Weird Peoples

Garip insanlar

Neyse kızın adının Lia olduğunu öğrenmiştim ama Minho neden beni korudu ki kendim kötü de olsa korurdum kendimi..

"Bundan sana ne Minho oppa~" gelip Minho'nun koluna sarılmaya çalıştı fakat Minho hızla elini çekti. Bu kızın cırtlak sesi cidden sinir bozucu

"Lia insanlarla dalga geçmek yerine kendine bak kısacık etekle geziyorsun öğretmenlerden azar yiyorsun bir de çocuk gibi davranıyorsun Han'ı rahat bırak" bu sözleri Lia'a yüzüne tükürür gibi söylemişti. Şok oldum gerçekten beni korudu ama neden?

Lia bu sözleri duyunca tam kelimesyile çocuk gibi gitti. Minho tekrar yüzüne baktı.

"Ona çok aldırma ilgi çekmek için herşeyi yapıyor" sesi bana karşı bir anda yumuşamıştı. Ben hala şok içindeydim.

"M-Minho "sesim kekeleyerek çıktı yine oldu işte.

"Efendim?"

"Şey...." Utanıyorum.

"Ney?" Hala sabırla bekliyor.

"Neden beni korudun?"

Bir anda gözlerini kaçırdı."boşver sadece rahatsız olucağını düşündüm."

Düşünmüş.... İlk defa biri benim rahatsız olmamı düşünmüş...

"Tamam" sesim çok sessiz çıkıyordu

Ders zili çaldı ve Minho kendi sırasına orta sıranın en arkasına oturdu. Sırasına gidene dek izledim. Ama neden? Neden beni düşündü neden ona bakıyorum. Kafam neden bu kadar kafa yoruyorum? Kendine gel Han....

Okul çıkış vakti geldiğinde çantamı toplayıp sıramdan kalktım. Bir an gözlerim yine Minho'yu aradı. Neden onu arıyorum ki. Bana ne oluyor. Bunları düşünürken yürümeye başladım.

"Hey" Chan bana yetişmek için adımlarını hızlandırmıştı.

"Sen iyi misin?" İyi olduğumu sanmıyorum..

"Evet..." sesim çok sessiz çıktı kahretsin anladı.

"Birşey mi oldu yoksa Lia mı sinirini bozdu?" Bu çocuğun sesi gerçekten çok cana yakındı aynı evde yaşasak herhalde derdim olduğumda yanına gelir bütün gün ağlardım.

"Hayır sadece..."

"Sadece?" Bunu söylerken kolunu omzuna atıp beni yakınlaştırdı. Aslında iyi hissetiriyor.

"Sadece Minho Lia benle dalga geçerken beni korudu kendimi de koruyabilirdim fakat benden hızlı davrandı. Nedenini sorunca da gözlerini kaçırıp sadece rahatsız olucağını düşündüm dedi." Hepsini anlattım az da olsa rahatladım.

"Hmmm... ilk defa Minho'yu böyle davrandığını duydum. Cidden garip..." Onun sesi de üzgün çıkıyordu. "Şimdi bunu düşünmeyi bırak ve biraz gülümse" gerçektende bu neşeli cümlesi keyfimi yerime getirdi.

"Bak işte böyle sana gülmek yakışıyor"

Bunu söyleyince keyfim tamamen yerine geldi.

Bir kağıt uzattı "al bu numaram eğer konuşmak istersen ya da derdin varsa arayabilirsin." Bu çocuğun gülümsemesi çok güzel...

"Tamam teşekkürler" sakin gibi dursam da gerçekten keyfim yerindeydi.

Eve geldiğimde kendimi direkt yatağa attım. Bugün okulun ilk günüydü neden bu kadar karmaşık geçti....

•bölüm sonu•