça bana doğru attı. Boyu ve devasa cüssesiyle mutfağı tek başına kaplamıştı resmen. "Yatakta tek başına yatmak sıkıcı güzelim," dedi sesi her zamanki gibi kalın ve erkeksi çıkarken. "Hem acıktım. Baktım polis kızının bana yemek yapacağı yok, iş başa düştü."
"Sana yemek falan yapmıyorum," dedim kollarımı göğsümde kavuşturarak. "Ben senin aşçın değilim. Hem bacağımın alçısı yeni çıktı, karnım sızlıyor. Git kendin yap."
Ateş tezgaha yaklaştı, Dolapları açıp içinden makarna paketini çıkardı. "İyi, izle o zaman. Koskoca Ateş Barutçu’nun ellerinden makarna yeme şerefine nail olacaksın," dedi. Tencereye su doldurmaya çalışırken göğsünü fazla esnettiği için acıyla dişlerini sıktı, hafifçe inledi.
Onun bu halini görmek içimi sızlattı. O mermiyi benim için yemişti. İnat etmeyi bırakıp hızla elindeki tencereyi aldım. "Çekil şuradan, çekil! Yaralı halinle bir de başıma aşçı kesildin. Otur şuradaki sandalyeye, ben hallederim," dedim sert bir sesle ama içimdeki o koruma içgüdüsü sesime yansımıştı.
Ateş uysal bir çocuk gibi mutfak masasındaki sandalyeye oturdu. Koyu gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan, benim mutfaktaki hareketlerimi izlemeye başladı. Bakışlarının ağırlığı altında kalbimin hızlandığını hissedebiliyordum. "Teşekkür ederim polis kızı," diye mırıldandı, sesi bu kez çok yumuşaktı.
Ateş Barutçu’nun Anlatımıyla:
Dolunay’ın mutfakta saçlarını ev topuzu yapmış, karnını hafifçe tutarak tencerenin başında dolanmasını izlemek, hayatımda hiç tatmadığım cinsten bir huzur veriyordu bana. Yıllardır kanın, barutun ve ihanetin içinde yaşayan ben, ilk kez bir kadının bana yemek yapışını izlerken kendimi güvende hissediyordum. Üstelik o sıradan bir kadın değildi; her fırsatta bana meydan okuyan o dikbaşlı polis kızıydı.
Makarnayı tabaklara koyup masaya getirdiğinde, karşıma oturdu. Gözlerini benden kaçırmaya çalışıyordu ama yanaklarının hafifçe pembeleştiğini görebiliyordum.
"Nasıl olmuş?" diye sordu, çatalıyla makarnayı karıştırırken.
Bir çatal alıp çiğnedim. Gerçekten lezzetliydi ya da onun ellerinden çıktığı için bana öyle geliyordu. "Hayatımda yediğim en iyi makarna," dedim gözlerinin içine bakarak.
Dolunay gözlerini devirdi, o hırçın savunma mekanizması hemen devreye girdi. "Abartma Barutçu, altı üstü salçalı makarna. Gurmelik yapma bana burada."
"Ben abartmıyorum Dolunay, her şey olması gerektiği gibi," dedim, masanın üzerinden elimi uzatıp onun o küçük, narin elini yavaşça kavrayarak. Teninin sıcaklığı göğsümdeki kurşun yarasının acısını tamamen unutturdu. "Polis okulunu, üniformayı özlediğini biliyorum. Kendi dünyamla senin hayatını yaktığım için içten içe kendimi bitiriyorum. Ama sana söz veriyorum, bu evden çıktığımızda her şeyi düzelteceğim."
Dolunay bu kez elimi hızla geri çekmedi. Parmakları ellerimin arasında hafifçe titredi. Gözlerimin derinliklerine baktı; o hırçın bakışların arkasında ilk kez bana karşı yumuşayan, ısınmaya başlayan o saf duyguyu yakaladım.
"Sana hâlâ kızgınım Ateş," diye fısıldadı, sesi bu kez bir esinti kadar yumuşaktı. "Beni kendi karanlığına çektin. Ama... Ama beni korumak için canını ortaya koyduğunu da biliyorum. Sanırım... Sana tamamen nefret besleyemiyorum artık."
Dudaklarımın kenarı kıvrıldı. Elini biraz daha sıkı tuttum, başparmağımla elinin tersini yavaşça okşadım. "Bu da bir başlangıç güzelim," dedim. "Nefret etmiyorsan, yavaş yavaş alışıyorsun demektir."
Dolunay yüzünün iyice kızardığını fark edip hızla elini çekti ve çatalına sarıldı. "Çok konuşma da makarnanı ye Barutçu!" diye çıkıştı. Onun bu tatlı panik hali, içimdeki o sert yeraltı liderini tamamen eritip bitiriyordu. Aramızdaki o buzlar, bu küçük mutfak masasında yavaş yavaş erimeye başlamıştı.